Heb dit album op goed geluk gekocht; de hoes beviel me wel, maar ja... Niet veel aan, saai, geen spanning, Amber is een zeiknummer... wat moet ik nog meer zeggen? Waardeloos album.

Eerder had ik niet van Discipline. gehoord, maar bij een hoge notering in de toplijst van 2011 op ProgArchives.com (mijn #2 muziekresource) heb ik deze maar eens binnengehaald, en dat viel niet tegen. Op dit schijfje: interessante en originele progressive rock: 3 delen King Crimson, 4 delen Van der Graaf Generator, een eetlepel Genesis en een sneufje Led Zeppelin. Veel afwisseling, originele composities en prachtige productie.

Het begint met Circuitry, een prettig vintage klinkende slowrocker met een heerlijk riffje en jagend drumwerk. Ook springt de prachtige zang er meteen uit. Een rustige piano-breakdown groeit uit tot een snerpende climax met saxofoon- en gitaarsolo die zonder twijfel niet had misstaan op Godbluff.

When the Walls Are Down is een prettig repetitief, emotioneel nummer waar opnieuw de getalenteerde zanger (samen met de gitarist, die inventief met riffs en motieven aan het werk gaat) in uitblinkt. Opnieuw een prachtige climax.

Dead City is dan weer iets heel anders. Begint met een vreemde gitaarsolo met omgekeerde geluidseffecten, waarna een prettige gitaargroove het couplet inzet. Opnieuw een eervolle vermelding voor de originele gitarist, die door het nummer heen enkele prachtige gitaarsolo's inzet. Het eindigt met een heerlijk dissonante kakofonie.

Dit in contrast tot het rustige, mystieke begin van When She Dreams in Color, met lekker jazzy drumwerk. Als het nummer na een hoop herhaling en een groovy break rond de vijfenhalve minuut afloopt, bouwt een onheilspellend gitaarmelodietje het nummer terug op naar een episch einde vol dikke mellotronstrijkers, Rhodes en een ellenlange, maar o zo mooie vioolsolo.

Rogue begint dan weer rustig, en ontwikkelt zich in het eerste deel tot een zeer VDGG-esque prachtnummer, met prachtige en afwisselende melodieën, ook weer mellotrons, Hammonds en solo's in overvloed. Van hieraf kan ik wel stellen dat Discipline. gespecialiseerd is van het samenstellen van prachtige jams uit ingewikkeld basismateriaal of simpele riffs, zoals ook in elk nummer behalve Dead City op deze plaat gebeurt. Maar dat is niet alles; dit is absoluut een topplaat, met elke keer weer een hoop te ontdekken.

Qua stijl lijken de albums natuurlijk veel op elkaar. Ook het idee van een ouverture op nummer 1 en een grande finale op het laatste nummer van de songcyclus is een overeenkomst. Waar Rush soms naar de hardrock-kant neigde, heeft Dream Theater het op sommige punten meer van de klassieke kant bekeken. Qua compositie kan ik echter wel veel overeenkomsten vinden bij het nader beluisteren van beide albums. Zoals de openingsriffs van de twee nummer-2's Temple of Syrinx en About to Crash.

Shit! Fresku is hard, gevat, grappig en strak! Geweldige lyrics, goede beats, hilarische momenten maar ook keer op keer kippenvel bij Keuzes, Alisha en Liefdesliedje. Topplaat! Eén van de betere hip-hopalbums die ik ken!

Ongelooflijk! Wat een album!

Visions is een weergaloos, episch, meeslepend, virtuoos, eclectische meesterwerk van een conceptplaat! De instrumentatie is ongelofelijk strak, divers en heerlijk gecompliceerd, zonder (zoals sommige bands, ik noem geen namen *hoest* Yes *hoest*) in een brei van 1/64-gekte of polysolo's uit te barsten. De vocalen zijn sterk en herkenbaar, en geven de band een vriendelijk gezicht (ik houd ervan bij het luisteren van muziek een hartelijk groepje jongeheren in een nette studio voor me te zien, en geen sekte Russische kannibalistische scientology-aanhangers in een kerker vol martelinstrumenten en uitgekotst ontbijt, zoals bij de death-secties van Aquarius het geval was). De composities zijn prachtig, sprankelend, afwisselend donker en licht en prachtig gearrangeerd. De teksten vertellen een episch verhaal over moord, zelfdoding, leven en natuurlijk visioenen, en weten je mee te slepen in een onbegrijpelijke reis van een verloren man en zijn voorziene lotgevallen. Dit album topt voor mij zelfs Dream Theaters "A Dramatic Turn of Events", naar mijn mening het beste dat laatstgenoemden in tien topjaren hebben uitgebracht, en bovendien "The King of Limbs", van mijn all-time lievelingsband Radiohead!

