Bij het opzetten van het album wordt al duidelijk dat ze voor een bredere sound kiezen dan voorheen. Ik ging er vanuit dat dit ook inhield dat het (nog) toegankelijker zou worden, maar dat blijkt niet zo. Sterker, dit album had echt tijd nodig om in te dalen. Het valt direct op dat er iemand anders - Jason Isbell zelf - achter de knoppen zit. Iets waarmee hij ook al experimenteerde op hun vorige album Georgia Blue. Hoewel ik dat album nog steeds zie al een tussendoortje zijn er wel lijnen te trekken met Weathervanes. Er is veel meer aandacht voor de muzikale begeleiding. In tegenstelling tot het volle geluid van de albums met Cobb kiezen ze hier vaker voor meer gelaagde, opbouwende producties en een universeler geluid. Soms heel subtiel, soms heel stevig en rechttoe rechtaan. Naast het geweldige gitaarspel blijft het vioolwerk van Amanda Shires ook wonderschoon.

En los van de muziek vind ik Jason Isbell zelf ook bijzonder sterk op dit album. Heel persoonlijk en kwetsbaar. Hij wordt altijd (zeer terecht) geprezen vanwege zijn teksten, maar hij doet er hier toch wel een schepje bovenop. Net als bij de muziek is qua zang ook genoeg variatie. Van het rauwe Death Wish tot het breekbare Cast Iron Skillet en krachtige Save The World. IJzersterke teksten, perfecte muzikale begeleiding en altijd met een donker, melancholisch randje.

Misschien wel zijn beste werk en sowieso één van de beste albums van dit jaar!

Om maar meteen te beginnen met het slechtste nummer van dit album: On To The Next One. Jammer. Past er totaal niet tussen, Swizz hoort gewoon 'schreeuw'- en clubbeats maken. Lekker DMX ofzo erop laten schreeuwen, klaar...

Maar dan de rest. Ik zie niet wat er mis mee is. Ik vind dat er veel te veel (naar mijn mening onterecht) gezeur op is.

De producties (op bovenstaande na) zijn allemaal dik in orde. Ik vind Kanye de beste beatmaker, dus kan altijd genieten van zijn beats. Maar ik kan ook altijd genieten van een lekker Neptunes- of Timbaland-beats. ook. Ja ook op dit album! Off That is juist een van de betere nummers van het album.

Jay-Z rapt en flowt juist goed op de producties. Lekker rustig zoals ik hem graag hoor. Dat hij lui geworden is omdat hij allang binnen is, is onzin!

Dan de gastartiesten: Rihanna kan mooi zingen, Alicia Keys nog mooier. Pharrell is als gastartiest altijd wel goed, beter dan solo in ieder geval. KiD CuDi is verfrissend en heeft een fijne stem om naar te luisteren. J. Cole kende ik alleen van naam, maar zijn rap is ook prima. En Drake doet het refreintje gewoon goed.
En dan Young Jeezy... wat heeft iedereen tegen die man? Misschien moet je er van houden. Ja, simpele teksten. Maar zijn schorre stem maakt hem juist zo goed. Voor de een is het dom geschreeuw, maar ik vind dat het juist nummers afmaakt. En dat heeft / hebben Jay-Z / The Inkredibles, en ook Kanye (zie Can't Tell Me Nothing), door.
En met wie had Young Forever mooier geklonken dan met Mr. Hudson? Ik weet het niet...

Ik vind het een goed album en heb er na een aantal luisterbeurten keer op keer van genoten. Alle nummers dik voldoende (behalve het Swizz-nummer jammergenoeg).
Nee misschien geen klassieker, maar heb maar weinig albums gehoord die binnen een week al een klassieker waren... Misschien verwacht men te veel van hem..

1. Empire State of Mind
2. Young Forever
3. Run This Town
4. A Star Is Born
5. Off That

4 sterren voor de nieuwe Blueprint!

Ik ben echt enorm fan van FutureSex / LoveSounds. De verwachtingen voor dit album waren dan ook torenhoog. Daarbij was ik mij er wel goed van bewust dat dit album niet hetzelfde zou (mogen) worden en dat het lastig zou worden om haar voorganger te evenaren of zelfs overtreffen. Toch leek Justin Timberlake op het eerste gezicht wel verder te wandelen op het pad van FutureSex / LoveSounds. De eerste single Suit & Tie deed mij vooral qua opbouw meteen denken aan My Love. Ook de ballad Mirrors deed qua lengte denken aan What Goes Around.

De tracklist versterkte dit idee. Wederom (erg) lange nummers. Het gevoel bekroop mij een beetje dat Timberlake en Timbaland hetzelfde trucje zouden uithalen. Een nieuw geluid, maar hetzelfde concept.

Dit is echter niet het geval. Dit album is in vergelijking met FSLS veel softer, veel smoother. Het vorige album vond ik wat rauwer, wat krachtiger. De nummers waren dan wel lang, maar ze bestonden grotendeels uit twee nummers. Een soort opbouw met een daaropvolgende ontknoping. Op The 20/20 Experience gaan ze eigenlijk een stapje verder. De lange, sfeervolle nummers bestaan nu uit een intro, middenstuk en een outro. De sfeer is meer filmisch.

Het enige dat ik vind ik ontbreken, is de actie. De outro's van de FSLS-nummers gaven je een kick aan het einde van een lang nummer. Hier vloeit alle energie langzaam weg en bouwt vervolgens ook weer langzaam op. Dit gebrek is niet eens zozeer een nadeel, het maakt het album op haar eigen manier heel sterk en ook echt prachtig. Het is wel de reden dat het FutureSex / LoveSounds voor mij persoonlijk nooit zal evenaren qua luisterervaring.