Ik denk dat dit het eerste album voor mij is waar ik echt meer dan een jaar lang naar uitgekeken heb. Ik ben pas echt fan geworden nadat Late Registration was uitgebracht, dus daar hoefde ik niet op te wachten. Dat verlangen naar deze cd was ook niet, omdat de andere albums verveelden. Nee, ik wilde juist meer en meer horen van deze geweldige artiest! Gelukkig is het wachten ook ruim beloond met wederom een prachtige plaat, al werd ik wel (aangenaam) verrast bij mijn eerste luisterbeurt. Waar het talent Kanye West met The College Dropout een frisse wind liet waaien binnen hip-hop, laat hij hier duidelijk weten dat hij zich niet meer hoeft te bewijzen. Bij zijn voorgangers liet hij soms even horen hoe goed hij zichzelf al vond (...since Pac passed away, most of you rappers don't even deserve a track from me...), laat hij hier helemaal horen dat hij de grote man is:

Bow in the presence of greatness!
'Cause right now thou has forsaken us!
You should be honored by my lateness!
That I would even show up to this fake shit!

Eerder gingen zijn teksten voornamelijk over maatschappelijke problemen, nu gaan ze over zijn eigen problemen (en voordelen) als bekend persoon. Hij heeft dan wel weer een nummer geschreven over zijn 'grote broer' Jay-Z.
Verder zijn de relaxte beats van The College Dropout en helemaal van Late Registration vervangen voor nummer met een sneller tempo. Dat terwijl het genre waar hij zijn samples uit haalt vrijwel hetzelfde is gebleven. Het mooiste voorbeeld hiervan vind ik I Wonder, mijn favoriete nummer van dit album mede door mijn liefde voor My Song. Het begint met een rustige stukje zang begeleid met piano, waarna er er snelle drums aan toe worden gevoegd. Ook wordt er veel meer gebruik gemaakt van de synthesizer op dit album in plaats van de pianomelodietjes van John Legend. De laaste belangrijke verandering zit in de gastartiesten. Chris Martin vind ik een erg leuk toevoeging, maar die vergelijk ik ook wel met Adam Levine. Alleen zijn hier Consequence en GLC ingeruild voor bekendere artiesten als Lil' Wayne en T-Pain.

Over het album: Het begint fenomenaal met Goodmorning. Een geweldige openingstrack. Die paar seconden sample van Elthon John zijn zo mooi! Verder staan er alleen maar weer goede nummers op. Het verschil tussen droevige en vrolijke nummers is trouwens wel groter. Vrolijke nummers als Good Life, Champion, The Glory en Homecoming zijn ook echt vrolijk en wat sombere nummers (Everything I Am en Bittersweet Poetry) zijn ook echt somber. Kanye West heeft op met dit album toch echt twee klassiekers op zijn naam gezet. De producties van Can't Tell Me Nothing en Flashing Lights zijn echt super!

Als het al erg moeilijk is om 3 beste nummers aan te vinken, kan ik een album al rekenen tot erg goed (of slecht natuurlijk) album. Hier was het echt moeilijk om 3 favorieten te kiezen uit 16 topnummers, dus dat zegt al genoeg: ook vijf sterren voor het 3e album van Mr. West!

Dit is voor mij echt het beste album ooit!
Goede beats, sfeervolle samples en sterke teksten.
Het gevoel dat ik krijg bij het luisteren van de The College Dropout...

Het begint al met het intro. Kanye wordt gevraagd een liedje te maken voor de kinderen. "..make them start jumping up and down, and sharing candy and stuff..".
'We don't care' wordt niet het liedje waar ze op zaten te wachten.
'All falls down' is ook al een mooi nummer.
'I'll fly away' is een rustige intro op het nummer 'Spaceship', geholpen door GLC en Consequence. Een lekkere beat ook overigens.
'Jesus walks' is ook een erg mooi nummer, vooral qua tekst origineel.
'Never let me down' vind ik toch wel een erg sterk nummer. Jay-Z komt heel erg sterk en die poetische tekst van J. Ivy maken het samen met de muziek tot een erg mooi nummer. (Let ook op de prachtige overgang Jesus walks -> Never let me down!)

