Ik sluit mij aan bij ichi hierboven. Het tweede stuk, met het volume op hoog, is duister en spiriueel. Bijzonder sfeervol. Proto-ambient is denk ik een perfecte benaming. Het eerste stuk kan ik minder mee. Maar ik kan mij ook niet onttrekken aan het idee, wanneer je leest hoe veel van Youngs werk tot stand is gekomen, dat een belangrijk deel van zijn oeuvre meer moet worden gezien als 'performance art', dan beluisterd als muziek.
Dit album weet ik derhalve ook niet zo goed met een cijfer te beoordelen, hetgeen ik daarom ook niet doe.

Voordat ik deze bij toeval tegenkwam, was ik alleen bekend met 'How I Quit Smoking'. Maar dat vind ik dan wel gelijk een geweldig album, dus het leek me goed deze ook maar eens te proberen dan. Mijn eerste van 2012....

Geen slecht idee, bleek al gauw. Opener If Not I'll Just Die is héérlijk: orkestrale, melodische muziek met een fijn Burt Bacharach sfeertje en dan die mooie stem die mijmerend zingt over arrangeren en koffie en 'missing you'. Lekker hoor.
De rest van het album kabbelt voort, zoals aERo hierboven ook aangeeft. Wagner tokkelt rustig op zijn gitaar en dit vormt samen met zijn warme, doorrookte stem de kern van het album, maar deze wordt dikwijls omlijst met mooie strijkers en af en toe een piano. Het fijne Bacharach sfeertje keert nog een aantal keer duidelijk terug, zoals in Gar zelfs compleet met zwijmelende, zwevende damesstemmen.

Dromerige liedjes, mooie teksten. Ik moet alleen wel aandachtig blijven luisteren, anders loop ik het gevaar dat de liedjes langs me heen beginnen te glijden. Niet geschikt dus voor alle momenten, maar op het juiste moment erg mooi.

Wat een plaat! Absoluut mijn favoriete Lee Morgan, niet in de laatste plaats door de fantastische begeleiding die Lee hier om zich heen heeft verzameld. Het album krijgt van mij echter niet de volle 5, maar 'slechts' 4,5 sterren, omdat de rest van de nummers - die ook zo maar op The Sidewinder haddden kunnen staan - enigszins in schril contrast staan met de title track van het album. Niet dat deze nummers nou zo slecht zijn; nee, Search for the New Land is gewoon zo geweldig! Het nummer wordt ingeleid met licht zweverige gitaarklanken van Grant Green en subtiel tingelende cimbalen van Billy Higgens, waarna Lee op zijn trompet en Wayne Shorter op de sax het luisterrijke thema introduceren. Wat volgt zijn bijna 16 grandioze minuten, spannender en progressiever opgebouwd dan de rest van de nummers, en waarin elk van de muzikanten zijn voortreffelijke steentje bijdraagt. Van begin tot eind adembenemend en meeslepend.
Jammer dat dit album altijd een beetje overschaduwd blijft door The Sidewinder, en dat Lee het succes van die plaat daarna ook meer als leidraad heeft genomen (Search werd opgenomen nog voordat The Sidewinder uit was gebracht), terwijl het experiment op deze juist zo geweldig uitpakt.