Volgens mij is er inmiddels genoeg gezegd over Ye's mentale toestand, uitspraken en of je wel / niet kunst los moet zien van de kunstenaar, dus ik hou het nu maar bij de muziek.

Naast de geweldige producties was het eerste dat mij opviel dat het voor het eerste sinds Yeezus weer eens klinkt als een een geheel. Een volledig afgeronde plaat. Het schiet nog steeds alle kanten op, maar het blijft toch op een bepaalde manier binnen de lijnen van het album.

Dan verder met het sterkste punt van het album: de geweldige producties. Opzwepend en door de vele house-invloeden ook uiterst dansbaar. Iets wat wat absoluut niet kan, maar stilzitten is ook moeilijk. Echt bijzonder jammer dat Good (Don't Die) van het album is gehaald. Het is duidelijk dat hij zijn muzikale creativiteit niet verloren is. Er staan weer typische Ye-producties op. Van veel te lange outro's die plotseling afgekapt worden tot samples (lees: covers) die hij volledig eigen maakt. Ook is het duidelijk terug te horen dat hij samen heeft gewerkt met JPEGMAFIA. Het fragmentarische begin van Talking vind ik bijvoorbeeld echt heel vet. Ook de productie van Carnival, een samenwerking met een Italiaanse producer en de harde kern van Inter Milan, vind ik heel creatief. Of het nou zo goed is voor zijn toch al niet te beste beeldvorming om met Italiaanse ultra's samen te werken is een tweede...

Maar goed, goede producties werken niet altijd als de artiesten niet uit de verf komen. En dat is wat er op dit album toch wel aan schort. In tegenstelling tot velen stoor ik mij niet zo aan Kanye zelf. Sommige rijmpjes zijn werkelijk tenenkrommend slecht en de stoere bitches neuken teksten kennen we ook wel. Enfin, dat doet hij al sinds Yeezus / MBDTF, dus ik snap niet helemaal waarom dit nu een issue is... Wellicht omdat de teksten niet echt als (provocerende) punchlines overkomen en er tekstueel ook weinig sterks / interessants tegenover staat? Dat kan, al vind ik er toch wel wat sterke, oprechte momenten van Kanye op staan. Zeker tegen het einde. Al met al vind ik Ye niet ontzettend storend. Milder, minder provocerend, dat wel. "Beautiful big titty butt naked women just don't fall out the sky, you know." vind ik wel weer ouderwets Kanye.

Des te storender vind ik de wisselvalligheid van zijn partner, Ty Dolla Sign. Hij wisselt sterke tot briljante momenten – Paid, Do It, Burn, Problematic (en Good) – af met volledig anonieme bijdrages. De 90's R&B-refreintjes maken echt veel goed voor mij, maar het feit dat hij soms anoniem is vind ik eigenlijk nog erger dan dat hij bijv. het einde van Talking volledig verknalt. Ik hoor daar nog liever Kanye zingen.

Wisselvalligheid en anonimiteit zijn sowieso wel sleutelwoorden. Ondanks de goede producties staan er een paar nummers op die simpelweg niet blijven hangen – Hoodrat, Paperwork, Fuk Sum, Vultures. En dat terwijl er tijden waren met albums van Kanye West waarop 90% van de nummers minimaal interessant / uniek genoeg waren om te blijven hangen. Ook de gasten zijn heel wisselvallig. Tegenover de ijzersterke bijdrage van Freddie Gibbs en aanstekelijke teksten van North West staan nietszeggende tot ronduit slechte bijdrages van Quavo, YG, Bump J, Travis Scott en Lil Durk. Rich the Kid kan ik nog wel hebben en bij Playboi Carti ben ik er nog steeds niet over uit wat ik van hem vind...

De weegschaal tussen goed en slecht / briljant en matig is dus redelijk in balans. Iets meer overwegend positief, denk ik. Ik luister het album toch wel regelmatig met plezier. En hoewel ik een nietszeggend nummer nog erger vind dan slecht nummer, is het wel een voordeel dat ze tijdens het luisteren niet opvallen en de pret niet bederven.

En nogmaals, ga eens een house / hip hop-album maken Ye!

6th rapte samen met de wel bekendere Naledge mee op een ode aan hip-hop genaamd Dear Hip-Hop op The Cleveland Show mixtape van Chip tha Ripper. Na dat nummer moest ik gewoon weten wie dit was. Gelukkig stond zijn album Flying High al op MusicMeter. Een aparte titel die mij meteen aantrok. Inmiddels is dit album vaste dagelijkse kost.

Ik ben groot fan van een album dat geproduceerd is door een beatmaker. Dit zorgt vaak voor een album met eenzelfde vibe. Zo ook wordt Flying High grotendeels geproduceerd door Frequency die ook onder contract staat bij Norternground. 6th Sense past bij Frequency en Frequency past bij 6th Sense. Gevolg: een heerlijk hip-hop plaatje. Frequency laat zien dat hij een uitstekende producers is die zijn vak verstaat. Hij laat zijn gevoelige kant even zien op het sfeervolle Step Out. Het nummer Bounce is, zoals de naam al zegt, een lekkere banger en op Stopfuckinwitme past hij een leuk sampletrucje toe door Dave Chappelle (vergeef me als ik het fout heb) te samplen. Het klinkt eerst wat vervelend, maar ik vind het wel vet. Vooral in combinatie met de (freestyle)rap van 6th Sense. Scram Jones laat nog even duidelijk merken dat hij langs is geweest met het lekkere agressieve No Contest. Ook leuk is dat mijn favoriete Nederlandse producer ook nog even een nummer produceert (Make Rounds).
Qua rap kan ik weinig negatiefs vertellen over dit album. 6th Sense is een goede rapper die enthousiast zijn raps opdreunt. Tekstueel is het geen wonder, maar dat is ook niet iets wat bij dit album past. 6th Sense wordt vocaal bijgestaan door labelmaatje Wildabeast, die vooral op No Contest heerlijk agressief rapt. Dus zowel qua productie als rap is dit, nogmaals, een heerlijk hip-hop plaatje. Is er dan niks negatiefs te melden? Ja, een ding: het nummer Untitled is sowieso al een halfje minder waard. Een te makkelijk gepikte beat van Jay's Sweet. Ook 6th Sense vind ik hier niet sterk. Dit mag verder de pret niet drukken, want dit album is voor mij minimaal een 4* waard.

En om nog even terug te komen op de productie, een tip van mij: zet het album op repeat en luister Rewind helemaal uit...!