Toch wel weer lekker hoor! Ik vond een paar jaar terug 'A Sufi and a Killer' erg tof, maar toen zag ik 'm dat jaar op Roskilde festival (hij was één van de artiesten waar ik echt naar uitkeek) en dat was me toch wel zo'n k*toptreden: ongelooflijk. Hij liep alleen maar een beetje popie jopie over het podium te springen en te schreeuwen en dat was 't dan. Niets van de sfeer van 't album of wat ook. Ontzettende tegenvaller dus en ik heb het album sindsdien ook maar weinig meer gedraaid.

Maar de nieuwe wilde ik dan toch maar weer proberen, want ja, 25 minuten... niets verloren als het wel tegenvalt. Wat niet het geval is dus. Niet even constant over de gehele linie, maar toch wel een lekker plaatje. Ik zeg 'lekker', want we horen mooie melodieën in een downtempo, maar het is natuurlijk wel allemaal bijzonder somber en melancholisch. En ook 'lekker' vanwege de oud aandoende, ruisende opnames.
The Blame, hierboven aangegeven als hoogtepunt, vind ik dan weer wat minder, vanwege de geliktere sound. Voor mij is Nikels and Dimes het beste wat het album te bieden heeft, met zijn lekkere beats.

Al met al, 3,5* (en ik ben normaal niet bepaald into hip-hop, dus dat is lang niet gek).