Laat ik de eerste zijn die in de loop naar de 50ste verjaardag van dit album deze berichtenbox eens wat opvulling zal geven. Fabrizio de Andre was een van de meest prominente singer/songwriters van Italië en het kan liggen aan die paar sprankeltjes Italiaans bloed zijn die mijn voorouders mij meegegeven hebben, maar ik ben verliefd geworden op zijn charmante muziek en ditto stem.

Een luchtige maar grondige folk stijl kan Fabrizio toegeschreven worden, maar binnen de folk perken experimenteert hij met allerlei andere elementen. Non Al Denaro Non All'amore Né Al Cielo is een bonte verzameling van het boraque, het psychedelische, het romantische, soms zelf het progressieve. Ik moet ook eerlijk toegeven dat Fabrizio het randje van kitsch opzoekt, maar dat Fabirizio donders goed weet wat hij doet, openbaart zich wel in de moeiteloze switch van stijlen op de verschillende nummers. Van de zweverige zang op Un Malato Di Cuore tot de progressieve uitspatting dat heet Un Ottico.

De warme stem van Fabrizio en een album gevuld met melodische hoogstandjes in de vorm van piano-loopjes en snaar-composties, maar juist ook de psychedelische uitstapjes, maakt dit album tot een unieke luisterbeleving.

Altijd leuk, een album dat de gemoederen bezig houdt. Ik richt me vooral op de muziek, want dit enkel wegzetten als voer voor muziek outlets met een feministische agenda, dan doe je wat mij betreft de kwaliteit van het album echt te kort. (Verder zal ik niet teveel mansplainen)

Bij de start van opener I Want You To Love Me valt meteen de onorthodoxe percussie op die later op het album meermaals terug zal keren, maar uiteindelijk blijkt een warme piano-melodie de blikvanger. Het stemgebruik van Fiona is nog veel speelser dan haar piano skills. Ze laat haar uithalen kraken om vervolgens met gepaste ironie een zuivere blues stem op te zetten. De vocalen van Fiona stoten af en trekken vervolgens weer aan. Een dynamiek die ze het hele album vol zal houden. Om nog even het statement te maken dat ze zich niet aan de conventionele singer/song writer formats gaat houden, eindigt het nummer met gemoffelde krijsjes gematched door een escalerende piano melodie. Het ADHD-gepingel zet door op Shameika, maar ook hier zit er zeker weer een uitgedachte compositie achter.

Fetch The Bolt Cutters is een heerlijk druilerig nummer en misschien zelfs mijn favoriet. De sfeer is ingetogen, terwijl de percussie eigenzinnig is. Het pakkende refrein met de samen geworven zanglijnen werkt goed. De boodschap achter het nummer is ook mooi. Op Relay snijdt Fiona haar tegenstrijdige gedachtes aan die in haar hoofd spookte als tiener na haar jeugdtrauma’s. Rauw, eerlijk en begrijpelijk, gepaard met de instrumentale drukte die toen waarschijnlijk ook in het hoofd van Fiona afgespeeld heeft.

Newspaper is het volgende hoogtepunt voor mij. Heerlijk die gecontroleerde agressie in de stem van Fiona terwijl ze toekijkt hoe een andere dame de dupe gaat worden van dezelfde toxische relatie waar zij zich in bevond. De duistere vibes van het album werken goed in de context van het nummer. Ladies trapt vervolgens op de rem en is het meest straightforward nummer op het album. Deze doet me ook gelijk het minst, alhoewel ik van het herhaalde ladies de humor in kan zien.

Voor mij zit het venijn niet per se in de staart, ik bemerk na meerdere luisterbeurten dat ik de percussie op de laatste paar nummers iets minder verfrissend vind klinken. Cosmonauts is nog een opvallende verschijning met de tussentijdse fijnzinnige de-escalaties.

For Her is overigens wel een heel venijnig nummer, geschreven na dat Trump een kandidaat voor de Supreme Court verkiesbaar stelde die door meerdere vrouwen beschuldigd werd van verkrachting. Het begint met een zucht van Fiona die zich mentaal lijkt voor te bereiden op wat komen gaat. Een op eerste oor vrolijk klinkend gospel-achtig koor bestaande uit een overlay van Fiona’s blijkt misleidend, want een tekstueel keiharde uithaal is het resultaat.

