menu

Hier kun je zien welke berichten Onderhond als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Air - Moon Safari (1998)

2,5
Lieve, schattig, naïeve, chille muziek om op een mooie lente/zomerdag in je wagen te draaien. Aan wie denk je dan ? Inderdaad. Bent.

Air is aardig, maar meer niet. Het floreert mooi op de achtergrond (behalve Sexy Boy dan), is erg aardig om 's avonds op een terrasje te spelen (of zoals laatst, in een nogal loungy sushi/tapasrestaurantje in het Antwerpse), maar wild word ik er niet van, en erg opvallende muziek is het allerminst. Zo'n nummertje als "La Femma d'Argent" is aardig, maar meer niet. "Sexy Boy" is vreselijk, gelukkig de enige track de de pret komt verstoren. "All I Need" is wat flauw, "Kelly Watch The Stars" is wat leuker. Meteen ook de enige track die me echt weet aan te spreken. "Talisman" is weer zo'n fijn 'niks-aan-de-hand' trackje, "Remember" weer wat irritanter. Dat DP stemvervormereffectje, je kan er maar een hekel aan hebben. Ook "You Make It Easy" is te flauw", "Ce Matin-La" nog een tweede klein toppertje op dit album. Jammer genoeg zijn ook de laatste twee nummertjes iets te flauw.

Een album waar je mij niet mee kan irriteren, maar eentje dat ook niet vijf minuten langer dan nodig zal aanstaan. In z'n geheel te flauw om hoge ogen te gooien. 2.5*

Alphawezen - L'Après-Midi d'un Microphone (2001)

4,0
Alphawezen is een heerlijk Duits loungy-downtempo-triphop duo, balancerend tussen warme zwoele en ijzig kille sferen.

"System1" is een zeer mooie opener, geen vocals te bekennen, maar warme samples, mooie melodie en rustige basslines. Toch zit er een zekere kilte in het nummer ... een soort van melancholie die perfect past bij een ietwat druilerige herfstdag. "Into The Stars" introduceert de vocals van Asu Yalcindag, die perfect in het verlengde liggen van de sfeer die de muziek uitstraalt. Prachtige stem met een ijzige ondertoon. Een stemgeluid waar spaarzaam mee om wordt gesprongen, en op minder dan de helft van de tracks terug te vinden is. Een ietwat vreemde beslissing misschien, maar wel eentje die werkt. Een mooie balans tussen muziek en stem, waar geen van beiden overheersen, maar elk hun kans krijgen.

De toppers van het album bevinden zich wat meer naar het einde toe, met allereerst "System2". Een herwerking van "System1", wat langer, wat beter ondersteund, nog melancholischer. Een track die het album het beste samenvat. Al val ik nog het meest voor "Electricity Drive". Iets prominentere basses, vertraagde dnb ritmes, en een ijzingwekkend vervormde stem. Uitzonderlijke sfeer, werkelijk prachtig nummer.

Al bij al een uiterst goed album, warm maar treurig, tegen het melancholische aan. Echt een sfeerbrenger. 4*

Site : Hier
Samples + clips : Hier

Amon Tobin - Out from Out Where (2002)

4,0
Amon Tobin part deux ... het goede nieuws. Dit album wist mij, itt Permutations volop te overtuigen. Mooie ommegooi, weg met die jazz en filminvloeden. In de plaats als basis electronica, met tal van invloeden doorheen gemixed.

"Back From Space" is een prachtige opener, zo'n track die je zonder pardon in een album trekt. Geniale melodie, ondersteunt door prachtige ritmes. Lekker zweverig trackje dat Tobin's kunnen ten toon spreidt. "Verbal" is heel andere koek, maar wel zeer leuk. Verknipte voice sample die op aparte ritmes, opgebouwd met lekkere samples, voortratelen. Soort van avant-garde, bijna elitaire electronische hiphop. Met dit soort experimenten kan ik dus wel iets. "Chronictronic" gaat de dansbare toer op en doet dat zeer overtuigend. Net zoals op Permutations een track die (ritmisch gezien) uit Devine's stal lijkt te komen, al lijkt Tobin nu afgestudeerd. Mooi geheel van complexe idm ritmes doorzeefd met melodische samples en effectieve melodieën. Laatste twee minuten zijn werkelijk subliem. "Searchers" weet mij jammer genoeg een stuk minder te boeien. Tobin lijkt even terug te grijpen naar eerder werk, iets wat hij als het van mij zou afhangen beter laat. "Hey Blondie" blijft net iets teveel in die sfeer hangen, maar is wel weer een stap in de goeie richting. "Rosies" rond het trio 'minder interessante track' af. Boeiende secties in dit nummer, maar algemeen gezien net iets te plat, iets te saai.

"Cosmo Retro Intro Outro" weet mij vooral in het begin te pakken, met dat onderhuidse, stille maar hoge melodietje. Maar "Triple Science" weet pas echt weer het album naar hogere regionen te tillen. En doet dat met verve. Overheerlijke rammerlaar, deze track, en ongetwijfeld mijn favoriet van dit album. Sfeer om van te smullen. Prachtige melodieën en zeer boeiende sampleset. Druk maar niet drukkend. Echte topper. "El Wraith" speelt weer met jazzy sferen, maar doet dat hier nadrukkelijk beter dan op dat andere album. In ieder geval een stuk minder storend. "Proper Hoodidge" is een aardige prutteltrack, minimalistisch, maar boeiend, met vreemde melodieën en understated ritmes. Afsluiten doet het album zoals het begon, gelukkig in schoonheid (scheelt toch dikwijls een halve ster). Zelfde type track als "Back From Space", met zeer mooie, wavebased melodieën, gedrenkt in zacht, licht IDM geratel. Speciale (voice?) sample maakt het geheel af, en sluit een boeiend album op gepaste wijze af.

