Een nieuw solo concert van Keith Jarrett. Natuurlijk zitten we daar nog op te wachten, maar wat kan je er eigenlijk nog over schrijven? Over zijn techniek is inmiddels al lang geen woord meer ongezegd. Hij kreunt er weer lekker op los, maar ook dat mag niet meer verbazen (en dat hij daarmee op Rio al na drie minuten begint, beschouw ik als een voorbode van de muzikale stream-of-consciousness die volgt). Laat ik daarom de vraag van Jochem als leidraad nemen: is het een creatieve herhaling van eerder werk, of innovatief en prikkelend? Het antwoord luidt: beide.

Bepaalde elementen uit voorgaand werk worden opnieuw gevoerd in Rio de Janeiro en in zekere zin is het daarom weer erg vertrouwd wat Jarrett doet: het concert is opgebouwd uit relatief korte segmenten, een aanpak die hij sinds Radiance reeds hanteert. Naar het einde van het concert toe is één van de segmenten (uit het hoofd even niet meer welke precies) een blues improvisatie, hetgeen kenmerkend is voor in elk geval de 'recentere' solo platen die ik ken.
Maar waar de opdeling in kortere segmenten bij de concerten sinds Radiance mijn inziens tot noch toe toch enigszins afbraak deed aan Jarrett's spel, vergeleken met de lange, geleidelijke improvisaties van vroege solo concerten, is Rio een werk dat zich qua lyriek weer kan meten met het Köln Concert. Zoals Suicidopolis hierboven al schreef is Rio minder technisch dan de laatste paar voorgangers waren. Rio klinkt minder abstract, meer expressief. Je proeft Brazilië en Brazilië was goed voor Keith, want wat we voorgeschoteld krijgen klinkt warm, mooi en optimistisch. Holle termen wellicht, zoals vaker het geval met reviews wanneer je de plaat nog niet gehoord hebt, maar wanneer je 'm hoort, zal je begrijpen (en beamen). Ook temperamentvol is zeker een predikaat dat niet misstaat. Sensueel zelfs, bij vlagen.

Over het slotstuk (deel XV) waarover Jarrett zelf dus nogal te spreken was, ga ik niet te veel verklappen. Je moet het zelf maar luisteren. Maar het is een prachtige, romantische climax op een fantastische plaat! 4,5*

Opgenomen drie weken nadat de orkaan Katrina grote delen van New Orleans wegvaagde, waarbij ook Kidd Jordan zijn huis en hele hebben en houden verloor. Misschien wel daardoor is het de prachtige, zeer intense plaat geworden die het is.
Met de inbreng door William Parker van instrumenten als de guimbri, een soort luitachtige basgitaar afkomstig uit Noord-West Afrika, en de manier waarop Hamid Drake de percussie speelt (o.a. drums, tabla en lijsttrommel) en op de track Unity Call zelfs sterk Afrikaans aandoende vocalen opvoert, heeft de plaat een duidelijke wereldmuziek inslag. Daar houd ik heel erg van, en de twee heren doen het werkelijk geweldig; mooie ritmes en melodieën, met wanneer het moment erom vraagt onbeteugelde uithalen, maar over het algemeen vrij beheerst, waardoor ze alle ruimte geven aan Jordan's zeer expressieve saxofoonspel. De free jazz die Jordan de wereld inblaast voelt beladen en puur en is fenomenaal, doet bij vlagen denken aan Albert Ayler.
Pure pracht dit en helemaal in mijn straatje. 4,5 sterren.