Ondanks dat deze man een mixtape bij Def Jam uit heeft gebracht, brengt hij zijn de debuutalbum zelf uit. De reden komt in zijn lyrics duidelijk naar voren: hij is niet serieus genoeg. Als hij dat wel was, dan was hij nu een ster (volgens hemzelf dan). Dit is ook heel goed terug te horen in zijn muziek. Veel bier-en-tieten-raps, een beetje zoals Asher Roth. Desalniettemin kan Wax heel goed rappen. Zijn flow op bijvoorbeeld het eerste nummer is geweldig. Van mij hoeft het ook niet altijd serieus te zijn, want dat kan ook ten koste gaan van de muziek. Deze stijl past waarschijnlijk goed bij Wax en ik vind Continu... mede daardoor een sterk album!

Ik had hier echt meer van verwacht en zeker van gehoopt. Deze reünie klinkt meer als een verplichting dan enthousiaste samenkomst van oude vrienden. Gezien de aanloop was dit ook wel te verwachten... A Better Tomorrow is hier en daar boven verwachting goed, maar grotendeels is het degelijk en weinig verrassend. De groep lijkt ergens een nieuwe weg in te willen slaan, maar ze houden zich ook weer krampachtig vast aan hun oude stijl. Ze blijven heel geforceerd zichzelf, wat de muziek niet ten goede komt.

Qua rap is het wel okee; soms goed, maar grotendeels lafjes en ongeïnteresseerd. De meeste leden lijken er geen zin in te hebben en ik mis het groepselement. Het opzwepende en triomfantelijke. Het gevoel dat ze met negen man in een studio staan en elkaar op lopen te fokken. Als dit ontbreekt blijft er al snel niks anders over dan wat 'gewoon goede' raps, waardoor de minder opvallende leden al helemaal verdrinken. Method Man, Ghostface, RZA en Capadonna vallen door hun kenmerkende stijl nog wat op, maar de anderen dringen niet echt door en ik heb eigenlijk ook helemaal geen zin om daar moeite voor te doen. RZA lijkt er nog het meeste zin in te hebben en ik vind hem ook het sterkst naar voren komen.

Productioneel vind ik hem echter weer tegenvallen. De meeste beats klinken als een slechte rip-off van Adrian Younge. Ik hoopte op innovatieve producties, maar helaas klinken ze nergens verrassend of indrukwekkend. De meeste samples zijn goedkoop en corny en daarbij zijn de oude Wu-Tang samples ook storend. Ik had juist gehoopt dat Wu-Tang zich min of meer opnieuw uit zou vinden, maar helaas is dat niet gelukt.