'Get em high' heeft een lekkere beat. Talib Kweli laat even duidelijk horen dat hij voorbij komt en Common maakt het nummer af.
"..they say hip-hop is dead, I'm here to resurrect me.."
'The Workout Plan' is niet een slecht nummer, maar toch, samen met het nummer met Ludacris, een nummer dat ik snel skip.

'Slow jamz' is een erg sfeervol nummer, mede door de stem van Jamie Foxx.
Dan komt er een rijtje skits met 'School Spirit' er tussendoor. De skits vind ik niet storend, ik vind ze juist iets toevoegen wat het album af maakt.
'Two words' heb ik ook gekozen als een favoriete track. Echt een mooi nummer om naar te luisteren. Erg knap dat ze de verses bijna helemaal per twee woorden rappen, zoals de titel al aangeeft. Mos Def is erg goed en Freeway is ook lekker om naar te luisteren met zijn schreeuwerige manier van rappen. Plus de heerlijke sfeer door The Harlems Boys Choir.

Na ´Trough the wire´ en ´Family business´, ook een van de beste nummers van het album, komt een kort levensverhaal verteld door Kanye met ondersteuning van enkele collega-rappers. Dit maakt het album voor mij toch tot één geheel als debuutalbum.

Als men het over een producer heeft is er een verschil tussen hip-hop en andere genres. Kanye West lijkt echter meer en meer te werken vanuit de klassieke betekenis van het woord. Hij is eigenlijk al sinds Late Registration niet meer de producer die simpelweg de beat maakt en mixt met de vocalen, maar pas bij My Beautiful Dark Twisted Fantasy leek de componist in hem zich pas echt te ontwaken. De vele namen op de productielijst vormden het bewijs. Zo ook bij Yeezus.

Aangevoerd door Kanye West en Rick Rubin is een leger aan producers - van Daft Punk tot aan veteraan Mike Dean en nieuweling Evian Christ - verantwoordelijk voor de productie van Yeezus. Mijn eerste indruk was verrast. Kille, electronische Daft Punk-beats. Geen koortjes, achtergrondzang o.i.d. zoals op alle voorgaande albums van Kanye. Geen franje, alleen kale beats. Mijn verrassing werd alleen maar groter wanneer de typische warme, emotionele momenten terugkwamen in de muziek. Niet zoals voorheen, met subtiele overgangen en perfect afgestemd op de muziek, maar keihard. De samples en zang worden er letterlijk tussen geflikkerd. Perfect getimed, dat wel, maar nog steeds schokkend. Zeker de eerste keer.

Deze mix van kale, afgekapte beats in combinatie gevoelige zang en samples in de productie vormen een perfecte bodem voor de emotie van Kanye West. Emotie die ik niet eerder gehoord heb van hem. Woede, verdriet, borstklopperij en dat alles keer tien. Alles wordt sterk overdreven, wat misschien ten koste gaat van de realiteit, maar niet van de puurheid van zijn emotie. Voor mij is het één en al genieten van lines als "She say: Can you get my friends in the club? I say: Can you get my Benz in the club? If not, treat your friends like my Benz. Park they ass outside 'til the evenin' end!" - Send It Up en van een nummer als I Am A God. Het enige waar ik mij echt dood aan erger is die 300 fout. Zo'n enorm team en niemand die zegt: 'Ehm Ye, 300 gaat over Spartanen en niet over Romeinen...'. Gelukkig maakte hij dit een beetje goed door zelf New Slaves te nomineren voor 'Beste Hip-Hop Verse Ever'.

De verrassing blijft groeien bij het zien van de gastartiesten en dan met name de combinaties. Eigenlijk zou het mij niet eens meer moeten verbazen, maar Chief Keef en Bon Iver op één track? Geweldige combo uiteindelijk, één van mijn favoriete nummers. Zoals altijd weet meneer West het maximale uit zijn gasten te halen en ze op de juiste plek neer te zetten. Ik weet niet of mensen het verhaal van Assassin hebben gelezen/gehoord, maar dat vat samenwerken met Kanye volgens mij wel goed samen. Er kwamen mensen bij hem om wat op te nemen voor het nieuwe album van Kanye West. Sindsdien hoorde hij er niets meer van totdat een vriend hem op de hoogte van zijn verse op Yeezus. Iets wat voor hem een even grote verrassing was als voor zijn omgeving. Zijn bijdrage is zo'n voorbeeld van een perfect getimede/geplaatste 'sample'. Wat een energie!

