...and call the Slim Shady LP the greatest,
The Marshall Mathers was a classic,
The Eminem Show was fantastic,
but Encore just didn't have the caliber to match it...
En met Relapse heeft hij zijn slechste/minst goede album uitgebracht.

Na het horen dat er een Relapse 2 uitkwam bleef men hopen dat Relapse een grapje was en de vette tracks op Relapse 2 zouden komen. Al hadden de meesten de hoop al opgegeven: de oude, psychopathische Eminem zou nooit meer weder keren...

Dit heeft mij wel aan het denken gezet. Ik ben sowieso van mening dat een artiest vooruit moet kijken en nieuwe uitdagingen moet aangaan. Eminem heeft dit zeker wel gedaan. Encore stond vol met nummers als Big Weenie, waardoor het te kinderachtig werd. Het concept van Relaspe vond ik erg goed en toepasselijk. Helaas was Eminem niet in staat het goed uit te werken. Daar vond ik hem pas echt te hard zijn best doen om de gestoorde Eminem weer te zijn (over geforceerd gesproken).
Daarnaast vind ik dat je niet meer mag verwachten dat Eminem gaat terugkeren naar de tijd van zijn eerste twee albums. Hij was op dat moment in een staat waar hij net zo zijn best voor heeft gedaan om er af te komen.
Met dit in mijn achterhoofd bleef ik, net als velen, uitkijken naar de nieuwe cd van Eminem. Hij blijft toch een van de beste rappers ter wereld en hij is nooit enorm slecht geweest.

De meningen vooraf waren verdeeld. Producers als Jim Jonsin en Boi-1da gingen beats leveren. Daartegenover waren er ook Just Blaze, Dr. Dre en Mr. Porter die hem gingen helpen. Ik probeer altijd zo onbevooroordeeld mogelijk te blijven van te voren, maar ook ik had twijfels. Mogelijke trackslists doken op waarop nummers met P!nk, Rihanna en Lil' Wayne te zien waren, waar ik gehoopt had op D12 en Obie Trice.

En daar is hij: RECOVERY

Voordat ik mijn mening hierover gegeven heb ik de discussies hier wel gevolgd:
De oude Eminem is terug!... Hij klinkt te geforceerd!... Kutproducties!... Hij moet ophouden met zingen!... LIL' WAYNE?!?!?... etc. etc.
Dit zijn een aantal punten die mij opvielen. Zoals al gezegd komt de oude Eminem niet terug en ik vind dat je dat ook niet mag verwachten. Hij klinkt af en toe geforceerd ja, maar lang niet zo erg als zijn pogingen om gestoord te zijn op Relapse. Daarnaast vind ik Eminem erg oprecht overkomen in zijn nummers op Recovery. Ik kan zijn eerlijkheid en zijn verhalen op o.a. Going Through Changes, Space Bound, 25 to Life zeker wel waarderen! Zijn excuses op Not Afraid laat zien dat hij zelfkritisch is en naar zijn fans luistert. Voor degenen die zeuren dat het niet oprecht is: hoe moet hij dan duidelijk maken dat hij zijn fout inziet en hij hem niet weer wil maken?

Ik ben alleen bang dat zijn manier van naar zijn fans luisteren is om populaire producers en gastartiesten in te huren. Het verrassend vind ik is dat juist Jim Jonsin en Boi-1da degelijk tot goede producties neerzetten en dat voornamelijk Just Blaze onder zijn maat presteert. De gastartiesten hebben naar mening zeker wel een toevoegende waarde. Het nummer met P!nk vind ik toch wel erg cool. Rihanna verrast mij door zich goed aan te passen aan de muziek van Eminem op Love the Way You Lie en Lil' Wayne vind ik hier ook goed komen. Alleen op een nummer als W.T.P. was een toevoeging van D12 of Obie Trice inderdaad een goede keuze geweest.

Al met al vind ik dit een zeer degelijk geheel. Het is toch een bijzonder album. Geen eerste single a la We Made You, Just Lose It of Without Me. Cinderella Man komt nog het meest in de buurt van nummers als Big Weenie, Rain Man of Bagpipes from Baghdad en dan is het verschil nog erg groot. Alleen maar redelijk overeenkomende nummers qua stijl. Eminem rapt goed genoeg om de producties te laten verdwijnen, wat mij op nummer voor Recovery ook opviel. Zijn nieuwe stijl vind ik een beetje vergelijkbaar met zijn flow op zijn serieuze disstracks. Het blijft nog wel minder, maar de agressiviteit en delivery is zeker weer terug!

En dan nog even over het zingen... Heerlijk. Voor mij getuigt zingen van puurheid en gevoel. Soms moet iets gezongen worden omdat het rappend simpelweg niet kan. Dan maakt het voor mij niet meer uit of het vals is of niet. Er zijn zoveel rappers (Mos Def, Slug, Q-Tip etc.) die stukjes zingen om hun gevoel in de track te leggen.

Ik heb Relapse in het begin met een 4.5* becijferd. Hier ben ik na een tijdje op teruggekomen (3*). Ik heb daarom ook even gewacht met een beoordeling van Recovery en het album vaak en op verschillende momenten beluisterd. Ik denk dat mijn 4* blijft staan en alleen maar kan groeien!

Eminem is niet terug, maar er is een nieuwe Eminem! En hij bevalt mij zeker weten!

