Watching Movies with the Sound Off vind ik één van de beste albums van de afgelopen jaren. Het is moeilijk om daaraan te tippen, zeker omdat bij dat album ook het verrassingselement meespeelde; Mac Miller, een gemiddelde rapper, die met een stijlswitch een briljant album neerzet.

Met GO:OD AM lukt het hem dan ook niet om hetzelfde niveau te behalen. Mac Miller lijkt de zweverige sfeer van WMWTSO te willen combineren met trap, maar slaagt er aan beide kanten niet helemaal in. Het zweverige is net te chill allemaal en de verder dan wat trapdrums tussen de nummers in gepropt komt hij ook niet.

Is het dan slecht? Nee, absoluut niet. GO:OD AM is een goed album met een paar sterke momenten. Het is een fijn album om op te zetten, maar bijzonder hoog vind ik het niveau nergens. Misschien komt het doordat de naam Larry Fisherman niet terug te vinden is tussen de credits. Op zijn vorige album ging zelf ook achter de knoppen zitten wat geweldige nummers opleverde.

Ik was wat bang dat Madlib en Blu samen weer door zouden slaan, maar niets is minder waar. Madlib produceert op het randje. Experimenteel, maar wel in dienst van het gehele plaatje. Blu doet rappend hetzelfde. Daarbij is er altijd nog MED die met zijn no-nonsense raps het evenwicht behoudt. Met z'n drieën vormen ze een sterke combinatie. Birds is qua beat bijvoorbeeld best wel vervelend, maar doordat zowel Blu als Med goed weten om te gaan met die productie is het toch een lekker nummer geworden.

Verder is Bad Neighbor gewoon lekker funky en houden de heren het niveau constant hoog. Warme producties, dikke raps en gastartiesten die voor een dosis extra funk, soul en natuurlijk hip-hop zorgen. Het enige minpuntje is misschien dat meer uitschieters als Knock Knock ontbreken, al zijn er genoeg andere interessante momenten te vinden op deze plaat!

Ik had gemengde gevoelens bij dit albums. Postuumalbums zijn altijd gevaarlijk. Negen van de tien draaien uit op een flop waarbij de betreffende artiest zich waarschijnlijk meerdere malen omdraait in zijn/haar graf van schaamte. De belangrijkste reden voor dit falen is dat de artiest niet in levende lijve deel kan nemen aan het tot stand komen van het album. Daarbij ontbreekt het bij de mensen die wel zeggenschap hebben vaak aan expertise of zijn ze puur op geld uit.

De samenwerking Timbaland maakte dit project echter interessant. Deze man heeft bewezen een degelijk popalbum te kunnen produceren en heeft een neusje voor hits. Dit laatste vind ik zeker niet onbelangrijk bij een album van Michael Jackson.

Het eerste nummer dat uitgebracht wordt van Xscape blijkt gelukkig meteen een hit te zijn en tevens MJ-waardig. Ik was positief verrast. Zowel zonder als met Justin Timberlake is Love Never Felt So Good een heerlijk nummer dat mij nog meer aanspoorde dit album op te zoeken. En ik moet zeggen dat ik onder indruk ben. Hier en daar ontbreekt het aan de flair die een levende artiest met zich meebrengt, maar dit kan ook een gevoelskwestie zijn. Toch vind ik nummers als Slave to the Rhythm en Blue Gangsta, ondanks de potentie, net niet helemaal lekker uit de verf komen. Loving You en Do You Know Where Your Children Are (meest dubieuze titel van het jaar) geven mij daarentegen echt weer het Michael Jackson-gevoel. En A Place with No Name vind ik ook een lekkere 'cover'.

Xscape is één van de betere albums die na de dood van een artiest zijn samengesteld en gemixt. L.A. Reid, Timbaland, J-Roc e.a. hebben echt netjes werk geleverd. Ik vind originele, wat kalere versies trouwens mooier dan de nieuwe. Jammer dat die niet op LP is verschenen...