Hecq blijft een beetje ronddolen in het muzieklandschap. Niks mis mee maar het zou leuker zijn moest hij ook wat toevoegen aan de stijlen waar hij gaat kamperen.

Slecht zelden slaagt hij daarin, ook dit album is maar een beetje flauwtjes. Aardige ambient waar jammer genoeg te weinig uitdaging inzit. Nogal vlakke tracks die iets teveel aanmodderen.

Nu is ambient vaak geen muziek die je zwaar grijpt maar dit album blijft wel erg op de achtergrond hangen. Zitten aardige passages in, heeft zeker iets filmisch over zich (maar dan ook vooral omdat men daar niet echt experimenteel is met soundtracks) en zou zo onder eender welke horrorfilm geplakt kunnen worden.

Makkelijk luisterbaar maar te weinig uitdagend. Degelijke ambient, maar Hecq op z'n hoogtepunt kan zoveel beter en mooier.

3.5*

Toen Meat Machine Broadcast System in 2001 voor het eerst het licht zag, kwam deze samen met positieve kritiek van onder andere Venetian Snares en Aphex Twin. Wie Hellfish voorheen kende kon dus wel al raden dat de plaat ietsje anders zou klinken.

De eerste track (Canaboid) maakt dit ook al snel duidelijk. Geen bass te bekennen, enkel een collectie van samples en noise, bewerkt, gedistort, versneden en terug aan elkaar gemixed. De CD bevat nog enkele gelijkaardige stukjes, waarbij "Newspaper in your Eyes" het meest interessante. Een collage van bewerkte nieuwsfragmenten die samen een nieuwe context vormen. Een showcase van Hellfish's mixing en editing skills, en het bewijs dat Hellfish ook over de nodige dosis humor beschikt. Verder toont hij in "Guerrillas on the Piss" dat zelfs jazz met experimentele electronic kan gecombineerd worden, en niet eens slecht hoeft te klinken.

Het grootste deel van het albums bevat tracks die qua structuur doen denken aan Aphex Twin, Squarepusher of Autechre (zeg maar de Warp grootheden), gemixed met hip-hop, broken beats en drum & bass invloeden, en een sampleset die veeleer aan hardcore (house) doet denken. Met dit alles creëert Hellfish een unieke stijl, die ten top gedreven wordt in de titletrack van het album. Een heerlijke track zonder straight beats, maar intelligent gemixed en ge-editte beats, claps,hihats. Misschien niet al te efficiënt op de dansvloer, maar zeer leuk om je thuis in te verdiepen.

Niet dat dit album geen dansbare tracks zou bevatten. "Man Vs Machine" is complexloze hardcore, wel met een unieke twist en prachtige intro, maar verder 3 minuten snoeiharde bassen. De rest van het album balanceert tussen dansbaar en luistermuziek, met "Speed Drinking" en "Bring On The Hurricane Pain" als voornaamste tracks. Een combinatie van straight beats en trippy, snappy cuts in de achtergrond en intros. Al moet gezegd dat de gemiddelde dansvloerbezoeker toch even z'n wenkbrauwen zal fronsen en niet direct het ritme zal doorhebben.

Meat Machine Broadcast System is een fantastisch album van een zeer getalenteerd DJ, zeer gevarieerd, uitdagend en experimenteel, en zonder compromis of toegeving om binnen een bepaald subgenre/cultuur te vallen. Een album dat experimentele electronic met hardcore mixed klinkt misschien wat vreemd, maar het effect is geniaal. Voor mensen die zin hebben in iets nieuws en niet bang zijn van wat extreem geweld door hun boxen.

4.5*

Edit: Wil er aub iemand Electronic als genre toevoegen ... Dance is echt wel al te belachelijk.

Bastard Sonz Of Rave is een compilatiealbum van de beste tracks die Hellfish en Producer op hun eigen Deathchant label hebben uitgebracht. Het album bevat 5 Hellfish tracks (02-04-06-08-11), 5 Producer tracks (01-05-07-09-10) en een track waar ze beiden hun naam signeerden (03). Dit is zowat het beste album om kennis te maken met beide heren, aangezien de tracks uiterst zijn representatief zijn voor de vernieuwing en genialiteit die beiden toevoegden aan een ter dood opgeschreven genre.

Aan de basis van elke track ligt het typische Deathchant geluid, een combinatie van beatkbeats, industrial, hardcore en puur experiment. Vanuit die basis hebben beide DJs dan aan elke track een eigen individualiteit toegevoegd, om zo tot een gevarieerd album te komen, dat toch over een duidelijke eenheid beschikt.

