Hardcore vind ik het niet echt ...

Nadat Barbarix opviel op Vortex was ik nogal benieuwd naar deze EP. Enkel Them Ghosts doet terugdenken aan Masicular, met de andere tracks laat Barbarix zien dat hij een breed scala aan electronic aankan. Beetje breakcore, ambient en IDM, allen goed maar net iets te weinig opvallend om echt geniaal te worden.

Them Ghosts is wat mij betreft de track die er echt positief uitspringt. Lekker gestoorde vocals en heerlijk in your face, zonder dat het echt hard of hectisch is.

4* en een uitgebreide review

Fijne verzamelaar, maar ja, een verzamelaar.

De goeie tracks heb je vaak al, de minder goeie heb je meestal nog niet om een goeie reden. Toch blijft Björk een erf fijn artiest. Aandoenlijke artieste die met evenveel passie over haar muziek vertelt als ze zingt.

Persoonlijk hoor ik haar eigenlijk iets liever vertellen, maar zo'n albumpje als dit kan er toch altijd bij. Homogenic vind ik nog steeds haar beste werk, voor deze verzamelaar 3.5*

Björk is een schattig klein opdondertje. Een dame die vol passie over haar werk vertelt, zeer zachte stem, maar eigenwijs als de pest. De Richard D James van de popwereld, en niet voor niks liggen die twee elkaar wel. Jammer dat haar muziek dat niet helemaal kan vertalen voor mij. Björk is volgens mij de enige artiest(e) waar ik de persoon interessanter vind dan de muziek. Wat niet wil zeggen dat ik de muziek slecht vind natuurlijk .

In tegenstelling tot de meesten hier, heb ik het meer voor de latere nummers. Meer focus op het electronische, de sfeer, minder op de zang en teksten. Ik hou het meest van Björk als ze haar stem in functie van het nummer wringt. Tijdens de eerste nummers van dit album durft het nog wel eens vloeken. Op "Hunter" valt op dat vlak nog niks aan te merken, maar bij nummers als "Joga", "Unravel" en "Bachelorette" heb ik soms de neiging op snel naar het volgende nummer te springen. Niet dat de nummers slecht zijn, maar sommige stukken weten me toch net iets te veel op de zenuwen te werken. Vooral "Bachelorette" is wat mij betreft veel te bombastisch om nog mooi of emotioneel te zijn.

Het eerste echte leuke nummer op het album is voor mij "All Neon Like". Waarschijnlijk niet voor niks het eerste nummer waar basses iets explicieter de klanken van Björk vervolledigen. "5 Years" borduurt daar op voort, met zelfs wat distorted basses, maar het zangritme van Björk in dit nummer zit zo fout dat echt genieten er toch niet echt bij zit.

Wat dit album voor mij echt de moeite maakt zijn de laatste vier nummers. "Immature" is een lekker rustig nummertje, waar Björk voor het eerst ("Hunter" even buiten beschouwing gelaten) haar stem echt als instrument weet te gebruiken. De eerste keer dat ik niet probeer te ontcijferen wat ze nu eigenlijk allemaal zingt. "Alarm Call" is een lekkere meeknikker, waar enkele leuke voicesamples in de achtergrond door elkaar gemangeld worden. Schattig trackje, waar ik vooral de lieve opgewekte Björk in herken. "Pluto" is het hardste nummer, met lekkere distorted samples, maar m'n favoriete nummer blijft toch "All Is Full Of Love". Magnifieke track, al komt dat ook wel deels door de fantastische videoclip (wel met een andere versie van het nummer).

Mocht het allemaal wat negatief klinken, dan is het omdat Björk niet helemaal brengt wat ik zoek in muziek. Maar verder is dit een opperbest album, met enkele zeer sterke nummers, en enkele tracks die best aangenaam kunnen zijn, als je je moment wat kiest. 4*, al zou ik ze liever 4.5* geven

Zeer gevarieerd album dit, wat zo zijn positieve en negatieve kanten heeft. Enkele zeer knappe nummers, enkele degelijke remixes, maar enkele zware missfires. Heb wel een lichtelijk andere versie dan deze die hier staat, maar soit.

