Q-Tip is al ruim 25 jaar bezig en ik heb nog nooit kunnen betrappen op een zwak optreden. Elke verse binnen zijn uitgebreide discografie is minimaal voldoende, maar eigenlijk altijd gewoon goed. Zijn unieke stemgeluid en flow spelen daarin een belangrijke rol, maar dan nog. Q-Tip is misschien wel de meest constante rapper in business. Op hoog niveau welteverstaan.

Ik twijfelde echter wel of hij en de andere Tribe-leden nog een minimaal voldoende album in zich hadden. Zeker 18 jaar na het matige The Love Movement en de dood van Phife. Desalniettemin keek ik reikhalzend uit toen het nieuws slechts enkele weken geleden bekend werd gemaakt. En wat was het een aangename verrassing! Vanaf het begin tot het einde luister ik gewoon weer naar een ATCQ-album dat klinkt zoals het hoort en tegelijkertijd fris en relevant is. Dit jaar bewezen een aantal grootheden nog steeds geweldige muziek te kunnen maken en A Tribe Called Quest sluit daar netjes bij aan. Een unicum binnen hip-hop!

We Got It from Here is een zeer divers album geworden met herkenbare ATCQ-beats en rappers die elkaar vloeiend afwisselen. Elk nummer is uniek en past toch perfect in het plaatje. Ook vind ik dat de 'terugkeer' van Consequence niet onopgemerkt mag blijven. Na Don't Quit Your Day Job heb ik vrij weinig van hem gehoord, maar hij blijft met alle gemak overeind naast Tip en Phife op bijvoorbeeld Black Spasmodic.

Er is maar één woord dat mij te binnen schiet bij dit album en dat is: tijdloos.

Na meerdere luisterbeurten kan ik twee dingen concluderen. Ten eerste is het te wisselvallig, zowel qua stijl als niveau. Erg sterke tracks worden afgewisselt door matige nummers. Het is overigens niet terecht om deze matige tracks weg te schuiven als fillers, want A$AP heeft op zijn manier wel van elk nummer een kunstwerkje gemaakt. Gelukkig ligt het aantal goede nummers hoger dan de minderen!

Het tweede wat het album echt mist is Clams Casino. Zijn producties passen erg goed A$AP Rocky. De kracht van zijn producties is dat hij ze vrij minimalistisch houdt, maar ze ook als intstrumental uitstekend geluisterd kunnen worden. Hierdoor verveelt de muziek, met en zonder rap, nooit. A$AP past hier perfect bij doordat hij erg aanwezig kan zijn, maar ook even makkelijk naar de achtergrond kan verdwijnen. Op dit album staan veel producties die niet geschikt zijn als beat en keihard door de raps heen denderen. Daarbij zou ik ze als instrumental ook nooit opzetten!

Long. Live. A$AP is een wisselvallig, maar verder prima luisterbaar album geworden met een paar heerlijke bangers!

Dit precies!

Aanvulling: dit neemt trouwens niet weg dat het een bijzonder lekker album is. Het is alleen iets te clean, soms bijna R&B en ik vind het vocale aandeel van Dr. Dre behoorlijk storend.

Ik zou gisteravond deze CD al eens onder de loep nemen, maar ik ben tijdens het beluisteren in slaap gevallen... Saaiheid was in dit geval niet de reden. Eerder het tegenovergestelde.

De voornaamste reden om dit album te checken was dat er weer een album uit was gekomen van een vrouwelijke zangeres en een producer. Het andere album waar ik op doel is A Bright Cold Day van Dutch. Nu is het verschil tussen beide duo's vrij groot. Ten eerste is de stijl van Bonobo totaal anders dat het werk van Stoupe, die veel harder te werk gaat. Ten tweede is Liz een folk/pop-zangeres die met lange, harde uithalen prachtig zingt op de beats van Stoupe. Andreya Triana is eigenlijk meer haar tegenpool.

Andreya Triana is een zangeres met een, zoals de mooie cover al doet vermoeden, prachtige ouderwetse soulstem. Of zij nou de beste (soul)zangeres is op dit moment kan ik zeggen, want zoveel kennis/ervaring heb ik op dit gebied niet. Het zou mij niet verbazen als het men dit wel vindt. Haar stem is echt bijzonder mooi.

Daarnaast is de rol van Bonobo ook zo belangrijk. Zijn deelname was ook een reden om dit album te proberen. Black Sands (met gastbijdrages van deze dame) vond ik zeer goed. De rol van Bonobo is onopvallend opvallende te noemen. Zij bijdrage is in de eerste plaats het verzorgen van de achtergrondmuziek. Dit doet hij uitstekend. Heerlijk rustige gitaarstukjes met af en toe een lekkere drum op de achtergrond. Gelukkig blijft zijn rol niet beperkt tot alleen dit, want wanneer Andreya Triana even lekker gaat haar keel open gooit en het tempo omhoog gaat, blijft Bonobo niet achter. Met zijn muziek versterkt hij echt elke klank die uit de mond van Andreya Triana komt. Deze aanvulling is (bijna) perfect te noemen.

