Wat een release is dit toch. Alles versies bij elkaar zo'n dikke 3 uur muziek. Naast de gewone 1CD release is er ook de normale 2CD release, de release met Bonus CD en de Limited/Special Edition release (één van die releases is de Amerikaanse, geloof dat het die Special Edition is).

Maar laat ik maar beginnen met de basis. CD1 opent met "The Girl With The ...". Mooie donkere basses en een zeer lieflijk melodietje openen de track. De verdere evolutie weet mij wat minder te boeien. Nogal droog en leeg, en ook melodisch niet echt mijn ding. "P.E.T.R.O.L." is wat donkerder en steviger, en natuurlijk ook terug te vinden op de Pi soundtrack. Lekker nummertje. "The Box" valt in dezelfde groep als "The Girl". Net wat te bedrukt om echt goed te zijn. Eerste echte topper vind ik "Dwr Budr". Zeer mooie openingswave, leuk drupgeluidje en prachtige melodieën. Als de voice sample bijgevoegd wordt bloeit de track helemaal open, en brengt Orbital wat ik graag van ze hoor. Heerlijke, mooi gelaagde, melodieuze muziek. Ook "Adnan" volgt dit principe. Begint redelijk droog maar eens de melodieën op gang komen (met name vooral het tweede gedeelte van het nummer) weet het echt te bekoren. "Out There Somewhere begint als een vooral ritmische track, met vreemde samples die een leuk bevreemdend geheel vormen, en muteert in Part 2 in een zeer vrolijk melodisch nummer. Prachtige melodieën weer, mooie samples en een lekker chille atmosfeer. De zomer verdringt de winter weer even als dit plaatje gedraaid wordt.

De normale 2CD versie bevat 2 unieke tracks (V96 Chelmsford), met name de live mix van Chime en Impact. "Chime" is steeds fantastisch om horen natuurlijk en overstijgt het niveau van de eerste CD. Geniaal hoe twee losse en op zichzelf staande melodieën zo mooi in elkaar gemixed worden. Dario G zou dit nummer ooit nog bekend maken trouwens (onder de naam Sunchime(?)). Ook de live mix van Impact is er eentje om in te lijsten. Mooie herinneringen aan dit nummer, dat lekker stevig weet door te beuken halverwege de track. De drie andere tracks (Saint/Sinner/Satan Live) op deze CD staan ook op de Bonus CD, dus daar zeg is zometeen wel wat over.

De 2CD versie met bonus CD opent met "Satan (Industry Standard", prachtige track met een licht legendarische sample. Super dansplaatje van Orbital, die hier toch aantonen ook op dit gebied wat te kunnen brengen. Donker, lekkere melodie en een stevig ritme. De live mix van "Satan" is een net te flauwe doorslag van de vorige track om echt te kunnen overtuigen, en heeft wat teveel weg van een extended version, ipv een live mix (kwaliteit van live mixen staat Orbital toch ook wel om bekend). Niet slecht natuurlijk, maar niet wat je ervan verwacht. "The Saint" is een heel stuk minder. James Bond achtig nummer, dat voor geen meter kan overtuigen. "The Sinner" is een stukje beter, maar brengt toch ook niet het mooie wat ik van Orbital verwacht. Beide nummers klinken teveel als commerciële toegevingen. De live mix van Halcyon +On +On daarentegen is er eentje om van te smullen, al komt dat waarschijnlijk omdat het origineel ook één van m'n favoriete Orbital track is. Geniale melodieën, goddelijke voice samples en op het einde enkele 80s klassiekers er schaamteloos, maar prachtig, doorgemixed. Echt genieten .

De Special edition release biedt nog eens vijf nieuwe tracks. "Times Fly (Slow)" is een prachtig trackje, waar vooral de voice sample voor prachtige en vreemde effecten zorgt. Weird trackje, maar wel een topper. "Sad But New" klinkt lekker vrolijk, maar is in z'n geheel toch net iets te simpel. "Times Fly (Fast)" is wat de naam doet vermoeden. Pitch wat omhoog, wat sneller ritme en je hebt een nieuw trackje. Niet slecht, al vind ik de tragere versie beter. "The Tranquilizer" is een koddige track. Klinkt redelijk 16bit, maar net daarom wel lekker charmant. Zeer mooi door elkaar verweven melodieën die een heerlijk geheel weten te vormen. Als afsluiter krijg je een ultraextended versie van The Box, die maar liefst 28 minuten duurt. Stuk beter dan het origineel maar helemaal m'n ding zal "The Box" nooit worden denk ik .

Serieuze brok dus, die ik beloon met 4*. Overheersend positieve indruk over de nummers, met hier en daar toch een minder trackje (geldt ook voor alle bonuscds).

PS: sorry voor het wat lang uitgevallen berichtje

Album hier toegevoegd is de US release. Even melden dat ik hier de UK release heb liggen. Maw, hier en daar een andere track, andere volgorde + 1 bonustrack. Om verwarring te vermijden .

Jammer genoeg heb ik weinig positiefs te melden over dit album. De "hits" zijn goed, de andere nummers matig tot slecht. Beginnen doet het album met "The Moebius", één van die matige tracks. Saaie ritmes, weinig boeiende melodieën en een gebrek aan variatie. Het irriteert niet, da's zowat het beste wat ik er van kan maken. "Speed Freak" is wat leuker. Klinkt aangenaam retro (Serious Beats stijl), wat boeiender allround. Ook "Oolaa" klinkt wel grappig. Beetje in dezelfde stijl als "Speed Freak". "Desert Storm" is jammer genoeg een stevige misser (zeker met z'n 12 minuten). Net als "Fahrenheit 3D3". Hopeloos verouderde nummers waar ik niks leuks uit kan halen. Verpesten het album voor mij.

