Een zeldzaam juweel van de Scandinavische scene, dit prachtige album van bassist Ingebrigt Håker Flaten en saxofonist Håkon Kornstad. Zeldzaam niet omdat er nou zo weinig moois uit deze koude, Noordelijkste regio van Europa komt (integendeel zelfs, getuige ook de MuMe top X: Scandinavië die momenteel gaande is), maar vanwege het intieme, warme karakter van het album - toch heel anders dan wat we van de twee muzikanten zelf en ook doorgaans van Scandinavische jazz in het algemeen gewend zijn.
De stukken zijn 'vrij', in de zin dat ze zijn geïmproviseerd, maar zijn wel losjes gebaseerd op traditionele Noorse volksliederen: de grootmoeder van Håker Flaten, Elise, die op de eerste track gehoord wordt één van deze hymnen zingend, verzamelde deze om te behouden voor latere generaties. Håker Flaten en Kornstad steken deze oude composities met hun innovatieve spel in een modern jasje, maar wel met een overduidelijk respect voor de sfeer en geschiedenis van de stukken. Voor zover ik gevonden heb is dit de eerste keer dat deze twee muzikanten samen speelden, maar het klinkt zo natuurlijk alsof ze al jaren samen spelen.
Twee tracks, Etter Elise ('naar Elise') en Death and the Flower, zijn geen herberwerkingen van oude volksliederen. De eerste is een improvisatie in de geest van het album en van, natuurlijk, grootmoeder Elise. Death and the Flower is een compositie begin jaren '70 geschreven door Keith Jarrett. Met name deze laatste is toch vrij duidelijk te onderscheiden van de rest van het album, maar het misstaat niet en de twee tracks samen (precies in het midden van het album) geven het geheel net de dynamiek die het extra boeiend houdt.

4,5 sterren

Zelden gaat er een dag voorbij dat ik dit album niet een draaibeurt geef. Niet voor niets ook heb ik dit album ooit van vijf sterren voorzien. En het is dat ik geen top 10 heb opgegeven, anders zou dit album zeker in de top 3 staan, als niet al fier bovenaan. Wat een meesterwerk!

Absoluut geen slecht nummer op te bekennen en eigenlijk stuk voor stuk uitblinkers; een favoriet zou ik daarom ook niet kunnen aanwijzen. Althans, geen nummer die pertinent boven de rest uitsteekt. In het begin was Untitled mijn favoriet, daarna enige tijd Obstacle 2, toen Stella Was A Diver, tussendoor ergens ook nog een keer Obstacle 1, en momenteel is het Leif Erikson. Vraag het over twee maanden en het zou dan zomaar The New, NYC of één van de andere nog niet genoemde nummers kunnen zijn. Dat is ook het mooie aan dit album, want hij lijkt maar nooit te vervelen. Iedere keer is er wel weer iets nieuws te ontdekken, of is er een nieuw dubbeltje dat valt.

En de songteksten! Op het eerste gezicht lijken ze vaak zo random en bovendien doorspekt van seksuele innuendo alsof het ze lief is, maar na vaker luisteren wordt het al gauw duidelijk dat er zoveel meer onmiskenbare diepgang in de lyrics zit (hoewel dit natuurlijk vaak ook enigszins persoonlijk blijft).

Ja, het album is eigenlijk gewoon niet onder woorden te brengen...