Andreya Triana zorgt voor het ouderwetse soulgeluid en Bonobo moderniseert dit met zijn electronische sound. Samengevoegd zorgt dit voor een plaat die je meesleept en helemaal tot rust brengt (soms iets te...). Lekker achterover leunen en genieten dus!

(Het zal moeilijk zijn een samenwerking als deze te kunnen overtreffen (misschien alleen een zangeres met Emanciptor achter de knoppen). Vooralsnog blijft dit voor mij het beste werk tussen een producer en een zangeres! Tips zijn trouwens welkom!)

Ik was dit weekend erg druk met een project en daardoor heb ik dit album het hele weekend op repeat gehad. Niet eens zo zeer omdat ik te druk was om een andere plaat op te zetten, maar op het moment Like a Fire weer ingezet werd zag ik geen reden om op 'stop' te drukken. Fishing Blues is gewoon bijzonder fijn album om naar te luisteren.

Atmosphere is na When Life Gives You Lemons een andere kant op gegaan. Ant trad qua producties meer naar voren. Wat bombastischer en meer (vocal)samples. Slug daarentegen stapte wat uit de schijnwerper doordat zijn teksten minder cryptisch werden. Ze werden zelfs wat zoeter, wat softer. Iets wat mij bij vorige album nog wel eens tegen stond, maar hier lijken ze de juiste mix te hebben gevonden. Ondanks dat Slug nog steeds geweldig rapt, ligt de nadruk er minder op. Raps en producties smelten samen op Fishing Blues tot een relaxte, mellow sound.

En juist vanwege dit geluid komt het (voor Atmosphere) grote blik gastartiesten dat ze hebben opengetrokken goed van pas. Zij zorgen ervoor dat het niet té zoet wordt. Dem Atlas en Kim Manning zorgen voor variatie binnen de lijntjes van het album, terwijl DOOM, Kool Keith en Aesop Rock de randjes scherp houden. Samen creëren ze een interessante mix die ik niet naast een God Loves Ugly, You Can't Imagine How Much Fun We're Having of When Live Gives You Lemons kan leggen, maar zeker wel kan bekronen met een hoog cijfer!

Echte uitschieters ontbreken, maar als compleet plaatje vind ik echt enorm sterk!

Afgelopen drie maanden was ik in de Verenigde Staten en één van de bezochte steden was Minneapolis. Een bezoekje aan Fifth Element mocht natuurlijk niet ontbreken. In een land waar country, Katy Perry en John Legends All of Me (al dan niet met een vreselijke uptempo beat) de radio domineren en hip-hop gecensureerd is was dit album een welkome afwisseling. Ik heb dit album dan ook veel gedraaid. Na de eerste luisterbeurten was ik redelijk verrast, maar al snel begon mijn vriendin te vragen waarom ik nummers oversloeg.

De reden is dat het album al snel vrij saai en voorspelbaar wordt. In Flicker vat Slug het album eigenlijk prima samen: "But I’m certain if you were here right now // You’d ridicule these lyrics, you’d hate this chorus // You’d probably tell me that the concept is too straight forward". Het is in mijn ogen te vaak te makkelijk. Slugs 'doctor-patience-rijmpjes' doen zijn sterke metaforen en subtiele, creatieve oplossingen in één klap teniet, die ene, net iets te geforceerde sample van Ant doen je de andere productionele hoogstandjes vergeten en een nummer als My Lady Got Two Men mist het verrassende einde van bijvoorbeeld Yesterday.

Begrijp me niet verkeerd, het album zit goed in elkaar en zijn Slug en Ant weer goed op elkaar afgestemd, maar juist door hun niveau vallen slordigheden en te makkelijke keuzes al snel op. De sound is goed en Slug klinkt weer scherper dan op Family Sign, maar dit kan lang niet tippen aan When Life Gives Lemons. Slug lijkt zijn plaatsje in het leven gevonden te hebben. Hij klinkt meer relaxed en zijn woede lijkt enigszins afgekoeld. Helaas loopt hij wel sneren uit te delen naar mensen waar hij boven zou moeten staan (of ik mis een diepere boodschap). Ironisch genoeg komt hij juist bitter over op mij.

Ondanks deze minpunten kan ik gelukkig nog steeds genieten van de donkere tinten die Ant weet te geven aan lichte, semi-vrolijke producties en ook van Slugs 'fuck-de-wereld-verse' op Let Me Know That You Know What You Want Now. En ook vind ik Flicker wel een mooi en oprecht eerbetoon aan zijn overleden vriend.

Nogmaals, Southsiders is een goed album geworden, maar niet de waardige opvolger van WLGYL die ik verwacht hij na het zwakkere Family Sign. Het aantal nummers dat ik in de loop der tijd ben gaan overslaan zorgen ervoor dat ik dit album geen dikke voldoende kan geven die sommige nummers zeker wel verdienen.

...die er ongelooflijk vet uitziet! Bij deze direct vijf sterren!