Minimale ambient met diepe drone-geluiden, spaarzame sitar en field recordings in veelal kalme water settings, met daaroverheen prachtige Indiase chants (Dhrupad) van Amelia Cuni: haar galmende stem golft van hoog naar laag in wijdse, vloeiende klanken.
Spiritueel, ja. Maar zonder dat het te New Age-erig wordt. Wat kan je verder nog echt over een dergelijk album zeggen? Niet zoveel, denk ik. Ik vind het heerlijk, sereen, maar het is een luisterervaring die je vooral zelf moet ervaren. Niet op de achtergrond, maar echt luisteren.

Het is een mooie plaat geworden en Sakamoto's pianospel is gewoon heel goed: minimaal, maar zeer emotioneel beladen. Als ik echter klassieke piano in deze stijl wil luisteren, dan zet ik wel de eerder genoemde Erik Satie op, of Debussy (of Sakamoto solo?); en dat doe ik regelmatig. Dit album zou dus net even iets meer moeten zijn.
Alleen op Pioneer IOO laat Noto de electronica echt spreken, en is er zelfs sprake van 'elektriciteit'. Voor mij is dit ook het hoogtepuntje van het album. Verder is het echter weinig meer dan achtergrondruis. Zeer harmonieus aan de piano thema's, en dit verdient een compliment omdat het ongetwijfeld precies was wat Noto heeft geprobeerd te bewerkstelligen, maar daardoor brengt het voor mij niet dat beetje extra - is het soms zelfs een beetje saai.
Waar ik bij deze soort muziek hoop te worden gegrepen en in het beste geval zelfs op te gaan in de wereld die de muzikanten voor je hebben gecreëerd, vergeet ik bij dit album bij vlagen bijna dat ik er überhaupt naar zit te luisteren....

All things considered kom ik daarom niet verder dan 3,5*.

Ik zag deze broer en zus anderhalf jaar terug live in de Spiegelzaal op Noorderzon, toen ze mij reeds voor zich hadden gewonnen met hun debuut. Het was geweldig: klein zaaltje, intiem sfeertje; Julia die op haar blote voeten in haar bloemetjesjurkje op het podium rond dartelde en Angus die - ietwat ingetogener als hij is - eigenlijk vooral bezig was met het doen wat hij zo goed doet (geweldige muziek maken). Normaal gesproken als ik een artiest één keer heb gezien en het zo goed was dat het in principe maar nauwelijks meer overtroffen kan worden, dan ga ik er ook gewoon niet opnieuw naartoe, omdat het bijna alleen nog maar tegen kan vallen. Voor Angus & Julia maak ik in dit geval een uitzondering en ga ik ze 5 mei in Paradiso zien, omdat het nieuwe album zo geweldig is!
Heerlijk sfeervol van begin tot eind. Rustgevend op de best mogelijke manier: je raakt ondergedompeld om een uur lang te mogen genieten. Turn of your mind, relax and float downstream, van dattes. Geen moment dat het gaat vervelen en mijns inziens ook absoluut geen skipnummer op de plaat. Één of twee uitblinkers, dat dan weer wel. Want wat is dat Yellow Brick Road toch een heerlijk nummer, niet waar? Big Jet Plane kende we welliswaar al van Angus' soloproject, maar die blijft het toch ook nog steeds goed doen. En de weerstand jegens Santa Monica Dream hier begrijp ik ook niet zo goed, want die vind ik toch ook bijzonder goed te pruimen hoor. Oke, drie uitblinkers dus, en eigenlijk blijft het daar dan nog niet bij...
Al met al een heerlijke lenteplaat die ik nog zeer vaak zal gaan draaien (ook nog na de lente)!

Wat een laag gemiddelde voor dit geweldige, bij vlagen overdonderende album! Daar moet ik wel wat tegenover stellen: 4 sterren.

Terwijl het debuut Folkloric Feel ook zo zijn momenten heeft, wordt deze te vaak nog geplaagd door middelmaat. Met de Afro-Cubaanse sfeer een tikje meer op de voorgrond en het tempo wat opgevoerd, brengt National Anthem of Nowhere een variatie aan originele popliedjes die vrijwel stuk voor stuk ijzersterk in elkaar steken - dat Whiteman weet van gitaarspelen en van catchy melodieën hoeft denk ik niet meer genoemd te worden - en kent het album een aantal subtiele wendingen die het een zeer interessant geheel maken. Daarbij wordt her en der zeer passend gebruik gemaakt van blaasarrangementen, percussie, synth en meer van dat moois, hetgeen alleen maar nog meer bijdraagt aan het luistergenot. Doch ondanks de complexiteit van de nummers, is het eindproduct zeer luchtig en 'laid back' geworden, en daardoor ook zeer toegankelijk.

Van uitblinkers wil ik bij dit album eigenlijk niet spreken, maar speciale vermelding wil ik toch even doen van de twee Spaanstalige nummers: Fast Pony for Victor Jara, een ode aan de Chileense volkszanger en activist uit de jaren '60 en '70, is muzikaal zeer onderhoudend en wordt gekenmerkt door de Latino ritmes die ik van deze band zo graag hoor. Bij ¡Ráfaga! proef je een Cubaanse sfeer zoals we die kennen van Buena Vista Social Club.

Interessant project dat met name door de participatie van Jonas van Mew mijn aandacht trok. Het album heeft het meeste weg van Mew in een electronic / synth soundscape jasje (en de stem van Jonas leent zich hiervoor uitstekend, moet ik zeggen). Waar derhalve de invloed van Mew en A-ha veelal overduidelijk is, is de Coldplay inbreng vaak iets subtieler, maar (zoals in het arrangement van Electric Eye) toch ook onmiskenbaar.

Een lekker album, waar eigenlijk geen enkel slecht nummer op te ontdekken is - en dat is zeer prijzenswaardig. Ik zal het album dan ook zeker nog wel vaker gaan draaien. Tegelijk heeft het album ook geen echte uitschieters: Snow Crystals, In a Quiet Corner en Electric Eye zijn wat mij betreft wel stand-out tracks, maar ze halen het niet bij het beste dat Jonas met Mew heeft gemaakt, en daarom 3,5*.