Geschreven voor Super Tip-Topper

Ik heb het voor elkaar gebokst om 28 lentes rond te huppelen op deze aardbol, zonder ook maar ooit een fragment van een Kift nummer te horen. Toen ik dit album als tip kreeg van hoi123, had ik ook een heel ander beeld bij deze band dan hoe de eerste luisterbeurt bij mij binnen zou komen. Een zéér positieve verassing. De genretag ‘Avant-garde’ zette mij wat op het verkeerde been, maar de essentie van Vlaskoorts is ook niet gemakkelijk met een genre-tag te vangen. Poëzie fanfare-folk misschien, als je mij zou forceren het te labelen. Een oorsprong van de naam van het album legt misschien ook wel het een en ander uit. Een besmetting opgelopen door hardwerkende boeren met de handen in de vlas en drek waarbij de beoogde remedie een fles jenever was, maar dit enkel leidde tot een verdere verloedering in een koortsachtig beeld.

Een uitermate intrigerend aspect van deze plaat vind ik het doordringende karakter. Er is een constant spanningsveld merkbaar, gecreëerd door de insolente stem van Ferry Heijne enerzijds en de aangeschoten fanfare anderzijds. De thematiek van Vlaskoorts draagt ook bij aan dit spanningsveld. Door het album heen wordt met spoken word passages de impact van een uit elkaar vallend gezin uit de doeken gedaan. Het doet wat mistroostig aan, maar is daarom niet minder schoon. Het werkt juist die Nederlandse puurheid en nuchter-maar-toch-ook-weer-niet mentaliteit in de hand.

Het gehele album is sterk en vraagt de volle aandacht, maar een paar nummers vallen extra op. Almanak is een gedroomde opener, de blazers van de fanfare vullen gelijk de muzikale straten en plaatsen het album in de juiste context. Orenmens verloopt als een weemoedige waltz. De beklaagde stem van de zanger past perfect bij de begeleidende muziek, een hoogtepunt op het album. Kom Mee is een krachtig ingetogen verhaal. Rolfie is een meeslepend en ietwat bizar verhaal over een pratende hond met creatieve zang-uitspattingen en een spannende begeleiding van een pakkende gitaarmelodie. Overigens vind ik het mannenkoor wat op meerdere nummers hoorbaar is ook een zeer geslaagde toevoeging. Bierflessengroen is een zeer waardige afsluiter, met de opzwellende melancholische instrumentatie en de uitdovende stem van Heijne op het einde. Je zou het doek bijna kunnen horen vallen na de laatste tonen van dit theatrale en magistrale album. Dat dit van Nederlandse bodem komt.

Recensie voor de Super Tip-Topper

Ik heb altijd wel een zwak voor de eenzame wolf(in), bewapend met slechts een akoestische gitaar en de eigen stembanden. Deze beschrijving gaat hand in hand met Diane Cluck, dus theoretisch zou dit album van mijn waardering mogen gaan genieten. Nou weet ik niet of ik iets te lang met mijn kop in de zon had gezeten of dat het Belgisch donker iets te donker was, maar tijdens de eerste luisterbeurt viel het album helemaal niet zo goed bij mij. Gelukkig kwam wijsheid niet met de jaren, maar in een aantal dagen, want de waardering groeide met elke opvolgende luisterbeurt.

Diane kent een eigenzinnige Do-It-Yourself benadering van de traditionele folk sound. De akoestische muziek is rauw en er wordt weinig opgepoetst. Een net iets te hard aangeslagen akkoord blijft gewoon in al zijn eerlijkheid aanwezig. In interviews geeft ze ook duidelijk aan dat ze naar producers onvermurwbaar is; Géén compressie tijdens de mixing. Ik neem aan dat een huiskamer-concert niet veel anders zou klinken dan de album versie, een keuze die ik waardeer!

Twee nummers die ik absoluut wel als live versie in mijn huiskamer zou willen horen zijn The Turnaround Road en Bones And Born Again, voor mij de beste nummers op het album. De manier waarop Diane op deze nummers met vocale harmonieën en de zinsopbouw speelt, is borderline geniaal. Er gebeurt zo veel in deze nummers en toch laat Diane haar tekst in een soepele beweging zo mooi in elkaar overlopen. Ook de muzikale begeleiding deint mee in deze flow en wordt op de perfecte momenten aangezet. Het is zo introspectief, doch zo avontuurlijk.

Opener All I Bring You Is Love is een nummer waar Diane veel intimiteit in weet te leggen. De nummers worden ook net iets sfeervoller toen ik las dat Diane voor dit album zich terug trok in een berghut zonder elektriciteit om ‘vrienden te worden met de duisternis’. Het nummer is gelijk een mooie showcase voor haar imponerende stem, de rode draad door dit album. Easy To Be Around is een pakkend nummer en introduceert ons aan dubbele zanglijnen, die zeer goed werken en het nummer een extra dimensie meegeven. Deze techniek mag Diane nog veel vaker toe gaan passen wat mij betreft. Afsluiter Wild Deer at Dawn is ook het benoemen waard. Een betoverende folk melodie trekt de luisteraar 3,5 minuten een fantasiewereld in.

Helaas staan tegenover de prachtnummers ook nummers die in mijn optiek een stuk minder onderscheidend zijn. Het album in zijn geheel levert voor mij daardoor wat consistentie in.

Diana weet prachtige teksten met veel kunde aan elkaar te spinnen. Haar unieke stem is even teder als doordringend, soms zelfs beklemmend. Het was een erg aangename kennismaking, vervolgafspraakjes worden ingepland en ik heb 2 nummers ontdekt die ik nog naar hartenlust zal gaan draaien.