"If you hear music while having a nightmare, this would be it," aldus een reviewer. Zeer treffend. Niet een plaatje dat je dus regelmatig lekker 'even opzet'.

Ik heb hem wel geluisterd. In eerste instantie vanwege de brilliante hoes, gepaard met de geinige titel, en omdat het toch ook zeker niet de minste artiesten zijn: Masami Akita (Merzbow), Jim O'Rourke (ex-Sonic Youth) en Mats Gustafsson. Maar de gigantische wall of sound die de drie heren op je los laten, blijkt ook nog eens echt de moeite waard.
Het is moeilijk uit te leggen waar hem dat in zit met dit soort muziek. Gustafsson hijgt en blaast op zijn sax, terwijl de andere heren noise maken met feedback, electronische geluiden en met wat lijkt zo'n Amerikaanse waste disposal unit in de gootsteen en een stel vorken (dat zal het niet echt zijn, maar je snapt de strekking). Toch hoor je dat er een idee achter zit; dat het niet gewoon geluid is om het geluid. Ze proberen hier werkelijk iets te creëeren en dat lukt ze ook.

Na ruim 40 minuten is het dan wel echt even bijkomen...

Fantastisch hoor! Echt een heerlijke luisterervaring, keer op keer. Vrije improv van de bovenste plank, met Gustafsson en Nilssen-Love op de top van hun doen, maar met Masmamaw als shining star van het album. Met de krar was ik voorheen nog niet heel bewust bekend. Het is een ontzettend veelzijdig instrument die kan klinken als een gonzende bas, een krakerige viool en dan weer als een electrische gitaar met een wah-wah pedaal. Zeer bijzonder en Masmamaw haalt eruit wat erin zit. Althans, zo klinkt het mij in elk geval in de oren, als ongeoefend krar-luisteraar.
De plaat kent een verrassend warm geluid voor een free jazz plaat; niet koeltjes en schril, zoals je ze vaak hoort. Dit komt mede door de krar, maar ook, zeker niet in de laatste plaats, door het subtiele doch bezielende spel van Gustafsson en Nilssen-Love. De plaat schommelt heen en weer tussen fijne, ingetogen stukken en ongeremde free jazz errupties. Met het wereldse element van Asmamaw (halverwege de tweede track zingt hij ook nog even wat mee) laten ze hier echt een geweldig, nieuw geluid horen.

Maar beter dan in de review op The Liminal kan ik het eigenlijk toch niet verwoorden. Maar dubbel maar moet je ook eigenlijk gewoon zelf de plaat gaan ervaren!

Na toch zeker al zo'n twintig luisterbeurten ben ik 'm nog lang niet zat en ik zet 'm ook regelmatig een aantal keer achter elkaar op. Veertig minuten voor een album als dit is helemaal niets teveel. Voor nu krijgt hij van mij 4,5 sterren, maar ik sluit niet uit dat deze het op termijn tot de vijf kan gaan schoppen. (En al is het nog vroeg, voor het eindejaarslijstje heb ik hieraan al zeker een goeie kanshebber!)

Vanmiddag en vanavond het album voor de eerste aantal keer geluisterd. Hij zal meer beluisteringen nodig hebben om goed te doorgronden en een stem blijft voorlopig nog even uit, maar de eerste bevindingen zal ik wel graag alvast delen.

Het is een plaat waar ik al naar uitkeek sinds de aankondiging. Grouper én Tiny Vipers: een prachtig idee. Maar zoals dat gaat bij samenwerkingen is het natuurlijk afwachten of het ook werkelijk uitpakt zoals je hoopt en dat het (een beetje) aan de verwachtingen kan voldoen. Nu, mijn verwachtingen voor deze samenwerking waren hoog, maar van een teleurstelling is gelukkig geenszins sprake. Zoveel is wel meteen al duidelijk.
Het is een enorm mooie plaat geworden, waarbij 'mooi' echt gewoon het meest geschikte woord is: zwevende vocalen en instrumenten creëren een fijne, dromerige sfeer die absoluut hypnotiserend werkt. Bovendien is het een zeer symbiotisch geheel geworden. De eerste track, Fell Sound, is weliswaar meer electronisch en reminiscent aan 'A I A' en de tweede track, Silent From Above, is dan weer duidelijker akoestische folk zoals we dat op 'Life on Earth' hoorden, maar beide tracks voelen eigenlijk evenveel als Grouper dan wel Tiny Vipers. Op het vervolg van de plaat zijn de genres in se iets meer gedownplayed en verder ineengeweven.
Hoogtepunt van het album op het moment is voor mij de bijna negen minuten durende track Mine die alles in zich heeft: van intense soundscapes, tot de prachtige vocals van Jesy, naar het opgebouwde electronische hoogtepunt aan het einde.

Deze ga ik nog veel vaker luisteren de komende tijd en ik kijk nu ook nóg meer uit naar het optreden van Grouper in de Domtoren te Utrecht op het Rumor festival van 22 maart, al zal Jesy Fortino daar natuurlijk helaas niet bij zijn.