Kom op zeg met al die 0,5 en 1,0 sterren... Vinden jullie dit echt zo slecht of doen jullie er een schepje bovenop omdat het 'Eminem-onwaardig' is? Het was vanaf Recovery al duidelijk welke kant Eminem op zou gaan. Als je nog steeds de stille hoop dat dit een 'echt' hip-hop album zou worden, en nu teleurgesteld bent, heb je jezelf voor de gek gehouden.

Ik snap dat men vraagtekens zet bij zijn keuze om meer popmuziek te gaan maken; Jay-Z bewijst met 4:44 dat je ook heel goed relevante hip-hop kan maken zonder terug te grijpen naar vroeger. Toch kun je dezelfde vraagtekens kunnen zetten bij andere hip-hop artiesten die perse hip-hop willen blijven en ons continu 13-in-een-dozijn-albums voorschotelen. Of je dit album nou leuk vind of niet, je kunt niet zeggen dat Eminem niet blijft innoveren.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik met plezier naar dit album heb geluisterd. Dit vanwege dat één simpele reden: Eminem. Deze man verslaat 9 van de 10 rappers nog steeds met twee vingers in zijn neus. Alleen door zijn verschillende flows, tempo's en stemgeluiden zorgt hij al voor genoeg diversiteit. Met muziek eronder valt zijn nieuwe, hakkelige flow ook wel mee (en extreem als bij de Fuck Trump-cypher doet hij het hier ook vrijwel niet). Ik vind de R&B/pop-refreinen verder ook niet storend. Het nummer met Ed Sheeran is zelfs aanstekelijk, terwijl ik normaliter overal jeuk krijg als ik hem hoor zingen.

Zijn er minpunten? Zeker. Hetgeen dat mij het meeste tegenstaat is dat er niet meer gedaan is met samples als In Your Head en I Love Rock N Roll, zoals eerder gedaan is met bijvoorbeeld Changes en Sing for a Moment. Vooral In Your Head is tenenkrommend... Verder zijn het stuk voor stuk geen op zichzelf staande producties. Ze zijn echter krap aan voldoende, doordat ze Eminem voorzien van de juiste ondersteuning en misschien is dat ook wel genoeg.

Al met al vind ik dit een prima album dat sowieso beter en consistenter is dan MMLP2. Juist door het ontbreken van andere rappers. Eminem wil duidelijk een groter publiek aanspreken, maar dat is nooit anders geweest. Of het motief nou geld is of dat hij zijn boodschap zo breed mogelijk wil verspreiden laten we maar in het midden. Ik denk dat mensen vergeten dat Eminem altijd popmuziek (met bijhorende keuzes) heeft gemaakt, alleen spreekt dit de hip-hop liefhebber simpelweg minder aan.

Burgerlijk gelul

Grappig dat er bij grote artiesten altijd weer terug gegrepen wordt naar klassiekers van meer dan 10 jaar geleden. Tijden veranderen en mensen ook. Wat verwachten sommige mensen eigenlijk? Dat hij weer pillen gaat slikken en gestoord wordt? Op Encore en Relapse deed hij en dat viel ook niet in goede aarde... Dat hij rapt over dat hij gepest wordt op school en dat hij zijn moeder wil vermoorden? Een beetje raar als je dochter al zo oud is... Daarbij staan de allerbeste versies van o.a. deze onderwerpen al op deze drie albums: klik, klik en klik.

De grootste grap zijn natuurlijk de smeekbedes om Dr. Dre. Dezelfde Dr. Dre bij Relapse door het merendeel afgeschreven was. De beste man heeft afgelopen jaren niets fatsoenlijks geproduceerd. Waarop baseren mensen dat hij weer deel moest nemen? Op producties van (alweer) 10 jaar geleden?

De oude Eminem komt, gelukkig voor iedereen (incl. hemzelf), niet meer terug. Ik zie het meer als dat de nieuwe Eminem zijn plaatsje heeft gevonden in deze tijd. Op Relapse klampte hij nog vast aan zijn oude stijl en Recovery was een (te) radicale omslag. Prima albums, maar hij was nog zoekende. The Marshall Mathers LP 2 is een geslaagde combinatie van beide werelden. Eminem is weer enorm sterk aanwezig. De agressiviteit van vroeger is grotendeels verdwenen, maar ik vind dat niets afdoen aan zijn kwaliteiten. Op o.a. het tweeluik So Far... en Love Game flowt hij er weer ongelooflijk lekker op los. Hij is scherp (/nuchter), slim en hij deelt ook weer heerlijk uit. Ook zijn ouderwetse dosis zelfspot is nog intact. De producties en samenwerkingen zijn weer meer van deze tijd. Iets wat ik totaal niet als minpunt zie. De beats zijn gewoon lekker en sluiten perfect aan bij Eminem. Ook nummers met Rihanna en Nate Ruess zijn meer dan goed. Monster is een heerlijk hitje en Highlights vind ik een mooie afsluiting van de Debbie Mathers-saga.

The Marshall Mathers LP 2 is voor mij één van de betere albums dit jaar. Ik zet hem sinds de lek vaak op en blijf er van genieten (had ik So Far... en Love Game al genoemd? ). De enige vijf minpunten zijn de bonustracks die zoals altijd bij Eminem totaal niet toevoegen en het album onnodig lang maken.