Ondanks dat ik weet dat Kanye West experimenteert en zich op elk album weer opnieuw uitvindt, blijft dit zijn grootste verrassing. De plotselinge release, de aparte productiestijl, de ongetemperde emotie en bijzondere combinatie van gastartiesten. Alles bij elkaar maakt Yeezus tot een briljant album. Ik vind de eerste helft net iets beter dan de tweede (al vind ik elk individueel nummer dan wel weer geweldig) en dat maakt dat ik hier net niet de maximale score voor ga geven.

Jeetje, lastig te beoordelen album hoor! Zoveel stijlen en genres die voorbij komen. Jazz, funk, soul, electronic en natuurlijk hip-hop. Flying Lotus meets The Soulquarians; één grote jazzy en funky mix, waarbij het gevoel per nummer anders is. Het ene moment zit ik op het puntje van mijn stoel te luisteren naar teksten over het straatleven en racisme, het andere moment lig ik op de grond omdat ik van diezelfde stoel ben gestuiterd.

Kendrick switcht met alle gemak tussen onderwerpen en sferen. Good Kid Maad City kon ondanks de verschillende nummers met wat duwen en proppen nog wel in het hokje 'hip-hop' gedrukt worden, maar hier kan dat niet meer. Soms vormt een genre een bindende factor, maar hier is juist het ontbreken ervan het bindende element. Een spannend concept dat de nodige risico's met zich meebrengt. Als het goed wordt uitgevoerd kan de muziek briljant zijn. Zo niet, dan wordt het chaotisch en slap experiment.

Hier is gelukkig het eerste het geval. Na dit album veelvuldig beluisterd te hebben kan ik zeggen dat het concept vrijwel perfect is uitgevoerd. Zo'n consistent geheel maken met zoveel verschillende genres, stijlen en sferen? Dat is briljant! To Pimp a Butterfly laat je swingen, (weg)dromen én nadenken. De variatie maakt dit album zo bijzonder en sterk. Misschien duurde het daarom even voordat het kwartje valt, maar ik ben echt onder de indruk!

Voor degenen die er zelf nog niet achter zijn gekomen zal ik maar even vertellen waarom dit album briljant is:

Waar de meeste artiesten voorzichtig buiten de lijntjes kleuren om zich te onderscheiden, krast Kid Cudi al sinds zijn eerste tape het hele papier vol. Inclusief de tafel. Ik ken geen enkele artiest die gelijk is aan Cudi, die gewoon lekker doet waar hij zelf zin in heeft. Het zegt toch al genoeg dat hij respectvol fuck you tegen Kanye West (!) heeft gezegd?

Er kan geen hokje om Kid Cudi heen gebouwd worden. Natuurlijk kun je op zijn eerste mixtape het stempel 'rap' drukken, maar toen was het voor mij al duidelijk dat het om een speciale artiest ging en sindsdien is hij alleen maar gegroeid. Eerst zijn geweldige doorbraak Man On the Moon en haar verder uitgewerkte opvolger Man On the Moon II. Hij nodigt gasten als Kanye West, Common en Cage uit, maar ook MGMT, Ratatat en St. Vincent. Totaal andere genres, totaal verschillende types en uiteindelijk totaal verschillende nummers. Kid Cudi's creativiteit en eigengereidheid hebben ervoor gezorgd dat deze vreemde mix een geheel werd in de vorm van een album.

Natuurlijk gaat een deel van de eer ook uit naar Emile en Plain Pat die Kid Cudi een platform gaven om zijn creativiteit op kwijt te kunnen. Toch zijn zij ditmaal ook beleefd aan de kant geschoven. De producties op Indicud zijn, op wat hulp van 88-keys en Hit-Boy na, allemaal van Cudi's hand. De volgende stap in zijn eigen ding doen. Indicud is daardoor Cudi's meest persoonlijk album. Niet tekstueel, hij heeft zijn hart al gestort op vorige twee albums. Nee, qua geheel is dit het meest persoonlijk.

