Niet dat ik me enorm kan storen aan deze muziek, maar daarmee is het meeste ook gezegd. Veruit het beste nummer is Laughing Cavalier, de rest is handig als je bij verstokte rockliefhebbers thuiskomt, en ze vragen je wat je wil horen.

Was dit echt hip en cool ? . 1.5*

Nog maar eens volledig beluisterd. Ik blijf erbij dat dit minder is dan hun latere werk. Vooral wanneer Lamb donkerdere padjes opzoekt is het weinig vind ik. Cotton Wool, Merge, Closer, Gold ... muziek die mij niet echt ligt.

Anderzijds zijn tracks als Lusty, Feela, Gorecki en Trans Fatty Acid dan weer nummertjes die ik graag verteer.

Zolang Lamb het fris en luchtig houdt, geen probleem, maar verder vind ik het maar niks. Half om half, 2.5*

Mooiste CD van Lamb. Dankzij Gabriel kwam ik in contact met dit duo, en op goed gevoel (iets wat ik eigenlijk nooit doe) heb ik de CD gekocht. Toegegeven, het was even wennen (m'n eerste non-hardcore CD!), maar lang heeft het niet geduurd. De sound van Lamb omschrijven als dance is op z'n minst gezegd vreemd. Ze mogen dan wel invloeden in zich hebben, buiten "Scratch Bass" is er geen enkel nummer dat als dansplaat dienst kan doen, en zelfs dat vind ik het concept al wat rekken. Lamb nestelt zich voor mij onder Trip-Hop / Pop, met lichte dnb invloeden.

Net zoals de meeste van deze CDs liggen de beste nummers voor mij achteraan het album. What Sound opent wel mooi met de albumtrack. Een lekker rustig nummer met mooie strings, maar relatief poppy, en qua complexiteit ook niet de meest boeiende Lamb track. Iets waar het begin van de CD een beetje onder lijdt. Mooie nummers, classy genoeg, vooral dan door Rhodes' stem, maar muzikaal een beetje minder. "One" zit met hetzelfde probleem. "Sweet" klinkt wat lekkerder in de oren, met lichte dnb invloeden en een leuk samplesetje dat het nummer wat extras geeft. "I Cry" vind ik het minste nummer. Beetje zagerig, wat vervelende instrumenten, niet aan mij besteed dit soort depri gedoe.

"Scratch Bass" is het token instrumentaal nummer van het album, en klinkt lekker. Niet wat je noemt een echt dansnummer, maar een vreemde interpretatie van electronica. Zeker een goed nummer. "Small" luidt voor mij het sterkste gedeelte van het album in. Prachtig geproduced, heerlijke samples, vooral die krakerige clap en de wondermooie stem van Rhodes. Voeg daarbij de hemelse strings en je krijgt een echt ubercute nummer, dat mooi wegdroomt en helemaal betovert. Maar het mooiste Lamb nummer blijft voor mij Gabriel (ja, zelfs mooier dan Gorecki). Waarschijnlijk omdat ik het ontdekt heb in combinatie met de prachtige videoclip. Enorm krachtig door z'n puurheid. Prachtige opbouw, heerlijke strings en de magistrale stem van Rhodes weer maken dit nummer tot één van m'n favoriete nummers ooit. Het album weet prachtig af te sluiten met "Just Is". Lekker overdreven LP effect dat heel wat warmte aan het nummer geeft. Rhodes die nog één maal demonstreert en Barlow die perfect ondersteunt. Beetje vervelend dat hier nog zo'n verborgen nummer opstaat, aangezien je eerst zo'n 10 minuten leegte moet doorspoelen om bij het prachtige muziekdoosmelodietje te komen. Liever gewoon als elfde track dan, luistert heel wat aangenamer. Afgezien daarvan, prachtige afsluiter.

Prachtige CD dus, vooral het einde weet enorm te bekoren. Wegens een paar iets mindere nummers in het begin een 4.5*, maar zeker een aanrader.

Lang gedacht dat L Garnier enkel irritante muziek zoals The Man With ... maaktte.

Laatst dan tegen Dangerous Drive aangelopen (meteen ook het beste nummer van dit album), en moet zeggen dat de rest van de CD ook best aardig is. Meevaller dit, had er vooral niks van verwacht, maar da's dan aardig anders uitgepakt.

Soms nog wel te "hip", te "groovy", maar toch een leuk album. 3.5*

Eén van die enorm bekende albums waaraan ik steeds voorbij gegaan ben. Na de Chris Cunningham DVD aangeschaft te hebben (met clip van Leftfield) en na enkele berichten om MuM dan toch maar eens achter dit album gegaan.

