Dan komt hier een coole reactie:

Prisoner of Consciousness is een erg fijn album. Bij de eerste luisterbeurt kreeg ik meteen weer het oude Talib-gevoel, iets wat ik bij Gutter Rainbows miste. De beats zijn stuk voor stuk sterk (RZA!), ook die van Harry Fraud (natuurlijk!). Voor de rest was mijn vrees voor de gasten niet terecht. Refreintjes als die van Miguel, Melanie Fiona en de Franse Seu Jorge passen simpelweg goed bij Talib Kweli, maar ook Busta Rhymes en Nelly leveren gewoon sterke bijdrages.

Talib Kweli stelt mij eigenlijk zelden teleur, alleen soms met bepaalde keuzes om er juist wel of niet bij te horen. Hier doet hij precies wat ik hoopte wat hij zou doen, dus ik ben blij! En ik zeg het nogmaals, maar High Life is echt, maar dan ook echt HEERLIJK! Zowel de rumbelende raps, als de beat van Oh No! Heerlijk!

Dit album heb ik leren kennen via een compilatiefilmpje op YouTube. In dat filmpje stonden o.a. Blu & Exile, Outerspace en Shad. Opeens kwam er een nummer van The Antidotes voorbij en ik moest het hebben!

Uiteindelijk heb ik de CD gevonden met de voorkant die ook in het filmpje getoond werd. Op hun MySpace stond dat L.A. Lights het debuutalbum was van deze hip-hop groep uit Los Angeles. De groep bestaat uit de vier MC's Jo Well, Koncious K, Phenomenon en MarkFader. De laatste is ook nog eens de man die het hele album van prachtige beats heeft voorzien. De reden dat dit album onbekend is gebleven is dat het uitgebracht is in Japan, waar het enkele top-10 hits had.

Nu naar het album. Welk nummer van The Antidotes in dat filmpje stond weet ik niet meer, maar al snel bleek het hele album vol te staan met heerlijk nummers. Toentertijd heb ik dit album grijsgedraaid. Daarna heb ik het hier op MuMe geplaatst om het vervolgens niet meer te luisteren. Laatst weer eens erbij gepakt en ik snapte niet meer waarom ik het weggelegd had. Het blijft zo goed!
Allow me to reintroduce myself: my name is Jo... Well. Hiermee opent Jo Well het album met het nummer Buck Wylin' Dit nummer zet meteen de toon van wat je kunt verwachten op dit album. Allereerst zijn het vier energieke rappers met ieder een lekkere flow. Energiek was het woord dat mij het eerst te binnen schoot na het horen van de eerste twee nummers. Lekkere up-tempo nummers met korte, catchy refreintjes I've got some rhymes in my pocket, I've got some rhymes in my pocket, I've got some rhymes in my pocket.... Met A Breathe of Fresh Air en Fresh Tonight zijn er meer nummers van dit kaliber op dit album.
Gelukkig weet MarkFader met zijn beat je al horen dat hij meer kan dan alleen zulke nummertjes maken. Na de eerste twee tracks beginnen ineens jazzy blazers te spelen met een mooie vrouwenstem eroverheen. One of a Kind is een heerlijke rustig nummer over de liefde dat precies op het juiste moment komt. Dit nummer is ook eigenlijk One of a Kind op dit album. De sfeer die dit nummer heeft wordt niet meer behaald, maar er staan meer laidback tracks op met als Speed it Down als mooi voorbeeld. Wederom een heerlijk jazz-sample'tje, met lekkere rhymes van de rappers.

Al met al een redelijk gevarieerd album dat toch een aantal kenmerken als korte refreintje blijft behouden. Als laatst wil ik de producer MarkFader nog even in het zonnetje zetten. Met zo'n project(je) had ik niet zo'n producer verwacht. Niet vanwege een grote naam ofzo, maar meer om wat hij blijkt te kunnen. Ik had een wat meer amateuristische beatmaker verwacht die leuke geluidjes onder de MC's kan zetten. Het blijkt echter een redelijke getalenteerde producer te zijn. Hij weet ten eerste al lekkere beats te maken die goed passen bij de rappers, maar hij ondersteunt ze ook nog eens goed bij bijv. tempowisselingen of wanneer iets meer benadrukt moet worden. Ook laat hij verschillende kanten zien. De snelle beat van A Breathe of Fresh Air staat bijvoorbeeld loodrecht op de heerlijke beat van Speed it Down. Toch klinken ze beiden erg vet. Op dit moment behoort MarkFader tot mijn favoriete MC's, dit kan in een opwelling zijn, maar ik ben nog steeds niet overtuigd van het tegendeel.
(Volgens mij is dit ook het enige album dat ik instrumentaal heb...)

