Voor dit album was ik nog onbekend met deze heren en met hun stijl van rappen/produceren. Na wat nummers vluchtig op YouTube te hebben beluisterd was ik niet echt overdonderd. Zo cool vond ik dit niet. Uiteindelijk toch maar aan begonnen vanwege het enorm hoge cijfer op MuMe en ook door de hoes, die toch wel staat voor de sfeer op dit album.

De sfeer die dit album uitstraalt is apart te noemen. Vooral als je niet bekend was met dit trio. Deze sfeer wordt niet zo zeer bepaald door de rappers, die worden toch een beetje naar de achtergrond geplaatst door de producties. Dit is helemaal niet erg want de teksten zijn nog steeds goed te volgen. De teksten van de rappers zijn bijna op elk nummer erg diep. Ook gastartiesten als Immortal Technique en Tonedeff helpen hierin een handje. Het aparte is dat deze serieuze teksten minder deprimerend worden gemaakt dan ze hadden kunnen zijn. De reden hiervan ligt in de vingers van Kno. Deze zeer begaafde producer weet een heel eigen stijl beats af te leveren op dit album. Deze beats zijn op een bepaalde manier vrolijk en fleurig, terwijl ze aan de andere kant ook mysterieus en zeurderig zijn. Daarbij worden er veelvuldig gebruik gemaakt van verhoogde stemmetjes en een soort ruis die duidelijk aanwezig is, maar niet stoort (leuk..). Ik ben dan ook blij met de interludes, waarop hij even lekker alleen mag spelen met geluiden. Niet dat de rappers vervelend zijn, want ik vind hen ook van hoog niveau.

Leuke nummers vind ik de opening (Where Will You Be, die meteen de toon zet voor het hele album, Beautiful Girl America Loves Gangsters en The Gates. Vooral wanneer Tonedeff het gesprek aangaat vind ik erg goed gedaan.

Drie zeer goede rappers, even goede gastartiesten en Kno (ga daar geen bijvoeglijk naamwoorden bij gebruiken) maken dit album tot een erg boeiend en bijzonder hip-hop album. Ik twijfelde tussen 4.5* en 5*, maar ik kan niks bedenken waarom het een halfje minder zou kunnen zijn. Dus een welverdiende 5*

Ruim voor de release van deze tape heb ik uit diverse en zeer betrouwbare bronnen vernomen dat dit een geweldige mixtape zou worden. Bijna albumwaardig. Nu is de grens tussen mixtape en album de laatste jaren sterk verwaterd, maar overtuigd was ik niet echt. Zo bijzonder waren de projecten (zowel collectief als individueel) van CunninLynguists afgelopen jaren niet. Het album van Natti maakte mij echter al wat nieuwsgieriger naar de derde volume van Strange Journey. Ik werd nog positiever na Beyond the Sun en toen ik Castles hoorde had ik er veel vertrouwen in: Strange Journey Volume Three wordt goed!

Het album opent ook nog eens veelbelovend met Strange Universe met een geweldige Del the Funky Homosapien. Helaas zakt daarna het niveau tot vlak, bijna saai album. Nu zijn er veel factoren die ervoor zorgen dat het album niet saai is. Gastartiesten als Del, Sheisty, Masta Ace, Sadistik, Aesop Rock, J-Live en Tonedeff doen (erg) lekker mee en ook zijn de vaste MC's altijd de moeite waard om naar te luisteren. Productioneel vind ik het echter heel vlak en plastic klinken. Albums van CL worden meestal gedragen door de geweldige producties van Kno. De laatste jaren lijkt hij echter meer een kopie van zichzelf te worden i.p.v. zich te vernieuwen. Zijn beats worden oppervlakkig en klinken al snel als 'alweer hetzelfde trucje'. Castles en Urutora Kaiju zijn de enige producties die mij echt aanspreken.

Als Kno echt het merendeel heeft geproduceerd (ja dus) wordt het echt tijd om hem weg te pesten en Harry Fraud een mailtje te sturen. Zijn producties liggen op de lijn van de oude Kno, maar tegenwoordig mag Kno zijn veters niet eens meer strikken. Ik denk dat een nummer met hem achter de knoppen verrassend sterk kan uitpakken!

Strange Journey, Vol. 3 is een aardig album geworden, maar haalt bij lange na het niveau van ApoS en de albums ervoor niet. Zelfs Oneirology vind ik stukken beter dan dit en daar begon Kno al af te takelen. Jammer, want op het album van Natti vond ik erg sterk produceren met Another Galaxy als hoogtepunt.