Als ik aan de Britse IDM scene denk, zijn er altijd twee namen die onmiddelijk komen bovendrijven. Enerzijds Richard D James op Warp/Rephlex, anderzijds Paradinas op Planet Mu. Twee grootheden, die ook al samengewerkt hebben (vond er jammer genoeg geen fuck aan, maar soit). Na I Care Because You Do van de Twin daarnet gehoord te hebben, leek het mij wel leuk om eens te kijken waar µ-Ziq op datzelfde moment stond. Of beter gezegd, hoe de muziek van toen nu nog stand weet te houden. In dat opzicht is de balans voor µ-Ziq positief, want In Pine Effect klinkt een stuk leuker en frisser dan I Care Because You Do, vind ik dan.

"Roy Castle" is niet meteen mijn soort nummer, maar weet mij vooral te overtuigen doordat het me ook helemaal niet afstoot. Sterker zelfs, halverwege zit ik zelfs lekker in het nummer. Die trompetterie had voor mij niet gehoeven, daar verandert weinig aan, maar het stoort niet zozeer dat ik niet kan genieten van de onderliggende melodie. "Within A Sound" is een stuk sterken. Heerlijke track met een supergave melodie. Een wave die zich in alle mogelijke bochten draait en wringt, leuk melodietjes daarachter en zeer aangename ritmes. Soort van overheerlijke zomertrack, te draaien wanneer je spelende kinderen aan't observeren bent aan het zwembad. "Old Fun #1" speelt net als "Roy Castle" met was klassiekere instrumenten, maar dan hier wel een stuk beter (geen schelle trompetten maw). Zeer mooi trackje. "Dauphine" is de volgende echte topper. Begint wat donkerder, neemt z'n tijd om echt van start te gaan, maar wanneer de melodieën zich de track inmengen, wordt het plots geniaal. Klinkt 10 jaar na datum nog steeds zeer fris. Lekker speelse riedeltjes, zorgeloos en blij voortfluitend. "Funky Pipecleaner", zoals de titel doet vermoeden, is jammer genoeg weer een totale misser. Vind er geen fuck aan, maar wat had je gedacht met zo'n titel. Gelukkig komt µ-Ziq al snel met de ideale remedie. "Iced Jem" fluit lustig voort waar "Dauphine" gestopt was. Zelfde opbouw, een wat donkerder begin dus, waarna stilaan alle melodietjes toegevoegd worden.

"Phiesope" begint redelijk zorgwekkend, met een accoustische gitaar, en enkele strijkers op de achtergrond, maar weet er verrassend genoeg hele leuke dingen mee te doen. Werkelijk prachtig experiment dit. "Mr Angry" is de eerste echt donkere track op dit album. Alles klinkt plots een stuk venijniger, met distorted basses, schreeuwerige samples (huilend babytje gok ik) en wat stevigere beats. Voor de mensen die plots wakkerschrokken is er daarna "Melancho" om hen terug in hun roes te brengen. Begint prachtig, maar wordt een beetje verpest door een donkere wave (contrabas iemand ?). Zolang je die sample wegdenkt een heerlijke track, gemiste kans dus. Iemand een idee of er een "Mix Without Ugly Sample" bestaat ? "In Pine Effect" is het vrolijkste nummer op dit album. Stel je een nest kinderen voor, die losgelaten worden in een snoepwinkel, en dan daarvan het muzikale equivalent. Springerig, overhappy gedoe, maar je wordt er wel vrolijk van . "Problematic" is weer een stuk donkerder, vooral door toedoen van enkele schreeuwerige waves. Aardig experiment, maar toch één van de mindere nummers. Klinkt een beetje out of control. Ook de afsluiter is niet op het niveau van de rest. Pianogetokkel dat ditmaal de electronische treatment krijgt.

Zoals gezegd dus, 10 jaar na datum nog steeds een zeer fris album, met veel leuk en goed geëxperimenteer, ook met crossovers waar ik normaal niks van moet hebben, en dat bevalt me wel. "Melancho" zou wellicht de mooiste track geweest zijn, maar ik hou het nu op "Dauhpine", met "Phiesope" als close second, en dat mag toch een klein wonder heten. Artiest waar ik veel respect voor kan opbrengen, die µ-Ziq, twijfel dan ook over de waardering, maar hou het toch op 4* denk ik, aangezien niet alles even geslaagd is. Maar wel vier hele dikke sterren, en een stevige aanrader.

Er is iets met µ-Ziq. Iets zegt me dat ik z'n muziek niet zo leuk zou moeten vinden, maar steeds weer laat ik me overhalen. En met rede ook, want het levert telkens weer een hoop prachtige songs op.

Misschien zit het em in tracks als "Brace Yourself Jason". Niet bijster interessant, klinkt nogal mat en bloeit nergens open. Pas de laaste minuut wordt het boeiend. Maar dan ook echt boeiend. En zo gaat het vaak bij µ-Ziq tracks. Een mindere intro zoals "Hasty Boom Alert", maar wanneer de tracks openbloeien wordt het vaak wondermooi. Wanneer de mooie melodietjes op de voorgrond treden, vegezeld van aangenaam geratel is µ-Ziq op z'n best. "Hasty Boom Alert" is een aardige track, "Mushroom Compost" doet het nog een pak beter. Heerlijke melodie, lekker chill en dromerig. "Blainville" is iets minder weer, te dof, te weinig emotie, maar tracks als "Lunatic Harness" maken dat wat mij betreft ruimschoots goed. Erg lekker ritme, uberschattig melodietje en geweldig beatbox geleuter. Klinkt als een heerlijk lentetrackje. "Approaching Menace" is harder, ratelt een pak steviger, klinkt best goed maar kan het niet halen bij z'n vrolijker werk op dit album.

Van "My Little Beautiful" schreef ik eerder al dat het best is de intro te mijden, de rest van de track is geweldig. Zeer mooie chille melodieën die lekker doen wegdromen. "Secret Stair Pt1" is degelijk, maar weer ietsjes te dof, pas in "Pt2" breekt deze track echt open. Maar dan wel goed. Geniale melodie die het hele nummer moeiteloos draagt. "Wannebe" is een 180° draai in sfeer. Zeer duister en naargeestig, zoals BoordAppel al zei. Wat verder uiteraard geen minpunt hoeft te zijn. Cool nummer. "Catkin & Teasel" is weer iets gewoner, leuk tussendoortje, niks meer, niks minder. "London" daarentegen is niks minder dan geniaal. Lekker schraal, coole duistere melodie, waarna "Midwinter Log" het album al even passend afsluit.

Weer een leuk album dus. Enkele geweldige tracks, al had het net dat ietsje meer mogen zijn voor 4*. Toch blijft elk µ-Ziq album de moeite waard, en blijft het één der grote uit de electronic wereld. 3.5*