De reden dat dit album niet de 5* sterren krijgt die het eigenlijk wel verdient is dat er op een paar nummer auto-tune gebruikt wordt. Nou maakt mij dit over het algemeen niet uit, maar hier wordt het volkomen overbodig en slecht gebruikt. Zodanig dat het mij stoort. Als ik daar toch aan gewend raak zal het de 5* krijgen, maar voor nu blijft het bij 4,5*.

In vergelijking met de eerdere mixtape is dit echt een stap omhoog. Hierbij mijn review:

Ik begin wel met Classic the Legend. Ik ken hem inmiddels een beetje en ik weet dat hij een gretige, productieve MC is en vooral dat hongerige is terug te horen in zijn raps. Ik heb verder nooit echt heel speciaal gevonden, maar ik ben hem wel meer gaan waarderen. Hij is net iets meer dan enkel opvulling voor Opin's beats (zo zag ik hem eerst wel).

Toch zijn het de producties van Opin die dit album echt wel goed maken. Het atmosferische maakt de muziek fijn en een tikkeltje zomers, maar hier en daar wordt het duister en rauwer (Take Me Alive). De variatie is goed en, zover ik verstand van beats heb, zit het technisch ook goed in elkaar. De samplekeuze vind ik sterk en origineel. Daarbij klinkt het gewoon goed wat Opin met deze samples doet.

Meestal ben ik bij zulke Nederlandse projecten bang dat het amateuristisch klinkt, maar ik vind dit vrij professioneel en ook internationaal klinken. Ik ben al een tijd van mening dat Opin nog meer uit zijn beats kan halen met betere rappers. Hij heeft inmiddels een niveau qua beats bereikt waarmee hij Classic wel is ontstegen.

Once Upon a Time is een dope album geworden, waarmee Opin zich zeker wel neerzet als producer! Ik gun hem daarbij ook zeker wel wat meer aandacht dan hij nu krijgt!

Eindelijk deze in volledigheid beluisterd! Ik had al eerder snippets/previews gekregen, maar toen was al duidelijk dat het een geheel moest zijn om er over te kunnen oordelen. Dus hierbij:

De donkere, melancholische sfeer wordt echt sterk neergezet door Opin. Dit is het grote pluspunt met een uitroepteken. Echt een knap staaltje werk, de emotie van de muziek komt echt aan.
Nu ben ik echter niet zo'n ambient-liefhebber, dus dergelijk muziek wordt voor mij al snel saai. Al is 'saai' misschien een groot woord, maar de muziek verdwijnt naar de achtergrond. Ik heb vanaf het begin al gevonden dat deze muziek de potentie heeft om spannender te worden. Meer twists en verrassende overgangen tussen rust/chaos en licht/duisternis. Opin zou het verhaaltje van Deric nog sterker uit kunnen beelden, om het zomaar te zeggen.

Dit is mijn bescheiden mening, maar ik zie echt de mogelijkheid om deze muziek nog meer tastbaar te maken!

Kwam via A Piece of Strange erachter wie Tonedeff is. Ik vond hem op dat album al erg positief opvallen door zijn snelle raps met tempowisselingen. En dat in een 'verse' van een nummer.

Op dit album wordt het alleen maar positiever. Het album is erg gevarieerd. De verschillende nummers worden echt goed afgewisseld. Masochist is een nummer met een redelijk serieuze tekst, maar Tonedeff laat je met twijfels achter over hoe serieus hij het zelf neemt. Net als bij Dissapointed trouwens. Dat nummer wordt voorafgegaan aan een swingend dansnummer en gevolgd door twee diepere nummers. Verder laat hij onder meer zijn rap- en zangkunsten zien. Rappen kan hij zeker. Hij wisselt soms om de regel van tempo en toon. Soms is het razendsnel, meteen daarna weer langzamer. Ook speelt hij veel met zijn stem.
Zijn zangkunsten zijn dan weer van mindere kwaliteit, maar toch erg leuk vanwege de tekst (Pervert).
De track met o.a. Substantial is mij tegengevallen. Het concept is leuk, de rappers zijn goed, de teksten zijn erg grappig en het is een leuk nummer. Toch ben ik niet helemaal onder de indruk. Misschien komt het nog of misschien waren mij verwachtingen te hoog voor het luisteren van dit nummer.

Ben blij dat ik deze man heb opgezocht naar het album van CunninLynguists, want het is inmiddels niet meer uit mijn playlist weg te slaan. Tonedeff is een zeer begaafde rapper met veel techniek en daardoor een heerlijk flow. Daarnaast is hij erg grappig, wat heel af en toe wel eens ten kost gaat van gedachte bij een nummer.

4.5*