Hij zingt, hij rapt, hij praat, hij produceert en hij schreeuwt. Wederom zet hij de meeste vreemde gastartiesten op één album. Van stoere rappers als Too $hort en RZA tot een Michael Bolton. En weet je wat? Het klopt weer allemaal. King Chip hoort thuis op Just What I Am, Father John Misty completeert Young Lady en Kendrick Lamar past in het plaatje van Solo Dolo II. Ik snap sowieso de negativiteit rondom Solo Dolo II niet. Natuurlijk is het anders! Als je dat niet wilt zet je deel 1 maar weer op. Als Cudi op die sound had voortgeborduurd had het nummer niet eens gepast op dit album. Ik vind het weer een sterke track die ook nog eens lekker binnenvalt na Immortal (wat ik het lekkerste nummer van het album vind!).

Productioneel kan ik ook weinig op hem aanmerken. Het is niet meer zo atmosferisch als zijn eerste twee platen, het is rauwer. Minder vind ik het niet geworden. Elke productie klopt gewoon en past hij het nummer. Ik vind het behoorlijk knap werk van hem eigenlijk, want hij verliest totaal niet zijn eigen geluid. Indicud kan, ondanks de grote verschillen, gewoon naast Man On the Moon I & II in de kast staan. De rode draad in al zijn albums is gewoon Cudi's eigen sound. Verder is dit album niet vergelijkbaar met zijn eerder platen en daarom ga ik ze ook niet vergelijken. Het is alleen wéér een briljant album!

Er zijn dit jaar twee albums waar ik al vanaf het bekend maken naar uitkijk. Dit zijn My Beautiful Dark Twisted Fantasy van Kanye West en dit album: Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager. De vraag of hij zijn eerste album zou kunnen evenaren is eigenlijk nooit bij mij opgekomen. Kid Cudi is een van de meest talentvolle en vernieuwende artiesten op het moment. Helemaal binnen de hip-hopscene. De nummers die voor het album uitkwamen waren ook al een goed voorteken. Wat ik van het vorige album geleerd heb is dat zijn nummers in de volgorde van de CD nog beter tot hun recht komen. Het was ook nog niet echt duidelijk welke weg Cudi in zou slaan, zelfs na het luisteren van uitgebrachte nummers. REVOFEV was een lekker meeschreeuw nummer, Mojo so Dope en Mr. Rager waren wel weer echt Kid Cudi-stijl en de single Erase Me was weer totaal wat anders. Kid Cudi heeft, net als bij vorig album, er weer voor gekozen om zijn 'weg' te beschrijven door zijn album te verdelen in vijf acts:

ACT I: [The World I Am Ruling]
Kid Cudi begon zijn eerste album met het rustige Cudder Anthem In My Dreams. Dit maal begint hij met een van de beste nummers van 2010: Scott Mescudi Vs. The World. Na klanken van zijn eerste intro, klapt Kid Cudi er meteen in met een sterke rap, die perfect aansluitend wordt gevolgd door een even sterk refrein van Cee-Lo. Vooral de heerlijke flow van Cudi valt hier duidelijk op.
Dit nummer wordt gevolgd door een semi-vrolijk deuntje met daarover heen het kenmerkende 'whooooowhooo'-geschreeuw van Kid Cudi. Het nummer heeft echt iets rebels, zoals de titel [i]REVOFEV (afkorting van Revolution of Evolution) al doet vermoeden.

