Geluisterd omdat het plaatje in mijn moeder's auto lag en ik daarmee nog wel eens lange afstanden afleg. En ja, Mick Jagger he!

Het viel me alleszins mee. Mick Jagger's bijdragen zijn leuk en Joss Stone is ook aardig te pruimen, al doet ze mij normaal gesproken weinig. Daardoor staan er best een paar nummers op die ik, op zijn tijd, best eens lekker vind om te luisteren. De plaat zal ik niet gauw weer in zijn geheel opzetten, daar word ik echt te simpel van. Maar het album heeft dus wel zijn momentjes, zoals de single 'Miracle Worker'.

Jammer dat we, na de eerste track waarop iedereen even zijn momentje krijgt, Rahman amper meer horen. Ik houd wel van die Indische klanken, maar op een paar tracks na, waar hij weer even iets meer naar de voorgrond mag treden, horen we hem maar weinig.

Dat dan - helaas - weer in tegenstelling to karikatuur van zichzelf, Damian Marley. "Super effy, super effy," met z'n spliff en z'n vibe.
Ik ben sowieso geen groot reggae fan, maar wanneer ik wel naar reggae luister, dan graag reggae die nog ergens over gaat, zoals The Congos en The Abyssinians.

Met een beetje goede wil krijgt het album drie sterren.