Deze dus maar een keertje geluisterd.

Ik blijf bij mijn mening. Dit is een rockalbum. Dat er invloeden zijn uit het electronisch wereldje ga ik niet afstrijden, maar voor een album anno 2000 is dit amper openbarend. 't Is niet omdat er wat geklooid wordt met de stem van York in "Everything in Its Right Place" dat je er maar meteen Electronic moet bijplakken. Qua sfeer, klank en zeikgehalte is dit pure rock.

Hetzelfde geldt ook gewoon voor het overgrote gedeelte van de rest van het album. Kid A zelf mag dan qua opbouw wat geluisterd hebben naar electronische muziek, het klinkt nog steeds alsof er een bandje staat te spelen. Ik hoor geen muziek die door bits en bytes heengeworsteld is, maar een podiumband met wat vreemde akoustiek. Verder is dit nummer gewoon een schaamteloze rip-off van wat Bogdan Raczynski al een jaar eerder wist te doen op Samurai Math Beats. Luister alleen maar eens het eerste nummertje, en kijk naar het verschil. Daar ligt dan ook meteen het verschil tussen rock en electronic vind ik.

Dan de drie muzikale stukken die er uitspringen. Allereerst Idiotique. Dit is dan wel een nummer wat klinkt alsof er enig electronisch gevoel ingespoten is. Yorke's "ik ben net op met m'n edele delen op een spijkerbed gaan zitten" stem verkloot het nummer dan wel. Maar muzikaal is dit wél anders.

De enige nummertjes die ik ook daadwerkelijk kan pruimen zijn Treefingers en het stukje dat na "Motion Picture Soundtrack" komt. Da's meteen ook het beste van de CD. Alleen kan ik zo direct 50 ambient platen opnoemen die hetzelfde beter deden, tot 15 jaar eerder. Totaal onopvallende ambient. Letterlijk zelfs, want tijdens het luisteren van het album heb ik moeten terugskippen omdat Treefingers mij totaal voorbijgeschoten was.

Vreselijk zeurderige klotemuziek is dit. Maar dat wist ik al. En ook met extra aandacht voor het zogenaamd "electronisch" karakter van dit album kom ik nergens. Dit is gewooon een (logische) evolutie van rock. 1* voor de twee ambient intermezzos, die eigenlijk ook niet meer aangeven dan Radiohead's incompetentie wat betreft het electronisch gevoel.

Buiten die twee nummertjes wordt de rest dan ook vertikaal geklasseerd in de trashcan.

Alles tot Röyksopp's Night Out is geweldig 4* materiaal. Lekker fris, lief en luchtig. Jammer dat het album dan helemaal de dieperik instort met een hoop crappy geneuzel, met Remind Me als dieptepunt. Lijkt wel of er halverwege deze plaat een dierbare oma is doodgegaan of zo

Nipte 3*