Moet ik happen? Oké, happen dan maar. Wel even de disclaimer dat het om mijn mening, mijn referentiekader en mijn muzikale beleving gaat.

Ik heb hem eerst maar weer eens beluisterd. Ik blijf toch van mening dat dit een halfslachtige poging blijft van PJ. Ik hoor een band die bijna geen enkele moeite genomen heeft om zichzelf opnieuw uit te vinden, en ook niet een band die voor een exploratie van hun bestaande sound gekozen heeft. Dance of the Clairvoyants (post-punky ritmes) en Quick Escape (meerlagig gitaarspel met distorsie) tonen nog een kleine poging van de band om nog enigszins innovatief voor de dag te komen, maar de rest van het album gaat ten onder aan clichés.

De creativiteit is er gaande de jaren uitgeslopen, wat overblijft is een eenvoudige song-structuur. Dit hoeft geen probleem te zijn, als het eindproduct spannend is. Het album staat vol met geforceerde solo's, ongeïnspireerde melodieën en een Eddie Vedder die zelfs met vlagen vlak klinkt. En het is verdorie wel Eddie fucking Vedder waar we het over hebben. Dan mag je de lat toch echt wat hoger leggen. Superblood Moon is hierin voor mij het grootste teken aan de wand, zo'n beetje alle rock clichés in een nummer gedouwd.

De legendarische status van Pearl Jam is wat mij betreft onbetwist, pioniers van de grunge scene natuurlijk. Juist daarom vind ik het pijnlijk om de band zo te zien afglijden tot een karikatuur van de jaren '90 rock sound. Aan de andere kant, moet je altijd innovatief bezig zijn als band zijnde? Aan de vele positieve reacties te lezen hier, weet PJ zijn fans nog altijd op de wenken te bedienen. Zelf zie ik liever dat een band zijn legacy intact houdt en dit soort albums achterwege laat (Pixies ook zo'n geval imo). Anderzijds, als er een publiek voor is: Gewoon lekker blijven rocken Pearl Jam. Maar in dat geval ga ik op zoek naar de bands die wat meer durven.

Eind jaren ’70, tijdens de opkomst van wat later als post-punk gelabeld zou worden, was er een weelde aan bands die meerdere hoogstandjes vertoonden, maar wat mij betreft piekte het pasgeboren genre direct met deze excentrieke groep uit Cleveland.

De band onderscheidt zich met een constante stroom aan originaliteit en een sound die 40 jaar na dato mij nog steeds doet verwonderen. De stem én de vocale performance van frontman David Thomas is er één uit duizend (Alhoewel de zanger van Black Midi in 2019 ook zijn best deed om zijn innerlijke Thomas op te roepen).

Ik heb artikelen gelezen die suggereren dat de thematiek van het album berust op de desoriënterende bijkomsten van de industrialisatie en ik moet zeggen: het is inderdaad een behoorlijk schizofreen album. Enerzijds opzwepende gitaarritmes, anderzijds chaotische samples en surrealistische uitstapjes. Het is een prettig gestoorde rollercoasters aan prikkels van begin tot eind. Het swingt de pan uit terwijl de wereld om je heen zich constant lijkt te vervormen, maar het album verliest zichzelf nooit.

Het mag duidelijk zijn, van de eerste scherpe tonen van Non-Alignment Pact tot de laatste jammende gitaarklanken van Humor Me, dit vind ik echt een topper.

Philip de man van Glass, ik heb zijn naam uiteraard wel eens horen vallen, ik ken indirect zijn werk via verschillende film soundtracks en ik weet dat de minimalistische composities van deze Amerikaanse pianist van hoog aanzien mogen genieten. Philip had zich echter nog nooit fatsoenlijk aan mij voorgesteld, gelukkig brengt Snoeperd ons nu samen.

Inderdaad een leuk gegeven dat de eerste vijf nummer geïnspireerd zijn op het intrigerende werk van Kafka met dezelfde naam. Glass laat door het vijfdelige stuk dezelfde liedstructuren steeds weet terugkeren, waardoor de passages roteren rond deze vooraf bepaalde uitgangspunten, waar vervolgens op verschillende doch minimale wijze van af wordt geweken. De verschillende delen zijn als een spiegelbeelden van elkaar, maar steeds weer net vanuit een andere hoek bekeken. Het hypnotiserende karakter van de continue herhaling wordt door Glass frappant in stelling gebracht, het speelt sterk in op je onderbewustzijn.

Mad Rush is een tour de force, een aantrekkelijke, diepgaande compositie met een dynamisch karakter. Het nummer voelt krachtig met majestueuze melodieën. Het vangt goed de ambiance van de voorgaande nummers in een relatief compactere vorm. Wat mij betreft het essentiële nummer op dit album.

De nummers vloeien sterk voort, maar er zit vrij weinig variatie tussen de composities van de Metamorphosis piano suite en alhoewel ik mij er bewust van ben dat dit een groot onderdeel is van de visie van Glass op muziek, weet het mij bij meerdere luisterbeurten op den duur toch steeds minder te prikkelen. Ik mij ook iets verder verdiept in de muziek van Glass en de muziek behorende bij Koyaanisqatsi en Glasswork van een luisterbeurt voorzien, waarbij ik de conclusie trok dat ik toch iets meer aangetrokken word door het werk van Glass in je vroege jaren 80, voor mij compositioneel een stukje uitdagender.

De muziek van Glass moet je echt grijpen en alhoewel ik heb geleerd dat heer Glass hier zeker toe in staat is en ik zeer kan genieten van dit album, ben ik er (nog) niet totaal verliefd op geworden.

Met de release datum van 1 Januari mogelijk de eerste release van het nieuwe decennium, maar gelijk een erg interessante. Dit muziekcollectief uit Australië creëren psychedelische ambient muzieklandschappen. De nodige (post-)rock invloeden zijn ook hoorbaar en daarnaast wordt er gebruik gemaakt van heel wat obscuur sample werk, van Bill Burr tot de Simpsons tot ASMR youtube filmpjes. Het levert een vrij unieke luisterervaring ook al zijn sommige onderdelen vrij ongefocused (maar dat is ook gelijk de charme).

Laat de lange speelduur je niet afschrikken, mocht het genre je aanspreken dan vermoed ik dat een duik in dit album je niet zal teleurstellen. Mocht je een snelle smaakproef willen doen om te ondervinden of dit wat is:
The Samuels is met een 6 minuten een mooi behapbare track die de psychedelische ambient-rock sfeer van het album mooi weergeeft
Of This Quiet Earth showcased het sample werk op het album (Je hoort samples van David Attenborough en een youtube tutorial over kaarsen maken)
Grave Suffering...Infinite Questions... duurt wat langer, maar is in mijn ogen wel een van de hoogtepunten van het album