"Steel Cube Idolatry" is weer wat leuker. Orbital die eigenlijk voor het eerst met wat frissere melodieën experimenteert. Niet fantastisch, en verre van de Orbitalsound zoals die later zou zijn, maar ten minste een begin. "High Rise" gaat verder met het album te verkloten. Echt een vreselijke track. Irritante melodie en oersaaie ritmes. En dan, uit het niets bijna komt dan zo'n tracks als "Chime" (hier de live versie). Ongelooflijk dat dit uit 1991 komt. Heerlijk nummertje (er bestaan betere versies, maar toch) met een fantastische melodie (Dario G - Sunchime iemand ?) en een heerlijk zomergevoel. Met tracks als deze laat Orbital z'n stempel achter. "Midnight" is weer een beetje minder (ook dit is een live versie), maar als afsluiter halen ze nog even alles uit de kast. "Belfast" is de beste track van dit album, ongetwijfeld. Overheerlijke wegdroommuziek, prachtige melodieën en wie had het nog gedacht, boeiende ritmes. Een wereld van verschil met sommige andere tracks op dit album. Als echte afsluiter staat er nog een kort bonustrackje op (51 seconden) genaamd "I Think It's Disgusting". Mooie omschrijving vind ik zelf.

Wat blijft er dan nog over ? Choice onder andere. Leuk trackje, koddig en fris, maar geen hoogvlieger als Belfast en Chime zijn. Satan is leuk, uiteraard, maar ook dit is niet de beste mix. Klinkt wat droger (wat eigenlijk wel normaal is) dan latere edits. Blijft wel een knaller van een track natuurlijk.

1.5*, (weer) met pijn in het hart, want Chime, Satan en Belfast zijn fantastisch, de rest is gewoon ondermaats.

Naast een hoop geniaal werk, heeft Orbital ook wat stevige bagger achter z'n naam staan. "Snivilisation" is een album dat beide combineert. Voor mij is Orbital een duo dat het toch vooral moet hebben van het melodische, en wanneer dat niet 100% is, valt ook de rest zonder pardon op z'n gezicht.

"Forever" is daar een goed voorbeeld van. Melodisch is het niet wat het moet zijn, en dan komen de alles behalve perfecte en nogal banale ritmes al snel bovendrijven. Klinkt allemaal nogal zielloos en beteuterd. "I Wish I Had Duck Feet" is een stevige non-track, die enkel op het einde lijkt wakker te worden. Vreselijk saaie intro, met een veel te lange en saaie voice sample. Wanneer de waves eindelijk doorbreken is de track jammer genoeg gedaan, want de laatste minuut wordt wel een heel stuk beter. "Sad But True" gooit er nog een vreselijke vocal wave bij, werkt met sterk afgekapte melodie samples en vreselijk, hersendodende ritmes. Orbital op z'n slechtst. "Crash And Carry" is wat dansbaarder, maar klinkt zo ongeïnspireerd dat het mij verder geen fuck interesseert. "Science Friction" zorgt voor een leuke opleving. Melodisch plots weer een stuk sterker, al kan het de nogal vervelende ritmes niet helemaal verbloemen.

"Philosophy By Numbers" begint met enkele leuke voice samples, maar gooit er zo'n debiele melodie tegen aan, dat je je enkel kan afvragen hoe dronken Orbital was toen ze deze track maakten. "Kein Trink Wasser" is amper een verbetering, met een resem aan melodieën die niet kunnen overtuigen (al is het einde gevoelig beter dan de rest van de track). Sfeer wordt dan weer vakkundig upgefucked door "Quality Seconds". Denk dat ik er met "dronken" deze keer zelfs niet kom. En dan, bijna out of nowhere, komt "Are We Here?" Niet de beste versie van het nummer, maar wel een fantastische track. Hemelse vocals, leuke samples en ritmisch weer heel wat beter ... of zou het dan toch vooral aan de melodieën liggen? Zonder twijfel mijn favoriet. En ook "Attached" weet te overtuigen. Beiden zorgen voor een waardige afsluiter, van een album dat verder stevig kut is.

Beide gezichten van Orbital zijn dus aanwezig. Kan er amper bij hoe je de eerste 45 minuten amper een boeiende noot uit een album krijgt, om dan af te sluiten met een fantastisch half uur, maar blijkbaar kan het. 2*, meer kan ik er niet aan kwijt. Daarvoor zijn de eerste 45 minuten gewoon te slecht.

Dit album staat synoniem voor die ene warme examenperiode.

Langerekt van smorgens tot savond in een zetel op het terras, water, cola en soms een biertje bij de hand, dikke boek "operating systems" om doorheen te bladeren, veel zon, veel warmte, veel rust. Gewoon mooie tijden

En dan dit albumpje op repeat op de achtergrond. Zelfs menig familielid werd er goedgezind van. Prachtig album, dat synoniem staat voor een zinderd begin van een mooie zomer. En die examens, piece of cake

Lekkere 4.5*. Way Out, Nothing Left en Space Parts Express zijn de uitschieters, de rest is ook gewoon erg mooi. Mijn lievelangs-Orbital-album.