sterk stuk JayM, interessante achtergrond info ook, wat ook deels nieuw voor mij was.

ik wil ook nog even een diepe buiging maken naar dit album. milo klonk nog nooit zo compleet. De abstracte flows van de beste man blijven ear candy. milo's creatieve uitspattingen genieten van een soort vanzelf sprekende charme, moeiteloos en uiterst gracieus beweegt hij zich voort over dit album. Tekstueel ijzerstek, een ware hiphop-guru deze man.

De eerste reeks nummers van het album zijn al smullen, maar als je gezien de speelduur ook maar even denkt dat milo in zou gaan kakken, komt hij met zijn beste werk op de proppen. Leaving hell is een speels en soulvol mini-meesterwerkje en een heerlijk inleiding van de tweede helft van het album, maar mijn 3 favorieten van het album zijn An Idea Is a Work of Art (prachtig contrast tussen de fijnzinnige, serene instrumentals en de relatief krachtige raps van milo en Mike Ladd), Mythical (Semi-nostalgische ambiances) en persoonlijke favoriet Ro Talk (alles gewoon zo knap in elkaar gedraaid, het intro, de beat, de flows, de raps... smullen)

Maar die Kenny Segal, die verdient met zijn uitzonderlijke producties wat mij betreft ook een enorme spotlight. Niet alleen leverde hij vorig jaar al in een samenwerking met Billy Woods 'Hiding Places', mijn absoluut favorite hiphop release van 2019 en een van de betere albums van de afgelopen jaren, maar ook nu weer lijkt hij (oud-collega) milo perfect aan te voelen en aan te vullen. Segal wat mij betreft een van de meest originele en bekwame hiphop-producers van de recente jaren. You go Kenny.

Ik had deze graag op vinyl aan de collectie toe willen voegen, maar momenteel gaan ze voor 70 dollar over de toonbank. Ik wacht nog even geduldig, ik steun graag de carrière, maar de 20 dollar shipping kosten nodigen ook niet uit haha.

Zeg je Folk en zeg je Tsjechië dan schreeuwt mijn hoofd IVA BITTOVA! Louter positieve associaties, maar Cervantes zegt vervolgens tegen mij in de Super Tip-Topper: Nee Aero, er is meer, daar is ook Radůza. Mijn interesse is in ieder geval gewekt en het is weer een uitgelezen mogelijkheid om mijn landkaart op RateYourMusic van wat meer stipjes te voorzien, de teller van Tsjechië staat nog op een schamele twee stipjes (Iva dus en een of andere excentrieke hiphop snuiter genaamd WWW Neurobeat)

Radůza, aka Radka Vranková, speelt accordeon, maar laat er nou net verdacht weinig accordeonmuziek terug te vinden zijn op dit album. Wel hoorbaar is een breed aanbod aan andere instrumentatie. Banjo’s, piano’s, mondharmonica’s, xylofoons, orgels en ook nog het een en ander instrumentatie die ik niet zo een-twee-drie kan identificeren. Van alles passeert de revue, wordt er dan ook voor zorgt dat het ene kleurrijk maar organisch geheel is.

De titel van het album luidt ‘In the Salon of Baroque Dames’, een geschikte titel als ik de muziek zo hoor. Elementen van barokmuziek zijn zeker terug te vinden op het album, maar het heeft ook een sterke traditionele folk feel. De nummers zijn plezant gestructureerd met speelse, soms zelfs wat kinderlijke (zie Vařič a mapa) melodieën en opvallende zanglijnen. Een behoorlijk bereik heeft Radka, van pure melancholie (Něžně a mistrně) tot kolderieke jams (Zářivý prostor). Een bescheiden rariteitenkabinet met genoeg variatie tussen de nummers, doch wel samenhangend.