Het album opent met Witch Hunt. Een rustige intro met verre en donkere ambient klanken, geperforeerd door snappy breakbeat klanken, opkomend en terug wegtrekkend, zoekend naar een passend patroon. Wanneer het eenmaal z'n ritme gevonden heeft evolueert de track naar een ingetogen breakbeat/hardcore track, met veel variatie, een wat donkere melodie en een zeer uitgebreide sampleset op de achtergrond. Perfecte inloper voor het album, en vooral een breather voor het volgende nummer. In "Toilet Wars" toont Hellfish waarom hij door zovelen gerespecteerd wordt. Het nummer is een hectisch experiment, dat begint als een combinatie van breakbeat, experimental en drum & bass met hardcore samples. Loeiharde bassen, harde claps en hihats die zich in een sneltempo opvolgen op een ritme dat de eerste malen nauwelijks gestructureerd lijkt. Het nummer vloeit dan naadloos over naar snoeiharde hardcore, perfect geëdit en gemixed, met uiterst precieze timing.

Het middendeel van het album is iets ... "rustiger", bij gebrek aan een beter woord. De typisch melange van hardcore, breakbeat, industrial en drum & bass, telkens met bepaalde invloeden die iets sterker naar voor komen, en zo toch weer lekker verfrissend klinken.

Naar het einde toe kruipt het experimentele terug in de plaat, met Crawl & Die, een typisch nummer dat perfect op Meat Machine Broadcast System had kunnen staan, Rude Attitude, een heerlijk darkcore/experimental nummer dat zoals de titel al aangeeft heel wat punch bevat en Ultraviolence, een track die ook z'n naam waardig is, waar Hellfish een beetje speelt met terror en speedcore samples op breakbeat ritmes, totaal vernietigend, niet alleen voor je boxen, maar ook voor de leek die nog nooit eerder met dit soort muziek in contact kwam. Een laatste plaatje dat wat extra aandacht verdient is "A Journey Of Force", overheerlijke track die voor mijn part nog altijd als beste darkcore plaat kan bestempeld worden. Perfecte beuktrack die hardcore, techno en industrial weet te combineren, en daarbij na al die jaren de mythische bonzaisample eindelijk weer eer aandoet.

Al bij al een album dat je eigenlijk gewoon niet mag missen als je houdt van wat hardere dansmuziek, en experimenteel geklooi achter een mixtafel. µ-Ziq is zelfs zo vriendelijk enkele samples aan te bieden op deze site. 5* voor een perfect album.

Mooi

Lekker warme mix van stijlen, bijeengehusseld tot een heerlijk poppy, loungy trip-hop plaatje. Soms is er wat twijfel, maar dat wordt altijd gevolgd door ofwel prachtige vocalen, ofwel leuke muzikale hoogstandjes. Blijft over het geheel boeiend, stelt nergens teleur en verveelt geen seconde.

Beetje jammer dat de recentere albums meer neigen naar "het zangeresje met Hooverphonic".

Lekkere 4* voor dit album. Niet zo sterk als Tara King Th of The Fading Collection, maar een sterk alternatief. En dat uit eigen land, zelfs eigen streek

PS: ik denk trouwens dat ik deze van The Scientist gepikt heb, geheel toevallig. Dank

De hoes zegt het al ...

Geike op de voorgrond en de twee Hooverphonic heren een beetje klungelig op de achtergrond. 't Is een aardig zangeresje, dat wel, maar ik vind het absoluut geen aanwinst voor Hooverphonic. Zeker niet als ze in elk nummer zo prominent aanwezig is, en het muzikale daarom wat ingetoomd moet worden. "Pink Fluffy Dinosaurs" is leuk, "Autoharp" duidelijk mijn favoriet nummer. De rest varieert van aardig tot een beetje beschamend.

Jammer, voelt aan als een goedkope sell-out.

Heb zelf een versie waar nog twee extra mixen bijstaan, al voegen die niet al te veel toe aan het origineel wat mij betreft.

Trolls en Hoedown zijn grappige plaatjes maar deze EP draait rond $$troopers en da's toch wel een trackje dat ass kicked. Veel oomph, leuke 8 bit sampletjes en een paar heerlijke versnellingen.

De stijl vind ik nog iets te eentonig voor een volledig full album maar dit EPtje is toch echt erg leuk en vooral erg schattig. Gave clip ook trouwens.

4*