Wát een bijzondere en bijzonder knappe plaat, deze Dans les Arbres. Met name omdat de nummers ondanks al het 'gefriemel' toch echt als een geheel klinken. Dat is meesterlijk gedaan door de vier heren. Geen melodieën, geen thema's, een hoop experimentele geluiden, maar elke toon compleet op zijn plaats in de langzame, minimalistische composities opgebouwd uit laag over laag over laag. De tegelijk zeer beladen en wonderschone sfeer die ze creëren, werkt hypnotiserend.
De ongebruikelijke instrumenten die ze gebruiken om die sfeer neer te zetten, zoals de shruti box en banjo (welke weliswaar zo bespeeld wordt dat het geen moment in je opkomt dat je naar een banjo luistert; maar eerder één of ander drone instrument), zorgen ervoor dat je soms het idee krijgt dat je naar electronische ambient luistert, terwijl alles toch echt met akoustische instrumenten wordt klaargespeeld. Ik herhaal: een erg bijzondere en bijzonder knappe plaat.

De beoordeling in sterren volgt later.....

Totaal geflipte, maar gecontroleerde chaos ('art noise' las ik ergens). Arto Lindsay, gitarist op deze plaat, schijnt nooit akkoorden te hebben willen leren, omdat het zijn talent en expressiviteit in de weg zou staan. Slaan en schuren dus. De bluesy vocalen neemt hij ook voor zijn rekening, die jammert en schreeuwt hij de wereld in tot soms op het totaal onbegrijpelijke af. Met lekker gedreven tot soms opgefokte drums en funky en gefreakte baspartijen krijgen we hier dus een fijn partijtje noise voorgeschoteld.
Korte tracks en slechts tien minuten bij elkaar. Helaas, want het smaakt ontzettend naar meer en dat is er eigenlijk niet echt. (Dit is althans de enige officiële release van de band - er is nog wel een verzamelaar, DNA on DNA, met live opnames, outtakes, etc.) Maar misschien ligt hierin ook wel juist de kracht.
4,5 sterren meer dan verdiend.