Openen doet het album met een LFO mix van "Possible Maybe". Degelijk, hoewel ik de bewerking van de zanglijnen niet echt geslaagd kan noemen. Verder wel een rustig, degelijk trackje, vooral gekenmerkt door enkele lekkere bassy beats. Wat volgt is een werkelijk vreselijk mix van "Hyper-Ballad". Zo erg dat ik deze net als de "Isobel" remix maar zo snel mogelijk weer verwijderd heb. Die missfires waar ik over sprak dus. Hopeloos zoete nummers. De remix van "Enjoy" daarentegen is één van de hoogtepunten van het album. Lekkere distorted basses met leuk samplegeklooi en licht gepruttel. Daarna krijgen we een nogal experimenteel mixje van "My Spine". Jammer genoeg vooral een bewijs dat Björk's stem toch echt muzikale ondersteuning nodig heeft om mooi te klinken. Gevolgd door een lekker chille mix van "I Miss You". Zeer aangenaam trackje, dat aardig wegdroomt. Ook de mix van "You've Been Flirting Again" is een wegdromer, hoewel deze toch net te cheesy uitvalt om echt van te genieten vind ik. Had wat subtieler gemogen.

De mix van "Cover Me" is een dnbversie van het nummer. Aardig nummer, maar net iets te flauw en te droog om echt te kunnen overtuigen. Dan doet de intro van de "Army Of Me" mix het wat beter. Jammer verwatert het nummer redelijk snel, zodat ook dit geen echte topper is. De "Headphones" remix gaat de (dark) ambient toer op, met langgerekte waves en spaarse pianoklanken, na een tijdje vergezeld van eenzame (soms licht bewerkte) zanglijnen. Prachtige track, en zeker één van de hoogtepunten. Als afsluiter krijgen we nog een LFO mix, deze keer van "Hyper-Ballad". Mooi melodisch nummertje dat in combinatie met de prachtige stem van Björk een waardige afsluiter van het album is.

Al bij al een boeiende mix, maar toch een tekort aan echte uitschieters. 3*

Af en toe kan er bij mij wel eens een Björk CD in. Niet al te veel, niet twee keer na elkaar, maar zo als tussendoortje lust ik het wel. Dit is de CD waar ik Björk voor het eerst echt leerde kennen (via de hitjes, eigenlijk de clips).

"Hidden Place" is een aardige opener, leuke beatjes, mooi refreintje, al zaagt Björk hier net iets te veel. "Cocoon" blijft zowat op hetzelfde niveau. Wat gepruttel op de achtergrond, waar Björk's breekbare stem overgedrappeerd wordt. Het resultaat is net te leeg en kil. "It's Not Up To You" is de eerste track die me echt bevalt. Klinkt wat warmer (misschien zelfs wat Kerstmisachtig), met genoeg kraakjes om het boeiend te houden en een zeer herkenbaar refrein. Zeer schattig plaatje. "Undo" heeft een leuke gelaagdheid in vocals, warme melodieën, maar ook hier zaagt ze weer net iets teveel. "Pagan Poetry" is altijd al een favorietje geweest. Freaky clip, zeer breekbaar nummertje, maar hier wel genoeg backing zodat Björk stem niet in een leegte valt. Toch blijft m'n favoriet trackje op dit album "Frosti". Heerlijk muziekje, enorm lieflijk en schattig, warm en knus. En, misschien een beetje erg, maar het enige nummer op het album waar Björk niet zingt.