Verhoogt met een heel punt. Dat is me niet vaak overkomen, vooral niet bij een stem die er al enkele maanden onbetwist staat. Deze zomervakantie heb ik in Italië deze cd na een lange en deprimerende zoektocht door een gigantische Justin Bieber-Madonna-platenzaak uit de bak gevist en blind gekocht. Op het eerste gehoor al een teleurstelling. Na enkele verdere luisterbeurten kon dit album me nog steeds niet bekoren. Nu ik drie maanden lang geen noot Beat meer gehoord had, besloot ik het nog een laatste kans te geven voordat ik het in mijn vergetelheid liet verdwijnen. En plots pakte het me. Van de eerste tot de laatste noot. Zie ik nu pas in wat een goed album dit is. En wat heeft het lang moeten bezinken. Na pas zie ik dat Belews stem geen zeurderig geprevel uitkraamt maar mooie, zuivere klanken voortbrengt. Pas nu klinkt King Crimsons beat mij als muziek in de oren.

Wat een verrassing opeens! Ondanks door Protonos ingelicht te zijn over het ontbreken van death growls op deze plaat, ben ik bij de eerste luisterbeurt al hevig geschrokken van dit album, dat desondanks een prachtige ervaring is.

De sfeer van de plaat is heel verrassend, fris, vintage en bij tijden zelfs jazzy. De ongepolijste productie, de vreemde, middeleeuws-achtige, voor Opeth-begrippen lichte hoes, de schijnbaar geïmproviseerde (brush-)drums, de werkelijk onzinnige songstructuren en dynamiek, de intonatie van Åkerfeldt: alles ademt de zeventigerjaren progressieve folkplaatjes, onderin de één-eurobak van de platenzaak, met een copyright-schendend Jeroen Bosch-achtig plaatje of onscherpe bandfoto, welke bovengenoemde kameraad Protonos mij regelmatig met groot enthousiasme te horen brengt.

Ik heb deze plaat gevonden via Prog Archives. Na een eerste en werkelijk verbijsterende luisterervaring van het eerste nummer Strange Awakening heb ik het album gelijk gekocht (via iTunes; het is die €5,- ruim waard). Die majestueuze melodieën; die prachtige structuur; die heerlijke sound; die bassolo! En alles gespeeld met de ongelofelijke expertise en precisie van een topband met een uitgebreide blazerssectie en Pohjola op bas en piano, die zich al battlend met het Helsinki Philharmonisch (!) een weg baant door prachtige, veelzijdige composities die de grenzen van jazz-rock overschrijden. De sfeer is sprookjesachtig en sprankelend, met tevens een prachtige geluidskwaliteit voor een vrije oude opname. Pekka Pohjola's composities zijn met zo'n gevoel gebracht, dat het je regelmatig naar adem zal doen happen. Een meesterwerk.

Het kwartje is langzaam maar zeker gevallen. Sinds mijn vorige bericht is dit album nog sterk gegroeid. De titeltrack is een absoluut meesterwerk, en wat mij betreft één van de beste opnamen aller tijden. Van die allesvernietigend brute gitaarsolo op het begin tot het mystieke refrein, van de prachtige rustige sectie "I Get Up, I Get Down" met prachtig kerkorgelspel tot de meesterlijke non-legato elektrische orgelsolo van de Meester Rick Wakeman, van de stevige, lage baslijnen van Squire tot de prachtige coupletjes, meesterlijk! "And You And I" weet dit niveau te halen, met het prachtige gitaarspel van Howe. Siberian Khatru is zonder twijfel de mindere van de drie, maar steekt nog steeds met kop en schouders boven menig ander Yes-nummer uit. Overigens heb ik Anderson en Bruford beide nog niet genoemd, dus bij deze. Diepe, diepe, diepe buiging!