"Release The Pressure" begint in ieder geval best goed. Lekker chille wave, dromerig melodietje. Totdat er zo'n kerel begint te zingen ... ik heb dit nummer al aan enkele personen laten horen. De reacties varieerden van "what the fuck?" expressies tot mensen die de volgende twee minuten niet meer bijkwamen. Bij mij was het een mengeling van de twee als ik mij goed herinner. De rest van het nummer heeft veel weg van een ongeïnspireerde Orbital rip-off. Uitermate traag en flauw. Ook "Afro-Left" is niet veel soeps, met als opmerkelijkste dieptepunt die vier bassjes op -3:52. "Melt" doet me wat terugdenken aan FSOL, maar verbleekt naast voorgenoemde. "Song Of Life" is waarschijnlijk de track waar ik me het minst aan stoor, maar blijft hangen in flauwe melodieën en zielloze, trage ritmes.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de kritiek is steeds hetzelfde. Passieloze muziek, plat(commerciële) sounds, af en toe de meest vreselijke en misplaatste zanglijnen, hopeloos verouderd en soms gewoon amateuristisch. Sorry, maar dit is dance voor bejaarden. 0.5*

Tja, electro is sowieso mijn ding niet zo.

Positief zijn de melodieën, die klinken wel gezellig en aardig. Maar daarmee is al het positieve ook gezegd van mijn kant. Vreselijke, povere thudbassjes en erg beperkte, simpele ritmes. FastTracker II nostalgie, maar niet iets om op een professionele release te horen. Daarbij zijn de samples vaak van barre kwaliteit.

Op zich jammer, maar de Duitse vocals maken het helemaal niet om aan te horen. Ongelofelijke kitsch.

1.5* voor de melodietjes, maar benieuwd of dat standhoudt over meerdere luisterbeurten heen. Povere dansmuziek dit.

Schattig plaatje, maar klinkt toch echt wel gedateerd.

Niet dat het erg veel stoort, al vallen sommige nummertjes toch te licht uit. Wel een hoop fijne tracks, met nogal wat herkenbare samples en riedeltjes.

Logische klassieker die langzaam aan het vergrijzen is. Gelukkig nog wel steeds goed luisterbaar.

3*

Een project dat ik veel te laat ontdekt heb. Naar de oudere albums ga ik nog wel eens op zoek, maar ik baseer me dus vooral op wat ik op dit album te horen krijg. En hoewel het niet zo vers klinkt als zou moeten voor een album uit 2003, is het geheel toch zeer aangenaam om luisteren.

LFO brengt een uitloper van IDM, met minder geratel en gepruts, en meer aandacht voor het melodieuze. Getuige meteen "Blown". Mooie waves en kalmerende melodietjes bijgestaan door zachte hihats en een minimum aan basses. Prachtig nummertje om een album te openen. "Mum-Man" staat wel sterk in contrast met de opener. Stevig gedistorte samples en een lekker tempo. Meteen is ook al duidelijk dat dit geen conceptalbum wordt. "Mokeylips" schakelt een paar versnellingen terug en bouwt met enkele leuke basses en claps een aardig nummertje rond een best komische melodie. Luchtig en aangenaam plaatje. "Snot" is een wat mindere track. Beetje te banaal en expressieloos voor een nummer met dit tempo. Middenin wel wat leuker gedistort werk, maar dat verdwijnt ook weer snel uit de track. "Moistly" neigt meer naar "Blown", maar met complexere ritmes. Wel weer een mooie rustige track. Zelfde voor "Unafraid To Linger", al is die sfeer hier wel opmerkelijk donkerder. Wat drone-achtige samples, lichtelijk creepy string en enkele volle basses. Ook "Sleepy Chicken" blijft in deze sferen hangen, en zo lijkt er zich toch een thema te vormen op het album.

Maar gelukkig (of net niet) komt "Freak", partytrack bij uitstek (en vergezeld van een geweldige videoclip - soort van opvolger op Cunningham's Squarepusher video). Regelmatig horen voorbijkomen op technofeestjes dit nummer. Leuke melodie, heerlijke samples en een best complex ritme op het einde. Topper van dit album alleszins. "Mummy, ..." blijft in de dansbare sferen,
maar is wat luchtiger, met een schattig melodietje en minder donkere samples. "Nevertheless" is denk ik de minste track van het album. Nogal irritante en zeurdigere strings. Niet mijn ding. Sheath eindigt zoals het begon, met een lekker chill nummer. Heerlijke melodieën zonder verdere begeleiding. "Premacy" is in ieder geval een klassetrack.

Al bij al een zeer aangenaam album, maar je zou het er niet echt aan zeggen dat het in 2003 gereleased werd, en het echte geniale ontbreekt toch. Maar wel zeker 4*. Aanradertje.