"Aurora" is me echt te kerkachtig. Beetje kerstmis kan nog, maar niet in deze kwantiteit. Vooral dat koor stoort me nogal. "An Echo, A Stain" is heel wat beter. Klinkt lekker buitenaards en mysterieus. Prachtig opgebouwd ook. "Sun In My Mouth" klinkt me jammer genoeg te theatraal. Ook een track die ik meestal snel doorskip. "Heirloom" is weer een stuk beter. Zeer mooie intro, mooie melodieën en boeiende ritmes en een wat optimistischere Björk. "Harm Of Will" is een nummer dat tussen subtiel en bombastisch heenslingert. Het begint zeer kalm en breekbaar, en weet vooral op het eind enkele keren stevig uit te schieten. De breekbare stukjes vind ik prachtig, de andere twijfelachtig. "Unison" is een leuke afsluiter, al is het niet echt speciaal.

Blijf erbij dat de dame en haar imago (clips ed) beter is dan de muziek, maar van haar kan ik het wel hebben. 3* voor deze.

Moet cool geweest zijn toen het net uitkwam, maar ondertussen zit er toch wel wat sleet op.

Waar de Ambient Classix van Aphex nog steeds warm klinken, is hier het echt mooie er wel al vanaf.

Wat niet tegenhoudt dat het nog steeds best aardige muziek is, al wordt het hier wel weer wat overgewaardeerd. Echte hoogtepunten heb ik niet kunnen vinden, maar vast erg belangrijke muziek voor labels als n5md.

3.5*

Het heeft een aantal schuchtere pogingen geduurd maar vanavond ben ik een keertje lekker door het album geraced. Af en toe vallen nummertjes een beetje mis. De intro van "It's Going Down" en "Purest Love" bijvoorbeeld. Hou niet van de melige zangstemmetjes.

Maar verder vind ik dit een erg gezellig album. Wat BoordAppel zegt, je wordt er inderdaad best vrolijk van. Hou mij niet zo bezig met teksten enzo, maar ook daar voelt het allemaal iets solider dan menig hip-hop project.

Make You Feel That Way blijft voor mij alsnog een uitschieter, maar het beste nummer vind ik eigenlijk Chemical Calestenics. Daar gebeuren muzikaal (en vocaal - maar beiden perfect in elkaar verweven) erg mooie dingen.

Erg luchtig album met een paar kleine uitschieters, daarom begin ik redelijk veilig op 3.5*. Kijk verder wel of het nog hoger uitkomt, maar vind dit zeker leuk

Amper te bevatten voor mij. Wat een intriest, neerslachtig, vervelend en beteuterd album is dit. En wat een hoge score daarvoor. Is iedereen depressief, kicken mensen op het zich wentelen in zelfmedelijden, zien ze zichzelf hangen aan de hoogste tak met een strop om hun nek als ze wegdromen ? Want dat gevoel krijg ik bij het horen van dit album. Allesbehalve iets waar ik op zit te wachten.

"Julie And Candy" is het eerste nummer dat boven dit depressief geneuzel uitsteigt, en wat luchtiger weet te zijn. Ook 1969 houdt het nog even leuk, de rest is vreselijk irritante rommel. De volgende track die me kan bekoren is "You Could Feel The Sky". En dan stopt het zo'n beetje.

Ik heb niks tegen geladen, emotionele muziek, maar dit is luisteren naar het gezaag en gezeik van een depressieve klojo, waarvan je weet dat hij het allemaal aan zichzelf te danken heeft. Echt kutmuziek, die geen derde keer meer voorbij zal komen. Dan nog liever Music Has The Right To Children, deze gaat gewoon de vuilbak in. 0.5*

Een Boards Of Canada EP die me wel bevalt. Nog steeds is het niet helemaal mijn ding, maar het irriteert me gewoon veel minder dan de full albums die ik totnutoe geluisterd heb. More is less bij BoC misschien ?

"Kids For Today" begint degelijk. Niet de meest geweldige track, iets te sloom, maar ook niet echt depri of zeurderig. Kabbelt gewoon zeer rustig voort, spaarse ritmische elementen en gewoon mooie waves. Wel passend op zo'n luie, regenachtige zondagmiddag. Maar zo'n "Amo Bishop Roden" doet me dan veel meer. Klinkt ook een pak opgewekter, zeker dat melodietje. Zeer lief trackje, heb ik nog niet vaak gezegd bij BoC denk ik. Beetje naief en dromerig ook.