Ik moet wel bekennen dat ik nergens echt de ‘wauw’ factor ervoer, maar het is absoluut een aangename luisterervaring en een warme kennismaking met Radka Vranková

Als er in mijn ogen dit decennium één iemand een groter podium verdiend, dan is het wel deze Britse ‘Folk’-zanger uit Newcastle. Folk tussen haakjes, want alle traditionele folk aspecten worden eigenlijk direct uit het raam gegooid door de beste man, ter faveure van zijn eigenzinnige interpretaties. Gelukkig wordt bijna al het werk van deze Britse virtuoos in het zonnetje gezet door de redactie van The Quietus, die zijn grootste fans lijken te zijn. Zoals ik ooit ergens in een comment las: Find someone who loves you as much as Quietus loves Richard Dawson. Wat mij betreft een meer dan terechte liefde.

2020 is alweer de vijfde langspeler van Dawson. Dawson is een verhalenverteller in hart en nieren en de focus op ligt vrij verrassend op het hier en nu. Hij zingt over zijn jeugd, gevoelens van angst en onzekerheid en over het Britse leven in het algemeen. De luisteraar krijgt een slice of life aangeboden. Naast dit tekstuele concept als nieuwigheid, heeft Dawson ook zijn elektrische gitaar afgestoft. 2020 is duidelijk classic rock geïnspireerd, soms zelfs tegen het bewust overdreven en truttige aan.

“Jogging” was de eerste single en ik moest zeker even aan de nieuwe insteek wennen. De single groeide echter snel bij mij. Jogging is het kloppende hart van het album en demonstreert perfect waar Dawson op inzette voor dit album. Het is een dynamisch en oprecht geheel, met een verslavend en grandioos gitaarspel. De tweede single “Two Halves” showcased Dawson’s vermogen om een verhaal over te brengen met exact de juiste emotionele impact. Na de wanhopige en hoge uithaal van Dawson komt de zin “I recon daddy’s really dissapointed in me” echt binnen, om vervolgens een zucht van verluchting te voelen als papa hem de keuze tot Fish ‘N Chips of Chinees aanbiedt.

De échte pareltjes zijn echter elders te vinden op de deep cuts van het album. “The Queen’s Head” is prachtig opgebouwd, kent een krachtig refrein en sleept je voor 5 minuten mee naar de overstroomde straten in Noord-Engeland. De albumafsluiter “Dead Dog In a Alleyway” kent een koppig doordreunend ritme en een duistere atmosfeer, maar vooral de vocale melodieën die Dawson hier uit zijn mouw schudt zijn buitencategorie. “Fresher’s Ball” is het meest ingetogen nummer, maar prachtig in al zijn eenvoud. Ook het refrein van “Fulfilment Centre” is noemenswaardig.

Dawson in het type artiest waarbij elke luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking oplevert. Van slimme zinsspelingen tot subtiele instrumentatie in de achtergrond of kleine tempowisselingen die je eerder niet opvielen.

Een behoorlijke lofzang voor een album, die ik eigenlijk als een van Dawson’s mindere werken beschouw. Dit toont echter alleen maar het veelzijdige en zeer consistente karakter van Dawson. Minpuntjes van album vind ik toch wel het soms iets te afgezaagde rock karakter van sommige tracks, zoals bijvoorbeeld “Black Triangle”, ook al is dit vast een bewussie geweest. Het op middeleeuwse sprookjes geïnspireerde “Peasant” en de wat langere maar subliem opgebouwde tracks van “Nothing Important” wil ik iedereen aanraden. Dawson is the man.

Interessante release van Rina Sawayama. Vooral de nummers die een fusie van pop en rock zijn (en zelfs een vleugje metal) vind ik erg geslaagd en dan doel ik vooral op XS, STFU! en Who's Gonna Save U Now? Het is een vrij natuurlijke fusie die niet geforceerd voelt en daarvoor hulde! Ook de meer pop-georiënteerde nummers halen de poptimist in mij naar boven met Comme das Garçon als frontrunner.

Het album verliest in de tweede helft wel behoorlijk wat momentum, waar nummers toch te voorspelbaar aanhoren en niet de verassingen kunnen brengen die de eerste helft van het album wel in petto had. Bad Friend en Chosen Family zijn voor mij persoonlijk toch wel ondermaats.