Slecht is het zeker niet, maar mist toch een beetje oomph om mij echt te overtuigen. Aardig industrial sfeertje maar eigenlijk geen idee of het anna 2007 nog zo veel bijbrengt aan het genre

Aardig consistent sfeertje maar niet echt een nummer wat er echt uitspringt. Verwacht toch spannendere dingen op Ad Noiseam. Kleine 3.5*

Niets goedkoops ? 9 nummers en ongeveer evenveel "omg, hahaha" momenten later kan ik met redelijke zekerheid besluiten dat het best vreselijk goedkoop klinkt allemaal. Tea Daze lijkt wel het lijflied van een hare krishna afsplitsing. 1*

Deze man ooit op een feestje weten draaien, en was bepaald niet onder de indruk. Het moet een van de saaiste sets geweest zijn die ik al gehoord heb denk ik. Gelukkig is dit album andere koek dan wat Speedy J op de draaitafels legde toen, maar of het nu ook beter is ...

"A Shocking Hobby" heeft in ieder geval een redelijk unieke sound. Een soort van downtempo industrial, zonder de stevige bassritmes. Probleem van het album is dan ook dat sommige tracks een beetje doelloos voortkabbelen en de mindere kanten van verschillende genres samenbrengen. "Terry Zippy" is zo'n voorbeeld. Lauwe opener, dark ambient achtig nummer maar ondanks alle distortion en waves kan het geen echt creepy sfeer opbouwen. Wat vooral mist is controle over de samples, van subtiliteit is dan ook helemaal geen sprake, en dan is toch wel een vereiste bij dit soort tracks. Veel lawaai en weinig gevoel. "Borax" is een stukje beter, vooral wanneer halverwege enkele mooie waves het nummer binnensluipen, maar de bassritmes zijn te saai en traag om veel pit in het nummer te leggen. Daarnaast zijn ze wel te prominent aanwezig om van een chille track te spreken. "Ferber Mudd" is een beetje een loos intermezzo en ook Balk Acid weet niet veel klaar te maken.

"Vopak" is het eerste nummer dat me echt weet te bekoren. Echt rauwe samples en eindelijk wat tempo te bekennen. Klinkt lekker industrial. Het begin van een beter stuk op het album, want ook "Actor Nine" klinkt een stuk beter. Niet zo distorted, maar wel lekker dansbaar. Jammer genoeg een korte opflakkering, want "Sabina Seat" is weer niet veel soeps. Veel ambient klanken, verbrot door rauwe afwerking zonder subtiliteit. "Amoco Cadiz" sleept er nog wat dnb invloeden bij, maar heel veel baat het toch niet, al is ook dit nummer gevoelig beter dan de rest van het album. Afsluiten doet Speedy J met "Manhasset", een track die voor mij nogmaals de onkunde van Speedy J aantoont op dit album.

't Is best experimenteel en vernieuwend wat Speedy J hier probeert te doen, en een hele nieuwe richting voor hem, maar jammer genoeg bakt hij er niks van. "Vopak" is de enige echt goeie track, "Actor Nine" en "Amoco Cadiz" zijn leuk, maar de rest is bagger, alle distortion ten spijt. Bijna totaal mislukt experiment. 1.5*

Eerste Squarepusher album dat ik ooit in m'n handen had, gekregen dan nog wel. Op zich een ontmoeting met positieve en negatieve kantjes. Squarepusher zal wel nooit echt mijn ding worden, maar meestal valt er toch ook wat positiefs op z'n albums te ontdekken.

Zo is er "My Red Hot Car" die opent. Ook voor ik het nummer hoorde in Any Way The Wind Blows was ik er al weg van. Lekker zomers, (zacht) ratelend en knus warm. Jammer genoeg ook meteen de topper van het album. "Boneville Occident" is ritmisch boeiend, maar mist wat struktuur en/of mooie melodieën om het geheel bijheen te houden. Enkele knappe passages, maar ook enkele saaie passages, soms maar enkele seconden verwijderd. "Go! Spastic" vormt wat meer een geheel, en is een aardig trackje, maar weet ook niet echt te overtuigen. "Metteng Excuske V1.2" is een leuk, speels bruggetje naar The Exploding Psychology", een donkere, mysterieuze en chille track. Mooi als de melodieën zich een weg naar boven banen, op andere momenten wat saai.

"I Wish You Could Talk" is de tweede topper. Eindelijk krijgt SP z'n melodieën echt goed, en dan is het plots allemaal een stuk interessanter, en vlot het een stuk makkelijker. Zeer mooi en gevoelig trackje. "Greenway Trajectory" ratelt daarna weer stug verder. Zoals voorheen, wat leuke passages, maar ook heel wat mindere dingen. Vooral het stevige stuk een beetje na halfweg kan mij wel bekoren (doet wat Gantz Graf achtig aan). "Tommib" is een melodisch bruggetje (leuk, maar waarom zo kort ?) naar "My Fucking Sound". Experimentele track, die weer te weinig samenhang heeft om echt te kunnen boeien. Wie weet met een fantastisch clip erbij, maar om zo te consumeren is het mij te droog. Als afsluiter is er "Plaistow Flew Out", weer ietwat boeiender, maar de melodieën kunnen me niet overtuigen, en de ritmes zijn ook wat flauw.

Al bij al dus een album dat lekker experimentele en boeiende ritmes te vaak koppelt aan een leegte die niet opgevuld wordt. Zo blijven de meeste tracks een beetje in het ijle hangen. Wanneer er wel wat boeiends gedaan wordt, stijgt het niveau plots een stuk. 2.5*, some good, some bad.

The External Expanse is wat mij betreft de positieve uitschieter. Verder een zeer mooi niets-aan-de-hand plaatje dat iets te vlak blijft om echt te gaan overtuigen.

Luistert wel zeer makkelijk weg en weet af en toe aardig te pakken, maar het mag toch net iets uitdagender. Aardig ambient tussendoortje in ieder geval.

3.5*