Purple Day is een solo effort van Leonid Fedorov, de frontman van de Russische band Auktyon. De sound van Auktyon is gekenmerkt door een eigenzinnige en opgewekt rock geluid, waarbij geëxperimenteerd wordt met folk- en op later werk ook jazz-invloeden. Een markante verschijning waarvoor je geen Russische talenknobbel hoeft te hebben om de muziek toch te waarderen.

Purple Day is anders en kent een veel sterkere nadruk op folk. Maar er gebeurt van alles op dit album; Zo worden klassieke arrangementen met strijkers verworven met tribale drum ritmes, terwijl op andere nummers Russische chants en nerveus gitaargepingel de dienst uit maken. Maar naast de traditionele ritmes worden er ook synthesizers toegepast, die dit album met vlagen een opvallende mechanische en soms zelfs futuristische sound meegeven.

Er zitten allerlei samples verborgen op dit album, waardoor het soms zelfs klinkt alsof een tweede radiostation de opnames verstoren. Op Старец is zelfs een sample van Eminem's Bitch Please II te horen, heel flauwtjes, als achtergrondinvulling maar het levert een bizar contrast met de folk-zang van Leonid.

Ik moet wel bekennen: Geen idee wat hij zingt. Houdt in gedachte dat Leonid afstamt uit een tijd dat het Communistische beleid in Rusland steeds meer aan de kaak werd gesteld en dat hij een voorliefde voor existentiële poezië heeft. Regelmatig werkt hij samen met grote progressieve Russische poëten. De sfeer van de muziek spreekt overigens voor zich en het uitheemse karakter van de Russische taal en de sterke melodische zanglijnen die Leonid hanteert, zorgen er voor dat zijn stem haast een apart instrument wordt, wat ook zeker past in de stijl van het album.

De kracht van het album is hoe de van nature verschillende elementen en de rijkelijke details prachtig samenvallen tot een onwerkelijke en desoriënterende sound, een sterk psychedelische luisterervaring. Met vlagen prachtig, soms wat sinister, maar altijd intrigerend. Wat mij betreft is de muziek van Fedorov (en Auktyon) nog een behoorlijk onontdekte parel, die veel meer onder de aandacht mag komen. Dus mocht u dit lezen: Waagt u zich vooral aan dit album en laat de Russische zang u niet afschrikken!

Opvallend gezelschap, wat de artisanale ArthurDZ mij tipt voor de super-tiptopper. Een Franse groep met een bandnaam die de wenkbrauw doen fronzen, maar volgens het internet een geuzennaam betreft, aangezien de bandleden de naam adopteerden na vergeleken te zijn geweest met de ‘kitscherige’ schilderijen van Vladimir Tretchikoff. Achteraf om meerdere redenen een geschikte bandnaam, ook met het oog op de vele ‘wereldmuziek’ invloeden die de band zich aan lijkt te meten en tevens weet te combineren met een frisse, energetische sound.
Nog een frappante detail, rechtstreeks van de wikipedia-pagina: Het is een band ontstaan uit een vriendengroep, waarvan menigeen eerder nog nooit een instrument had aangeraakt. Op dezelfde pagina ook een tragisch detail: zanger/frontman Helno Rota de Lourcqua overleed 4 jaar na dit debuut album aan een heroïne overdosis.
Ik draag dit soort muziekstijlen altijd een warm hart toe. Het is kleurrijk, fantasievol en opzwepend. Vanaf de eerste tonen van Mlah wordt al duidelijk dat je je het komende uur in goed gezelschap zal begeven. Het is goed gemutste muziek, maar de punky-attitude waar soms aanspraak op gemaakt wordt, zorgt ervoor dat het niet te jolig wordt. Album verliest voor mij wel klein beetje momentum richting het einde, waar de bodem van de put der creativiteit toch wat in zicht lijkt te komen. Over de breedte gezien absoluut wel een zeer vermakelijk album. Bedankt voor de Tip Arthur!

3.7*
Highlights: Zobi La Mouche, L'homme des marais, Voilà l'été