Zag deze gasten anderhalve week terug op een electronische muziek festival in Denemarken en was dusdanig onder de indruk dat ik hun album gelijk opgezocht heb. Was daarna verrast om het album hier op MuMe niet terug te vinden, maar bleek dat het buiten Scandinavië nog niet uitgegeven is (vooralsnog alleen op het Deense EMI label) - waar ik op zijn beurt dan ook weer verrast door was. Ik ben er echter van overtuigd dat dit nog wel gaat gebeuren, en met succes!
De muziek van dit uit Kopenhagen afkomstig vierhoofdig ensemble is moeilijk in een paar woorden te vangen: jaren 80 synthpop, overladen met new wave, disco en house-invloeden komt wellicht nog het dichtst in de buurt. Denk Depeche Mode meets Arthur Russell meets the Knife - wat overigens niet verwonderlijk is, daar het mixen van het album door Christoffer Berg gebeurde. De vocals doen denken aan Anthony Hegarty, Arthur Russell, en bij tijden aan Prince. Trage, slepende nummers die je naar zich toetrekken, zoals de single Fail Forever en het mysterieuze, licht dreigende, maar prachtige Greys and Blues, worden afgewisseld met up-tempo, catchy nummers als New Elvis en Spitting Image en maken Ten Makes A Face wat mij betreft een absolute aanrader.

Lekkere plaat hoor! Te beluisteren nu op de 3voor12 luisterpaal.

De bekende sound van White Hills: lekker vuige spacerock met electronica en van die heerlijke repetitieve, hoge bass riffs.
Frying on this Rock heeft een aantal heerlijke tracks. Het begint al met 'Pads of Light': een lekkere heavy psych rock track, redelijk rechttoe rechtaan, maar met geslaagde gitaarsolos en één lyric die het nummer lang herhaald wordt. Buitengewoon catchy. 'Song of Everything' is ook erg lekker: fijn zware, duistere rock die na 3,5 minuten overgaat naar psychedelische gitaarrifjes en trippy vocalen die zingen over het universum dat een lied zingt over alles - "a song of everything" - waarvoor je je geest en hart moet openstellen. Afsluiter 'I Write a Thousand Letters (Pulp on Bone)' is misschien wel mijn favoriet van het album: 14 minuten die zo voorbij zijn. Na ongeveer twaalf minuten is er pas de take-off in het nummer; de twaalf minuten daarvoor zijn repetitief, maar ze weten exact de juiste groove te pakken, waardoor het allesbehalve gaat vervelen. Ik hoop dat ze deze ook gaan spelen in Ekko, want dat gaat genieten worden dan!
Toch vind ik 'm vooralsnog wel net iets minder dan H-p1, vanwege met name 'Robot Stomp'. Deze duurt bijna even lang als de afsluiter, maar mist dezelfde genietbare groove die 'I Write...' wel heeft. Hij gaat echt een beetje vervelen en dan is het toch wel ineens een heel lange track, die relatief ook nog eens veel tijd inneemt op het album.
Maar toch weer een zeer genietbaar plaatje van White Hills en ik kijk zeker uit naar de live show!