Over het algemeen ben ik groot voorstander van een artiest die zich zichtbaar ontwikkeld en vernieuwd. R.A. the Rugged Man, die jarenlang hetzelfde trucje doet, verveelt echter nooit. Vanaf het moment van kennismaking (Uncommon Valor) rapt hij altijd met dezelfde eenvoudigheid collega's er uit. Zijn snelheid is niet de enige reden dat hij zowel gastartiesten als gastheren in zijn schaduw laat staan. Het gemak waarmee hij rapt is altijd indrukwekkend. Of hij het nou heeft over serieuze onderwerpen als oorlog of extreme grof- en smerigheden, zijn ratelende flow is foutloos.

Ik heb echter nooit het gevoel gehad dat hij een klassieker kon maken. Simpelweg door zijn soms te kinderachtige houding. Qua rap heb ik er niet eens zoveel problemen mee, maar zijn eerste album werd gekenmerkt door tergend melige en kinderachtige producties die het geheel kapot maakten. Op Legends Never Die schijnen deze eigenschappen nog steeds door, maar op een hoger niveau. De beats zijn gewoon stuk voor stuk goed. Het betrekken van Mr. Green in dit project was ook zeker geen verkeerde keuze.

Over R.A.'s aandeel kan ik weinig zeggen, het is wederom sterk tot briljant. Het trucje wat hij herhaalt is gewoon zijn manier van rappen en zoals ik al zei: het verveelt nooit. Zijn teksten zijn ijzersterk en ondanks dat zijn verse op Learn Truth niet meer zo verrassend is als op bijvoorbeeld Uncommon Valor, wordt hij er zeker niet uitgerapt door de even sterke Talib Kweli. Ook Brother Ali en Masta Ace vind ik het erg goed doen. Ze hebben alle drie een duidelijke eigen stijl op The Dangerous Three, maar het valt allemaal op zijn plaats. Evenals alle andere artiesten. Zelfs de keuze voor Eamon snap ik.

Na het luisteren van dit album heb ik nog steeds niet het gevoel dat dit een klassieker wordt. Het is een geniaal album, dat vrijwel zeker de eindlijstjes haalt, maar niet legendarisch. R.A. zelf blijft legendarisch, dus in die zin klopt de titel. Ik blijf echter altijd met het gevoel zitten dat hij niet het maximale uit zichzelf haalt.

Lasttig te beoordelen album. Enerzijds ben ik best wel verrast. Ik draai het album regelmatig met plezier. Lekkere boom bap beats die eerder fris en modern klinken dan gedateerd. Verder zijn er, tegen mijn verwachtingen in, weinig gasten die verzaken. Dit alles in combinatie met de korte speelduur maakt dit tot een aangenaam projectje.

Alleen... iets kritischer bekeken zijn bovenstaande punten ook direct de punten die mij ergens tegen staan. Het album is wel erg kort. Zeker als je hier 15 jaar op hebt zitten wachten. Ondanks dat ik de producties fijn vind, klinken ze – en ik weet dat ik mij op glad ijs begeef – alsof ze door een rapper gemaakt zijn. En zoals gezegd doen de gasten prima hun ding, maar er zijn weinig die echt positief opvallen. Het is erg tof om B.G. weer eens te horen en ook Kxng Crooked, Nipsey Hussle, Canibus en met name La The Darkman komen echt sterk. Verder is toch veel vervangbaar of overbodig, zoals de feature van DMX. Hierop aansluitend komen we bij de grootste 'tegenvaller': het gebrek aan The God himself... die beperkt blijft tot een paar verses, intro's en refreinen. Juist op zijn verses laat hij duidelijk horen dat het gros van de gasten net zo goed thuis had kunnen blijven. Hij rapt bijzonder fijn, rustig en beheerst als altijd. Echt een groot gemis op dit album. Ik kan mij ook niet voorstellen dat men zolang heeft zitten wachten op een produceralbum van Rakim.

Conclusie is dus dat het niet de tegenvaller is die ik had verwacht.