ACT II: [A Stronger Trip]
Bij het tweede Act krijg je meteen even te horen dat Man on the Moon II een ander thema heeft dan zijn voorganger. Waar Man on the Moon de droomwereld van Kid Cudi als thema heeft lijkt het hier of je in de nachtmerries bent blijven hangen. Bij het eerste nummer valt het op zich nog wel mee, al is die tekst al vrij donker. De beperkte invloed van Mary J. Blige zorgt er voor dat ik haar dit maal wel kan waarderen. De dreigende beat van We Aite (Wake Up Your Mind) geeft mij de rillingen. Helemaal als Kid Cudi's bijdrage beperkt blijft tot het herhalen van de zin We aaaaaiite.... Wederom precies in verhouding met de beat. Marijuana en vooral Mojo so Dope vind ik een soort verbeterde versies van Mr. Solo Dolo, wat ook een 'onopvallend' donker nummer was. Onopvallend zeg ik, omdat Kid Cudi zelf niet echt donker klinkt. De beats daarentegen zijn toch een soort van dreigend.
Give a fuck about a lifestyle, give a fuck about a motherfuckin' lifestyle zal bij menig man nog lang in het hoofd blijven zitten.

ACT III: [Party On]
Met Erase Me, wat je lekker mee kunt blèren, gaat Cudi een andere weg in. Hij zong vaker, maar hier gaat hij lekker los aangesterkt met gitaren. De goede verse van Kanye West is ook een welkome afwisseling op het midden van het album. Dat het thema van Act III 'Party On' is ook wel duidelijk, want naast dat hij los gaat op Erase Me wordt dit nummer ingesloten door de twee freestyle-achtige nummers Ashin' Kusher en Wild'n Cuz I'm Young.
The Mood heeft een space-achtig geluid van naderend onheil. Dit nummers is meer een intro voor Act IV, wat rauwer, onheilspellender is.

ACT IV: [The Transformation]
En als het eenmaal wat spacy en dreigend wordt, wie kan Cudi dan beter bijstaan dan emo-rapper Cage. Hoewel hij goed toepasbaar is, blijft het een verrassende keuze. De keuze blijkt ook een verrassend goed effect te hebben. MANIAC is een van mijn favoriete nummers. De vette intro van het nummer, de vette verses van zowel Cudi als Cage en het 'voorbijvliegende' I am a maniac maakt dit nummer tot een erg bijzonder en mooi geheel. Mr. Rager is ook een van de beste nummers. Dit nummer kende ik al tijden en heb ik ook grijsgedraaid voor het album uitkwam. Vooral het gezongen refrein is erg vet. Op These Worries klinkt Cudi redelijk gestoord, net als de productie (misschien heeft dat snuifgeluid er wat mee te maken...). Ook Mary J. kan ik wel weer waarderen. Laatste nummer van Act IV is een nummer met GLC en Chip tha Ripper. Beiden rappers met een stijl en stemgeluid die wel bij Kid Cudi past. Loom en relaxed. Zij zorgen voor een leuk nummertje tussen de donkere nummers door. Hoewel zelfs dit nummer ook wel duister is.

ACT V: [You Live & Learn]
Zoals de naam van het laatste Act als doet zeggen, wordt Cudi op de laatste nummers weer wat persoonlijker. Dit mede door de producties die weer wat rustiger worden en meer in de stijl zijn van zijn eerste album. De intro van All Along doet mij erg denken aan Say You Will van Kanye West. Op Ghost lijkt Cudi zelfs wel dronken. Op een nonchalantere en schreeuwerige manier dan normaal zingt/rapt hij dit nummer. Toch blijft hij weer op de maat rappen. Het laatste nummer van het album is Trapped in My Mind. Een lekker nummertje, maar zo'n lekkere afsluiter als Up, Up and Away is het jammer genoeg niet.

Zo hebben we alle Acts en bijbehorende nummers gehad. Na de eerste luisterbeurt was ik redelijk teleurgesteld, maar dit is na een paar goede luisterbeurten totaal omgeslagen. Kid Cudi heeft hier duidelijk aangetoond dat hij als artiest gegroeid is. Man on the Moon had als 'voordeel' dat het nieuw en fris was. Daarnaast was het gewoon een heel erg goed album (top-10 waardig in mijn geval). Man on the Moon II gaat een stapje verder zonder dat er echt een niveauverschil is tussen beide albums. Vandaar ook voor dit album de hoogste beoordeling. Het enige wat ik gemist heb is Common. Het had mij erg leuk geleden dat hij het verhaal weer opgepakt had. De thema's van de album zijn namelijk wel in elkaars verlengde. Deel 1 ging echt over de dromen van Cudi en nu is hij als het ware terug op aarde, terug in de (harde) realiteit. Kan verder niks anders zeggen dat hij het gewoon weer geflikt heeft na zo'n debuut. De komt binnenkort in de kast te staan!

