Cannonball Adderley Quintet met John Coltrane (en Jimmy Cobb, Wynton Kelly en Paul Chambers): laatste recording waarop Coltrane meespeelt, maar niet als (co-)bandleider staat genoteerd, hetgeen opvallend is omdat Cannonball en Trane beide evenveel te horen zijn (ook als solisten) en de laatste met Grand Central en The Sleeper zelfs één eigen compositie meer heeft dan Cannonball (enkel Wabash).

Zeer fijne plaat met een fantastische interactie tussen Cannonball en Coltrane, met name op de eerste track Limehouse Blues: Cannonball speelt in zijn swingende, upbeat stijl en Trane complex en melodisch.
Stars Fell on Alabama en You're a Weaver of Dreams zijn de twee ballads van de set, de eerste door Cannonball, de laatste door Trane, en beide uitgevoerd in ieder zijn eigen unieke stijl. Ik heb doorgaans meer met Coltrane dan Cannonball, maar Cannonball laat hier toch wat waanzinnig moois horen.
Wabash is heerlijk soulful en Grand Central, ik denk mijn favoriete track van het album, laat Coltrane horen op de top van zijn doen in deze tijd (we horen op de plaat al de befaamde 'Coltrane changes').

Omdat ik enige tijd op het album heb moeten wachten, raakten de verwachtingen steeds hoger gespannen. With anticipation comes expectation. Gelukkig weet het kwartet het desalniettemin helemaal waar te maken en stelt het album geenszins teleur.

Pianist Carsten Dahl heeft drie van de meest vermaarde Deense jazz muzikanten om zich heen verzameld: Jesper Zeuthen op sax, Nils 'Bosse' Davidsen op bas en Stefan Pasborg op drums. Vier muzikanten bij elkaar die, zoals Dahl het zelf bij het optreden in Århus omschreef, ieder 'hun koffie anders drinken', maar allen eenzelfde spilleglæde delen - precies de twee factoren die volgens mij belangrijk zijn geweest voor de resulterende rijke, dynamische luisterervaring.
Dahl is een begenadigd pianist met verschillende solo albums achter zijn naam, veelal met bop inslag en ook klassiek. We horen er bij vlagen overweldigende geïmproviseerde lyrische stukken en ik durf de vergelijking met Keith Jarrett aan te gaan: zelfs het gehum en gekreun ontbreekt niet (en net als bij Jarrett hoort het bij zijn spel, alsof hij de muziek uit zijn ziel wil schreeuwen). Op de solo albums laat Dahl reeds horen het experiment niet te schuwen en met de Carsten Dahl Experience voert hij dit verder door. In zijn spel horen we naast Jarrett de percussieve stijl van Cecil Taylor terug en door soms dingen zoals een tamboerijn op zijn snaren te leggen, creëert hij een geluid dat wegheeft van dat van een klavecimbel. Zeuthen is de andere rassolist in het kwartet en met name hij stelt dan ook wat tegenover de explosieve solo's van Dahl, daagt Dahl uit met intense, vrije saxofoon solo's die doen denken aan de spirituele exercities van Albert Ayler.
Davidsen speelt lustig mee, dan gewoon, dan slaand op de snaren, dan weer met een strijkstok: soms lijkt hij wat ondergeschikt aan het duelerende tweetal, maar zijn spel is zeer ritmisch en consistent en komt tijdens de wat meer ingetogen stukken erg mooi uit de verf. Ook Pasborg lijkt wat terughoudend te spelen, maar zorgt dat het geheel nergens uit de bocht vliegt en weet met cimbalen en brushes mooie effecten toe te voegen aan het geluidspalet dat de vier muzikanten voor ons schetsen.

4,5 sterren voor deze geweldige geïmproviseerde jazzplaat, een absolute aanrader.