Nog maar een keer geluisterd. Gone is voor mij het mooiste nummer. Redelijk intens en schreeuwering, maar toch mooi. Moet wel zeggen dat het merendeel van het album een beetje onopvallend voorbijglijdt, maar klinkt best aangenaam allemaal. Soms net iets te cheesy, geen hoogvlieger, wel degelijk tot goeie achtergrondmuziek.

3.5*

Niet geweldig.

Zeker niet na net weer Any Way The Wind Blows gezien te hebben. Enige nummertjes die er op dit album uitspringen komen uit de soundtrack van. Muziek die slecht werkt zonder beeld. Valt vaak nogal flauw en zoutloos uit.

Sfeertje valt uiteindelijk wel mee, en past wel als achtergrond geroezemoes tijdens een warme zomeravond, maar muziek die de warme zomeravond de winter inbrengt is het zeker niet. Matig, beetje jammer. Barman kiest beter muziek dan dat hij het maakt

Nipte 2.5*.

Je kan het makkelijk vinden, je kan het aanstellerig vinden. Ik vind het wel grappig, en af en toe best leuk.

De tegenhanger van ambient. Zelfde concept, maar dan aan de andere kant van het muzikale spectrum. Vlagen distortion en schreeuwerige samples die een hypnotisch tapijt van noize vormen. Muziek die je toch op je moet in laten werken, en waar je niet zomaar even een track van kan opzetten vind ik. Al kan ik me wel vinden als mensen zeggen dat dit niks voor hen is. Abstract, en heeft weinig te maken met bekende en vertrouwde muziekstructuren. Je moet bijna opnieuw beginnen met muziek te leren luisteren.

Als je hersenen wat drukkendere sferen aankunnen, je speakers van degelijke kwaliteit zijn en je ouders/buren tolerant genoeg zijn, toch een aanrader vind ik. Complex of niet, 't is zeker een beleving. Voor dit album 4*. Echt onderscheidt kan ik nog moeilijk maken (tussen albums dan), maar lekker vind ik het wel.

Origineel ?

Vind het hele album niet echt verder komen dan een doorsnee middelmatige darkcore track op een Thirdmovement compilatie. Deze tracks zijn perfecte filler die niet echt slecht zijn, maar die ik zo voorbij laat gaan zonder ze op te merken.

De echte klassebakken van de industriële hardcore/techno/darkcore/whatever laten platen zoals deze ver achter zich. Voor mij eerder een indicatie dat darkcore als genre weer vastgeroest raakt, iets wat niet nieuw is in het hardcore wereldje. De plaat bevat op zich niks nieuws, het klinkt allemaal zeer eenvoudig en bekend, weinig experimentele kantjes, straight basses met was industriële klankjes achter, en hard is hij ook helemaal niet.

En wat ik eerder al aanhaalde op MM, Ode To The Dreamers is een geweldige rip-off (gesampled melodietje) van Lith - Pylon, een nogal onbekend Industrial project. Het origineel is veel beter, en een beetje erkenning voor de mensen van Lith zou niet misstaan hebben.

Nogal doordeweekse release zonder enige uitschieter. 2*

Hier stond blijkbaar al wel een stem, nog geen berichtje. Tijd dus om dit onrecht de wereld uit te helpen. Mum is een wat vreemd bandje. Op zich steeds wel zeer mooie tracks, als album verteer ik het net iets minder goed. Iets teveel van hetzelfde, dat net niet geniaal genoeg is.

"Sleep Swim" is een leuk introtje, en geeft goed aan wat je van de rest van het album mag verwachten. "Green Grass Of Tunnel" doet net hetzelfde, alleen dat wat uitgebreider. Cute melodietje, licht (maar niet altijd even boeiend) achtergrondgepruttel en kinderlijke vocals. Een stereotype track voor dit album, maar wel zeer mooi. Ubercute, lieflijk en zeer dromerig. "We Have A Map ..." speelt weer met hetzelfde concept, al valt hier wel op dat het pas echt goed wordt wanneer het pianomelodietje geintroduceerd wordt. Dit in combinatie met de wat vreemde vocals vormen de sterkte van Mum. Het ritmische (qua ritmiek en klank) zijn een heel stuk minder, vandaar dat ik zo'n heel album ook niet helemaal trek denk ik. "Don't Be Afraid ..." laat het dromerige een beetje varen en komt aandraven met een vreselijk jolly en happy melodietje. Op zich niks mis mee, vind het persoonlijk wel zeer schattig, maar kan me inbeelden dat het voor sommigen wat té is . "Behind Two Hills .." vormt een mooi brugje naar "K/Half Noise", en doet me sterk denken aan een muziekdoosje, beetje bijgewerkt dan wel.

"K/Half Noise" is weer wat donkerder qua sfeer, en sleept net teveel aan om echt goed te zijn. Ook "Now There's That Fear Again" weet niet te overtuigen. Beide geen slechte tracks, maar te matig. "Faraway Swimming Pool" doet qua sfeer denken aan "Behind Two Hills", alleen duurt het trackje nu wat langer. "I can't Feel My Hand ..." illustreert nogmaals hoe sterk dit album voor mij steunt op die hoge deuntjes. Halverwege komt er eentje piepen, en dan wordt het nummer boeiend, maar verder kan ik hier heel weinig mee. "Finally We Are No One" is weer een stukje beter, en een mooie wip naar "The Land Between Solar Systems", prachtige afsluiter van het album, waar weer alle goeie elementen van Mum samenkomen.

De stevige dip in het tweede/midden deel van het album zorgt er voor dat dit toch niet geheel mijn ding is, al staan er wel prachtige nummers op, die het vooral op zichzelf heel goed doen. Hoogtepunt van dit album wordt gevormd door track 2 tem 4. 3.5*

Doe mij maar Finally We Are No One. Vond het al een beetje vreemd dat hier nog geen beoordeling stond, maar nu weet ik weer waarom.

Múm staat voor mijn gevoel gelijk aan "lief", en dat vind ik niet echt terug op dit album. Beetje zeikerige muziek zelfs. Doe me in dat opzicht denken aan Boards Of Canada. Vooral de melodiesamples klinken erg slecht.

Vooral het begin van het album is bij momenten gewoon kut. Tracks als "The Ballad Of The Broken Birdie Records" en "Sunday Night Just Keeps On Rolling" maken gelukkig nog een deel goed. 2.5* voor deze. Niet wat ik noem geweldige muziek.