It's al G.O.O.D

Speedin' Bullet 2 Heaven voelt een beetje als een kladje; wat hersenspinsels op papier van een depressieve en gefrustreerde Cudi. Het doet niet echt aan als een volwaardig album. Slecht vind ik het echter niet. Ik snap de kritieken, maar de cijfers echt niet. Al die ééntjes...

Kid Cudi is al jaren zoekende naar een eigen stijl en gek genoeg weet hij met elke album enorm af te steken tegen menig ander album. Hij heeft inmiddels al diverse originele stijlen gehad en hij lijkt niet tevreden. Kid Cudi is ook al jaren depressief. Eigenlijk vanaf zijn eerste album al, maar toen bracht hij het op een andere manier. Een meer artistieke en toch ook een positieve manier. Op dit album lijkt zijn gevoel er zonder een omweg uit te komen. Rauwe, rebelse grunge/punk-muziek. Keihard tegen alles aantrappen!

Het valt mij wat tegen dat hij momenteel op dit punt beland is. Zeker na de wegen die hij tot nu toe bewandeld heeft. Speedin' Bullet 2 Heaven is zijn minst originele album. Het voelt wat geforceerd en, in tegenstelling tot zijn vorige albums, is dit al vaker gedaan en vele malen beter ook. Desalniettemin vind ik het, zoals eerder gezegd, allesbehalve slecht. Deze muzikale keuze was niet zijn beste, maar er staan een paar heerlijke nummers op als Confused!, Judgemental Cunt en Wedding Tuxi. Verder is het wel een geheel en klinkt hij door zijn emoties wel oprecht. Dat laatste maakt dit album wel weer tot een uniek product van Cudi. Het is zijn minste plaat, maar het past op een bepaalde manier wel in de lijn van discografie. Zeker als hij hierna opnieuw een briljant album maakt, waarbij hij al het beste uit zijn albums combineert!

Al ben ik bang dat hij zoekende blijft en dat kan twee kanten op gaan...

Dit album was een complete verrassing voor mij dit jaar. Niet qua muziek, want dat het goed zou worden zou geen verrassing horen te zijn. Nee, de verrassing was dat Kno een solo-album zou uitbrengen. Tegen de tijd dat ik dit hoorde was de release datum niet zo ver meer weg, maar het wachten duurde wel lang. Dit heb ik niet veel vaker gehad bij een plaat. De reden dat ik uitkeek naar dit album, is dezelfde reden waarom A Piece of Strange een prachtig album is: Kno.

Tussentijds had ik dus de tijd om wat meer werk van CunninLynguists te proberen. Hierin werd ik wel een beetje teleurgesteld. Het blijft een van de beste hip-hopformaties op dit moment, maar luister uiteindelijk voor de producties van Kno. Op A Piece of Strange was hij de man die in de spotlights stond met zijn producties. Op de andere album laat hij ook zien wat hij kan, maar dan meer in dienst van CunninLynguists. Hij maakt de beats ter ondersteuning van de rappers. Op A Piece of Strange zijn Deacon the Villain en Natti meer opvulling van Kno's producties.

Tijd voor Kno om weer de show te stelen en dat doet hij op Death is Silent. En hoe! Alles is weer tot in de puntjes aanwezig. Het thema van het album was al duidelijk na de titel en de prachtige hoes. De tracks die daarna uitgebracht werden bevestigden dit thema. Het album is erg donker. Niet donker op de manier van rauwe en duistere beats, maar donker op de manier van diepe, gevoelige en mysterieuze muziek. Kno dit als vanouds met (vrouwelijke) vocalen die hij nog hoger en breekbaarder maakt zoals op They Told Me. De vocale samples worden aangevuld met drukke drums die weer in balans worden gebracht met instrumentaties die lang uitgerekt worden. Dat laatste zorgt grotendeels voor de mysterieuze sfeer die altijd om Kno hangt. Ook laat hij zien waar zijn roots liggen door ook veel zuiderse, country-achtige instrumenten te verwerken in zijn producties.

