Ben zeer onder de indruk van deze release, een van de uitschieters van 2020 tot dusver.

Ik heb hier en daar users vergelijkingen met Soap&Skin zien maken. Daar ben ik even ingedoken, want ik was niet bekend met deze Oostenrijkse. Ik begrijp de link wel, de ongebruikelijke zang, de onheilspellende instrumentatie. Maar zoals hoi123 het elders al omschreef: Eartheater gooit daar een flinke schep LSD bovenop

Het gehele album kent een eigenzinnige en spookachtige ambiance. Deze ambiance wordt ook sterk aangezet omdat elk nummer met een wat 'gebruikelijkere' opbouw afgewisseld worden met een nummer van ambient achtige proporties. Sowieso is de productie opvallend, de instrumentatie kruipt onder je huid maar is tegelijk beeldschoon. Hetzelfde kan gezegd worden over de zang.

Eartheater lijkt wel in en uit verschillende dimensies te glijden. Met de hoes erbij krijg ik toch wel beelden van een Eartheater die zwemt in de Styx, terwijl Hades goedkeurend toekijkt. Ik weet overigens ook niet of ik nou kan zeggen dat de hoes de lading van het album dekt, maar een opvallende verschijning is het zeker.

Hoogtepunten: De hypnotiserende ambient moodsetters zoals Kiss of the Phoenix, Metallic Tase of Patience en Goodbye Diamond, het gedurfde stemgebruik op Below The Clavicle, De productie van Volcano, de fenomenale afsluiter Faith Consuming Hope

Een uitzonderlijk mooie release van Eno, die mij erg dierbaar is. Bij elke luisterbeurt verwonder ik mij weer hoe de Britse muzikant speelt met de verschillende mogelijkheden binnen een door Eno zelf opgeworpen muzikale speeltuin. Enerzijds zijn daar de meer rock-georiënteerde roots van Eno, maar anderzijds begint zijn toenemende interesse voor synthesizer-gedreven soundscapes steeds meer door te schemeren. Een interesse waar hij samen met King Crimson’s Fripp al aan gesnuffeld heeft en een interesse die volledig aan het oppervlak verschijnt als hij zich stort op zijn latere ambient werken.

En in deze speeltuin, de exploratie van Eno’s fantasieën binnen zijn eigen ‘rock’ framework gecombineerd met zijn drang naar innovatie, ontstaat Another Green World. Een majestueus en kleurrijk project, gebracht met een aanstekelijk enthousiasme waar de muzikant steeds maar weer verschillende creatieve uitspattingen samen laat komen binnen een ogenschijnlijk beperkt speelveld.

Voor mijn gevoel is een Eno een man die zeer goed begrijpt wat muziek aantrekkelijk maakt (zoals hij later ook zal bewijzen met zijn werk als producer), maar ook aandacht heeft voor de verschillende eigenschappen van muziek en deze effectief aan het licht kan laten komen. De dynamiek van muziek, het laten exploderen van een nummer tot iets grandioos (St. Elmo’s Fire), de aantrekkingskracht van een dromerige melodie (I’ll Come Running), maar ook de ontregelende emotionele lading van een uitgesponnen toon (Becalmed). Eno heeft een duidelijke visie die in ieder geval mij weet te beroeren en volgens mij ben ik niet de enige.

Een fragmentarisch meesterwerkje.