Kant B ziet er ongeveer net hetzelfde uit. Er wordt geopend met de titletrack, qua sfeer zeer gelijkend aan "Kids For Today". Gezapig, loom maar niet al te depri trackje. Die domme voice sampletjes hadden er wel uitgemogen, geen idee wat die in een track als deze komen doen. Laat dit soort onzin aan een Daft Punk of zo. "Zoetrope" sluit weer wat vrolijker af. Weer een cute melodietje, zeer lieflijk, ditmaal zonder de zachte ritmes.

Een dikke 3.5* kan ik er zeker van maken. Twee zeer fijne trackjes, twee aardige tracks. Beste wat ik totnogtoe van deze heren/heer(?) gehoord heb.

Wegens een nogal domme reden heb ik me nooit echt verdiept in dit project. Ooit Speedranch horen zeggen dat BoC de dood was van electronic, en dat maar klakkeloos overgenomen. Na lange tijd toch maar deze CD gedownload, en zo ver zou ik het niet drijven. Anderzijds is dit ook niet echt een album om laaiend enthousiast over te zijn, zeker niet wetende dat het uit 1998 dateert. Ik zou er zo 15 jaar afdoen.

Music Has The Right To Have Children klink enorm oud, en dat doet het album geen goed. Ligt aan de gebruikte samples denk ik. "Wildlife Analysis" is meteen een goed voorbeeld. Oubollige wave, domme intro. "Eagle In Your Mind" klinkt wat beter, maar is niet steeds niet wat je noemt "frisse" chill muziek. De gebruikte ritmes zijn ook te banaal om het leuk te houden. "Telephasic" Workshop" is een goed nummer, met wel een leuk melodietje en geinige voice sample, maar weer de te simpele ritmes zorgen ervoor dat het nergens echt geniaal wordt. "SixtyTen" blijft op hetzelfde niveau, met enkele leuke wavejes. "Turquoise Hexagon Sun" is een stap achteruit. Klinkt zo vreselijk stoffig en triest, dat het alles behalve een aangename track om luisteren is. De menige intermezzo's die ik oversla zijn trouwens ook niet veel waard. Waveje van 1-2 minuten met lichte variaties in. "Roygbiv" is één van de betere tracks van het album, mede dankzij een wat fleuriger melodietje en wat aanwezigere ritmes.

Korte duur, want "Rue The Whirl" is de volgende banale track die zich aanbiedt. "Aquarius" weer wat beter, vooral door de voice sample, die het nummer toch wat extras geeft. Rustige, chille track. "Pete Standing Alone" heeft zowaar wat gedistorte samples, maar die maken het ook allemaal maar duidelijker dat BoC ritmisch amper wat te bieden heeft, en wat overblijft is verouderde, inferieure ambient. Het album sluit ook volledig af in deze stijl, veel meer heb ik er dan ook niet meer over te zeggen.

Ouderwetse, oubollige en overbodige muziek, met af en toe toch een ruwe diamant. Voor die enkele lichtpuntjes 1.5*, de rest is indentiteitsloze frut. Alles behalve een overtuigend album, waardoor ik de heer Speedranch misschien alsnog moet geloven.

Niet echt slecht of zo, maar veel meer dan behang is deze muziek ook niet.

Staat nu al enkele keren op repeat, maar veel bekends komt er niet. Blijft vooral op de achtergrond wegzweven, in licht melacholische sferen, zonder echt muziek te worden.

Aangenaam als je gezelschap hebt en de conversatie belangrijker is dan de muziek, maar verder weinig echt negatiefs over te melden.

3*

Erg fijn albumpje.

Niks wilds of zo, maar gewoon mooie, melodische electronic. lekker rustig en chille deuntjes, die zich steeds effectief uit de achtergrond losrukken. Beste Bola release vind ik. Verdiende 4*

Toch jammer dat hier zo weinig animo voor is. Toch erg toegankelijk, en zoveel beter dan al die festivalbandjeselectronic.