Van tevoren wist ik ook wel dat het qua gastartiesten vrij weinig fout kon gaan. Zijn CunninLynguists-maatjes passen natuurlijk perfect en zijn gewoon erg goede rappers. Over Tonedeff en Substantial hoef ik ook niks meer te zeggen. Tunji kende ik niet, maar die viel mij meteen positief op bij het nummer Rhythm of the Rain. Rhythm of the Rain is ook meteen mijn meest favoriete nummers op dit album. De zang in het begin is prachtig en de hele opbouw van dit nummer klopt gewoon. Het intro van Graveyard vind ik ook geweldig, alleen is Sheisty Khrist de enige artiest waar ik mijn twijfels over heb. Toch past hij wel goed op dit nummer.

Als laatst moet er natuurlijk nog een ding gecheckt worden: de rapkwaliteiten van Kno. Kno hoorde ik wel eens op albums van CunninLynquists voorbij komen, maar hij sprong er zeker niet uit tussen Natti en Deacon the Villain. Op dit album laat hij blijken minimaal gelijkwaardig aan zijn mede gastartiesten te kunnen zijn (behalve bij Tonedeff dan, want zijn verse is gewoon te sterk). Maar Kno laat hier horen goed te kunnen rappen en daarnaast ook nog een prachtige, emotionele teksten in zijn hoofd te hebben.

Zijn er nog minpuntjes? Nee eigenlijk helemaal niet. Tuktak heeft mij trouwens wel aan het denken gezet en hij heeft op zich wel gelijk. Alleen doet het totaal geen afbreuk aan het album wat er nu staat. Toch zou een CD met een vrouwelijke artiest a la Dutch zeker geen slecht idee zijn. Dit album krijgt een beoordeling wat zelfs beter is dan van te voren verwacht. Onder de 4* zou hij bijna zeker niet komen, maar dit is gewoon de volle beoordeling waard. De kans dat hij iemand uit mijn top-10 schopt is zelfs aanwezig. Death is Silent is tot nu de beste plaat van 2010 en er komt niet zo heel veel meer aan wat hier verandering in kan brengen...

Mooiste nummers vind ik naast Rhytm of the Rain, Spread your Wings, I Wish I was Dead, They Told Me en natuurlijk La Petite Mort (Come Die with Me (geweldige titel!):

There two things in this world: wondeful, visceral, sexy sex... and death. Horrible, boring death. Now I'm going to go off and have sex before I die...

Vanuit hip-hop ben ik inmiddels wel wat uitmelkerij gewend. Het komt niet zelden voor dat men een prullenbak van een overleden artiest leegt, deze nummers op een schijfje brandt en het een volwaardig album noemt. Toch ben ik het nog niet zo extreem tegengekomen als dit.

In principe is dit niet veel anders dan een prullenbak legen, ware het niet dat het hier om Kurt Cobain gaat. Een man die dagboeken, muren en wat al niet meer volkladde met zijn gestoorde hersenspinsels. Materiaal voor biografieën en documentaires, maar absoluut niet voor CD's. Iets in mij zegt dat Kurt Cobain de grap hiervan had kunnen inzien, maar helaas is dit geen grap. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat hij hier achter had kunnen staan. Op muzikaal gebied was hij erg perfectionistisch, zeker wat albums betrof. Montage of Heck is gewoon een bij elkaar geraapt zootje dat in geen enkel opzicht aan Nirvana of Kurt Cobain doet denken.

Zelfs als ze de gekkigheid eruit hadden gefilterd en alleen de demo's over waren gebleven betwijfel ik of het een goed album was geworden, maar het was in ieder geval interessant. Nu worden de aardige momenten zwaar overschaduwt door gekrijs, gepriegel op instrumenten en overbodige delen uit interviews. Dit album doet Kurt Cobain of geen enkele manier eer aan en het is sneu om te zien dat één van de grootste artiesten aller tijden een 1,5* achter zijn naam heeft staan...