Een sterk klassieke inslag heeft het album inderdaad, en dat zal veel te maken hebben met de scholing van deze jongen, maar toch is het wel degelijk jazz: het gaat om geïmproviseerde stukken (geïnspireerd door populaire en folkloristische melodieën van de Kaukasus), die worden gekenmerkt door meestentijds syncopische ritmes. De ingrediënten lijken mij daar...
De uitvoering vind ik dan weer niet helemaal geweldig. Ik weet natuurlijk niet wat Tigran's inzet was, maar naar mijn smaak zouden de thema's zich meer in de jazz moeten integreren, in plaats van andersom, zoals op deze plaat vaak het geval is. Avishai Cohen die aERo al aanhaalde, doet dat bijvoorbeeld veelal wat beter. Dat zingen erbij hoeft voor mij ook niet, zeker niet als het dan ook nog de teksten van gedichten betreft. Met slechts één noemenswaardige uitzondering waar ik weet van heb (Valentin Silvestrov's Silent Songs, dan ook wel meteen een meesterwerk), werkt dat doorgaans gewoon echt niet. Poëzie heeft een eigen ritme, een eigen metrum. Dat moet je lezen, het liefst hardop; je moet er geen andere muziek van willen maken dan het in zichzelf al is.
Dat gezegd hebbende, ben ik toch ook overtuigd van het talent van deze jongen. Ik vind het ook zeker niet slecht allemaal. Met name in de snellere stukken hoor je de kwaliteit die hij in zich heeft; de precisie waarmee hij de piano beroert is fantastisch, terwijl het niet inboet aan het gevoel die hij in de stukken legt. Kakavik (The Little Partridge) is voor mij het hoogtepunt van het album. Het thema is gebaseerd op een Armeens melodie die blijft terugkeren, maar subtiel, mooi verwerkt. Dan de uitgebreide improvisatie die dit nummer is: gewoon geweldig. Een galavoorstelling van Tigran's technische beheersing, en van zijn potentieel.

Met een beetje goede wil krijgt het album toch nog 3,5 sterren van me, en hopelijk dat we in de toekomst nog heel wat moois van deze nog jonge gast tegemoet mogen zien! Tot die tijd pak ik dan toch nog even wat eerder Keith Jarrett, Art Tatum, Thelonious, etc. tevoorschijn wanneer ik piano jazz wil horen (Of George Colligan, die ik afgelopen week leerde kennen toen hij met de DeJohnette Group in het Bimhuis stond. Ik gooi 'm er ook maar even bij, want ik zie dat hij wél op MuMe staat, maar nog geen stemmen heeft, en ook hij verdient meer dan dat!)

Oef, wat een horreur. Van het soort opzichtige new age troep wat ze ook altijd op hebben staan in de sauna, om 'tot rust te komen'. In de sauna neem ik het voor lief; thuis verwijder ik het als de wiedeweerga van m'n hardeschijf. Jammer, want trompet spelen kan ie echt wel.