Wat ik cool vind aan Rick Ross is dat hij soms echt kan verrassen. Niet met een heel album vol goede nummers, maar soms zit er echt een goed nummertje of een leuke gastbijdrage tussen. Ook merk ik wel een sterke groei vanaf Port of Miami tot Teflon Don. De onderwerpen blijven eigenlijk elk album hetzelfde, maar Rick Ross wordt echt per album beter. Vooral de laatste twee albums hebben mij verbaasd, aangezien veel vergelijkbare artiesten hun topalbums juist in het begin hebben gehad. Ik vond Deeper than Rap al een verademing, helemaal gezien mijn verwachtingen. De verwachtingen voor dit album waren ook weer laag, want ik dacht dat hij maar een hoogtepuntje kon hebben.

Teflon Don mag toch wel een tweede hoogtepunt genoemd worden. Niet dat dit album hoogstaand is en mag gerekend worden tot de grote hip-hopnamen, maar op het niveau waar hij thuis hoort is dit zeker wel een uitschieter.

Het album begint met Not a Star, wat ik een beetje tegen vind vallen (zoals verwacht). Gelukkig worden mijn verwachtingen niet waar gemaakt en blijkt Free Mason echt een vet nummer te zijn. Jay-Z vind ik ook erg lekker rappen op dit nummer. Ross blijft sterk komen op het nummer Tears of Joy. Mayback Music III is in mijn ogen minder dan II, maar beter dan I. Dit ligt voornamelijk aan T.I. en Jadakiss. Daarnaast was de beat van II wat completer. Kan iemand mij trouwens vertellen waar het refrein van Erykah Badu op lijkt? Het komt mij zo bekend voor. Niet de tekst, maar de meer de sfeer.

De beat van Live Fast, Die Young is ook weer gewoon goed. Kanye West vind ik wel leuk, maar ook een tikkeltje vervelend met zijn uithalen. Gelukkig kan ik R&B-refreintjes wel waarderen, vandaar ik zeker het nummer met Ne-Yo erg relaxed vind.
MC Hammer heeft een erg vette beat. Het heeft wel wat van een Biggie-beat inderdaad. Helaas haalt Gucci Mane alle snelheid uit dit nummer en is het einde verpest. Het spelen met de beat op A.M.M. vind ik ook wel geslaagd, alleen had ik Drake daar niet op laten zingen. Als laatste had ik wel wat meer van Raphael Saadiq verwacht. Hij is een van mijn favoriete zangers, maar hier valt hij tegen. Dit ligt voornamelijk aan de rol die hij krijgt (Rick Ross nazingen). Hier had elke R&B-artiest ook wel even kunnen plaats nemen. Had liever een refreintje als bij Q-Tip of The Roots gehoord van hem. Daar kon hij er veel meer uithalen.

Dit Ross-album is tot nu toe zijn op-een-na beste album vind ik. Al vind ik het toch dicht in de buurt zitten van Deeper than Rap. Nummers als Usual Suspects, Lay Back en Rich of Cocaine kom ik hier eigenlijk niet tegen. Maar dit is wel een goede opvolger. Hopelijk gaat hij zo door.

Eén van mijn favoriete artiesten op dit moment. RiFF RAFF is een uniek, komische verschijning met vermakelijke teksten en een delivery om waar je U tegen zegt. Ondanks het feit dat ik deze man aanbid, verrast hij mij met dit album; het is verbazingwekkend goed!

Hoewel RiFF RAFF op elke track zowel vocaal als visueel een opvallende verschijning is en hij daarnaast een handjevol lekkere nummers heeft uitgebracht, vond ik zijn tapes niet altijd geweldig. Zoals bij veel mixtapes staan er bij hem een paar aardige nummers op, maar is het geheel inconsistent! Ik vroeg mij dan ook af of hij in staat zou zijn een goed album uit te brengen. Blijkbaar wel, want NEON iCON is zelfs heel erg goed. Waarschijnlijk heeft Diplo de nodige vingers in de pap gehad. Het klinkt namelijk net iets gelikter dan normaal, maar dat draagt juist bij aan het geheel. Verder passen de dikke beats goed bij Jody, evenals de gastartiesten, die allen op de juiste plek staan. En RiFF RAFF doet natuurlijk weer zijn ding; op een schreeuwerige manier plant hij elk woord op de beat en weet hij de vreemdste gedachten te delen met ons. Ik vind het geweldig!