Ooit kennis gemaakt met deze dame via een filmpje van de Blogotheque (het nummer Understand) en ik was meteen verkocht. Tot een aantal dagen geleden was ik echter alleen bekend met haar prachtige debuut die ik sinds de eerste kennismaking werkelijk grijs heb gedraaid en liefst 4,5 sterren heb toegekend. Toen ik zag dat er inmiddels een opvolger was, heb ik deze dan ook zo snel mogelijk binnen gehaald, want die wilde ik natuurlijk maar wat graag horen! Het was wel even wennen...

De productie van The Inbetween is ten opzichte van zijn voorganger wat gepolijster, waarmee de charme van Essie's liedjes voor mij in eerste instantie wat aan kracht leek in te boeten. Nu, na meerdere luisterbeurten, vind ik echter dat het een uitstekende keuze is geweest voor het album. Rustig is absoluut een term om de muziek die Essie Jain maakt te omschrijven. Toch op The Inbetween lijkt Essie aan zelfvertrouwen te hebben gewonnen sinds We Made This Ourselves: ze zingt krachtiger en met her en der wat meer durf.
Haar stem blijft het middelpunt van de liedjes die nog steeds relatief 'minimaal' zijn opgebouwd, maar de composities zijn voller en gevarieerder dan op het debuut. Naast het wat meer dynamische pianospel horen we regelmatig cello, clarinet, trompet en andere instrumenten die het geheel mooi complementeren. Hierdoor krijgen we een aantal nummers te horen waaruit blijkt dat The Inbetween niet eenvoudig een voortzetting is van We Made This Ourselves, maar dat Essie ook - met succes - nieuwe dingen wil proberen. Ik noem het vlotte The Rights: de zang, de piano, de clarinet; je proeft iets van de sfeer die we kennen van Beirut, het project van label-genoot Zach Condon. Of het, inderdaad rustige, maar jazzy Stop met de subtiele contrabas en trompet.
Kortom, een prachtplaat die in dezelfde lijn ligt als zijn voorganger, maar tegelijk ook nieuwe kanten van Essie Jain laat zien! Ook deze krijgt van mij 4,5 sterren.