Lana Del Rey is altijd al ongrijpbaar geweest, een enigma en een kameleon, die desondanks al snel de reputatie kreeg om een wandelende gimmick en een one trick pony te zijn. Wie echter onder de façade kijkt, en vooral luistert, ziet een unieke artieste die haar eigen weg bewandelt, altijd nostalgisch en tegelijk ook aanwezig in het hart van de hedendaagse popmuziek. En toch was er voor mij altijd iets dat wrong. Born to die was net iets te kitsch bij wijlen (National Anthem, jeetje). Ultraviolence net iets te ongefocust. Hollywood, mijn favoriet album tot op heden, kon ook z'n lange duur niet helemaal verantwoorden. En haar laatste, Lust for Life, was naar eigen zeggen een optimistische plaat voor de fans. Wat dat over mij zegt, weet ik niet, maar het is de enige die niet in mijn platencollectie pronkt.

En dan waren er de vooruitgeschoven nummers: Mariners Apartment Complex, Venice Bitch en het enig mooie Hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it. Hoewel divers, hadden ze allemaal wel een ding gemeen. Geen semi-foute beats, geen orkesten of toeters en bellen. Intiem, met piano en gitaar, en af en toe een welgemikte toevoeging door de hippe producer Jack Antonoff (Lorde, Taylor Swift, St. Vincent e.a.). En dat was tekenend voor de totstandkoming van het album, zo blijkt. Del Rey die in een kamer met Antonoff schrijft en opneemt. Het zorgt voor intieme, ingetogen nummers, die mooi bij mekaar passen, maar voldoende gevarieerd zijn en ook ruimte krijgen om af en toe eens uit te dijen.

Zwierige opener Norman Rockwell zet de toon, waarna het nostalgische Mariners Apartment Complex overgaat in het bijna 10 minuten durende Venice Bitch, waar in het laatste stuk de psychedelische gitaren en klanken vrijelijk meanderen. Enige vreemde eend in de bijt is Sublime cover Doin' Time, dat op zich een stuk Summertime covert. Maar het is het enige nummer dat echt iet of wat als up tempo kan omschreven worden. En ondanks dat het fungeert als breker, is het misschien juist daarom het zwakste nummer op de plaat, hoewel dat relatief is.

Want jawel. Ondanks de duurtijd van maar liefst 1 uur en 7 minuten is dit zonder twijfel de beste en meest consistente plaat van Lana Del Rey, het meest ingetogen maar daardoor net het meest authentieke. Hoogtepunten zijn How to disappear, dat zo zou passen in de reeks gastoptredens in Twin Peaks: season 3's The Roadhouse, het frivole Bartender, dat wat aanvoelt als de schuchtere halfbroer van het zwierige Salvatore op Hollywood, de bovenstaande singles, met afsluiter Hope is a dangerous thing als intiem summum en het zeer treffend gedoopte The Greatest, wat zich meteen in het oor nestelt alsof het een klassieker is van een of andere singer-songwriter uit de jaren '70.

Tekstueel passeren dezelfde thema's en tropen de revue. De nood aan liefde en slechte mannen die toch op een of andere manier goed zijn of goed genoeg bij gebrek aan beter, nostalgie naar een Amerika dat nooit echt bestaan heeft en nu helemaal niet meer bestaat, verlangen en hoop. Allemaal gedrenkt in een sausje dat tegelijk poëtisch is als waar de gebruikelijke schuttingstermen te pas en te onpas worden gebruikt, wat al begint bij de titel. Op de cover reikt Lana Del Rey de luisteraar de hand, een uitnodiging om je neer te zetten en je volle aandacht te geven aan dit zelfverklaarde mood album. Het is altijd oppassen geblazen met grote (en voorbarige) uitspraken. Consistente gehelen kunnen na een tijdje wat vlak gaan klinken, maar ik neem het risico en de superlatieven mogen mijn inziens de kast uit. De nostalgie klinkt tijdlozer dan ooit en het enigma was nog nooit zo authentiek. Eindelijk maakt Lana Del Rey die (qausi?) perfecte plaat waar ik altijd een beetje op gewacht en gehoopt heb. Norman! Fucking! Rockwell!

Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell! | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Led Zeppelin had zich op de eerste twee albums reeds bewezen als een virtuoze hardrock band, die verschillende stijlen moeiteloos combineerde in een uniek en eigen sound. Overrompeld door het eigen succes had het in 1970 nood aan een korte adempauze. Robert Plant & Jimmy Page keken naar het pittoreske Wales, en huurde er een cottage in Snowdonia, Bron-Yr-Aur, afgesloten van de wereld, en zonder elektriciteit en stromend water. De werkwijze lag mee aan de basis van de sound van het album, die op vele plaatsen veel akoestischer is dan op de meeste andere albums. Led Zeppelin III houdt zich dan als album ook meer dan staande tussen de andere klassiekers van de Britse legendarische rock band.

Openen doet Led Zep III met een kopstoot van jewelste, de bekende en puntige rock song Immigrant Song, al waar Robert Plant als een banshee boven de Noorse mokerslagen van Jimmy Page uittorent. Op slechts twee andere nummers gaat het er echt hard aan toe. Celebration Day is een gelegenheid voor Jimmy Page om zijn naam als een van de beste gitaristen ooit te tonen, terwijl Out on the Tiles een degelijk, maar weinig uit de bres springend rock nummer is. Eerste ontegensprekelijke hoogtepunt is Since I’ve been loving you, een zevenenhalf durend bluesnummer met een trage opbouw, voortgestuwd door de drums van Bonham en de gitaar van Page, en afgewerkt door het orgel van John Paul Jones. Pages gitaar huilt mee met het hartzeer van Plant, die ook hier indrukwekkende vocalen neerzet. Hoewel het redelijk vroeg op het album is geplant, is het ongetwijfeld een van de twee absolute muzikale hoogtepunten van het album.

Led Zeppelin – Led Zeppelin III (1970) | Project Benno - projectbenno.wordpress.com