De hype voor dit album past perfect in de huidige tijdgeest en het veranderende muzieklandschap. Van mij mogen vrouwelijke artiesten door media-outlets nog wel goed op het podium gezet worden, na jaren te hebben moeten strijden in een door mannen gedomineerde branche. Vorig jaar werd nota bene op de Nederlandse TV nog uitgesproken dat ‘Vrouwen gewoon minder snel goede muziek maken’. Tijden veranderen, elke ontwikkeling gaat gepaard met een golf aan compensatie voordat het speelveld gelijkgetrokken kan worden. Ontzeg iemand een jaar lang de toegang tot alcohol en de eerste weken na het einde van het verbod, zal degene rijkelijk alcohol laten vloeien voordat het weer de normaalste zaak van de wereld word.

De teksten van Fiona gaan veel over jeugdtrauma’s en toxische relaties en raken daarmee ten tijden zware onderwerpen. De wijze waarop Fiona haar teksten voordraagt maakt op mij echter geen belerende indruk, maar worden gebracht vanuit haar eigen ervaringen met een flinke scheut humor en zelfrelativering. Zowel in tekst als compositie is Fiona tegendraads, maar het doet mij niet geforceerd aan. De nummers komen via een herkenbaar creatief proces tot stand en voelen voornamelijk heel oprecht en persoonlijk. Moderne klassieker? Daar moet voor mij echt nog wat tijd overheen, die zal het leren, in ieder geval een sterk album.

Long Season mag dan hun meest bejubelde werk zijn, Uchū Nippon Setagaya doet voor mij niet veel onder. Het zou hun laatste – en meest complete – studio album blijken, waar elementen van reggae, rock, ambient en pop samen komen tot een ademend geheel. Het sleutelwoord is hier vooral: Relax.

Fishmans is een aparts casus. De muziek is niet overmatig complex en het is ook niet ongekend vooruitstrevend, maar ze weten een geheel unieke muziekervaring te creëren. De band kent een geheel eigen sound, een op zichzelf staand muzikaal eilandje waar je 59 minuten lang ik kan verdwalen. De dromerige, melodieuze sfeer is absoluut waar de kracht van Fishmans ligt en op dit album hebben ze deze sound geperfectioneerd. De vocalen zullen nooit het favoriete aspect van dit album voor mij worden, maar ze werken de serene sfeer in de hand. Het repeterende en uitgestrekte karakter van de composities lenen zich perfect voor het hoge ‘wegdroom’-gehalte, maar de oplettende luisteraar wordt beloond met vioolpartijen, speelse electronische clicks en clacks en subtiel samplewerk. Vooral de groovende (bas)gitaarritmes -die vaak een behoorlijke aanloop nemen- leiden vaak tot een zeer bevredigende climax van de nummers.

Het album is in mijn optiek alleen wat ongelukkig opgebouwd, de sterkste nummers bevinden zich in de kop en vooral in de staart. Het middenstuk bestaat uit drie nummers die zeker niet uit de context vallen op dit album, maar track 3 en 4 kennen een minder levendig karakter dan de andere nummers. Daarnaast zijn er minder creatieve uitspattingen te bekennen, waardoor de nummers wat ‘voortkabbelen’ en de lange speelduur het album wat op lijkt te breken. Track 5 schudt de boel weer wat wakker, maar verdrinkt danweer enigszins in zijn eigen olijkheid.

De overige tracks op het album, en dan vooral op WEATHER REPORT, WALKING IN THE RHYTM en DAYDREAM, dat is waar Fishmans met ongeëvenaarde lappen muziek op de proppen komt, wat naar mijn mening tegen ambient pop-perfectie aanligt. Absoluut geen perfect album, maar elke luisterbeurt word ik weer opgeslokt door de sound van Fishmans. Een album waar ik altijd zin in heb en die elke luisterbeurt lijkt te groeien. Op basis daarvan een voor mij zeldzame 4,5*