Niet alles is even goed, maar wat goed is, weet ook echt te overtuigen, en komt met leuke experimenten en variaties aandraven. Zoals gezegd kan een goeie laatste track wel eens voor een halve ster verschil zorgen, daarom geef ik ook 4* aan dit album. Beetje een twijfelgeval, aangezien het toch redelijk dipt in het midden, maar dit is zeker een album waar ik nog plezier aan ga beleven.

Amon Tobin - Permutation (1998)

0,5
Amon Tobin ... laten we beginnen met het slechte nieuws. Simpel gezegd, dit album is stevig kut. Met in het achterhoofd natuurlijk mijn aversie van de jazz-electronic mix waar ook een VS zich soms aan durft wagen.

Een track als "Like Regular Chickens" is eigenlijk al genoeg voor mij op dit album gewoon terug af te zetten en van m'n PC te keilen. Met dit soort melodieën kan ik absoluut niks. Vreselijke irritante sfeer. "Bridge" is zo mogelijk nog erger, aangezien hier van electronic amper nog sprake is. Track om bij te knarsetanden. "Reanimator" heeft enkele betere passages halverwege, en doet het ook met een iets betere wave, maar verder ook weinig positiefs over te melden. De intro van "Sordid" lijkt me gepikt uit één of andere film, iets Scissorhands achtigs ? dat aandoet als een kerstmissprookje. Verder vervelende melodieën en saaie ritmes. "Nightlife" is een klein lichtpuntje, al moet je dan even snel de intro voorbijspoelen. Mind, geen goeie track, gewoon minder irritant dan de rest.

"Escape" is zowat de eerste echte electronic track, ligt me ook iets beter, maar ook hier kan ik gewoon weinig mee. Klinkt als een wat flauwe Devine imitatie, gemaakt door iemand die zich eigenlijk niet echt thuisvoelt in dit soort muziek. Doe daarbij die vre-se-lijke trompet (or whatever it is) op het einde en ook dit is weer een wegwerptrack. En uhm, daar laat ik het dan maar bij. Kan bij elke track nog wel wat nieuwe verwijten verzinnen, of oude verwijten in een nieuw jasje gieten, maar daar hebben jullie ook weinig aan. Alle tracks draaien op hetzelfde uit. Lichte IDM over ofwel jazz, ofwel ultracheesy filmmuziek. Leuk voor de mensen die daar wat aan hebben, ik word er enkel kregelig van.

Vreselijke introductie met deze artiest voor mij. Album waar ik geen enkele goeie track op gevonden heb, en dat niks ander deed dan vervelen en irriteren. Vandaar ook 0.5*

Amon Tobin - Supermodified (2000)

3,0
Out From Out Where blijft ongeëvenaard vind ik.

Maar ook deze weet toch wel te bevallen. Ondertussen weet ik al dat "zwaar chaotisch" hetzelfde betekent als "ietwat druk", dus kon ik met bijgestelde verwachtingen aan dit album beginnen.

Lekker warm album vooral. Nummers die vol klinken, en de kamer goed weten te vullen. Niet alles werkt even goed vind ik. Zo'n Precursor wordt dan toch weer iets te jazzy en leeg. Zo'n Slowly net weer iets te plat en melig. Maar algemeen gezien weet het allemaal wel te bevallen. Track die er voor mij ver bovenuit stijgt is "Golfer Vrs Boxer", echt een heerlijk nummer. Geweldige opbouw, vol en rauw. "Rhino Jockey" is eervol tweede.

Waardering is een beetje moeilijk. Soms denk ik "mwah, 2.5*, dit is het toch niet helemaal". Soms weer "yeah, dit klinkt echt wel geweldig, dikke 3.5*". Gulden middenweg dan maar. Bevalt over het algemeen wel, met enkele positieve uitschieters, maar ook wat irritante glitches.

Aphex Twin - ... I Care Because You Do (1995)

3,5
Heb dit album nu een paar keer geluisterd, en de hoge score verbaast me toch enigszins. Niet dat het slecht is of zo, maar misschien wat middelmatig voor Aphex Twin werk.

"Acrid Avid Jam Shred" opent het album mooi. Lekker rustig trackje. Zachte ritmes met daaronder een zeer aangenaam melodietje. Niks magistraals of zo, Proem doet het gemiddeld een stuk beter, maar wel een zeer leuke inloper. "The Waxen Pith" blijft op hetzelfde niveau hangen. Mooi, vooral het melodietje, maar ritmisch mist het net dat extras. "Wax The Nip" schroeft het niveau wat omhoog. Prachtige track met heerlijke waves en wat aanweziger geratel. "Icct Hedral" vind ik weer iets minder. Zeurt een beetje. Af en toe mooie melodietjes, maar het komt algemeen toch wat zagerig over. De status van "Ventolin" wordt hier schromelijk overdreven vind ik. Oké, het piept wat. Maar om daar nu stijl van achterover te vallen, of buren mee te pesten ... sorry, maar daar heb ik andere nummers voor. Ratelt en piept verder wel leuk, maar zo speciaal vind ik het dus allemaal niet. "Come On You Slags" vind ik weer een stuk leuker. Klinkt ergens lekker retro, met een leuke melodie, die bliepjes en zo'n voice sample met een ouderwets filtertje. Redelijk basic nummer, maar wel effectief.

"Start As You Mean To Go On" doet mij onmiddelijk denken aan Somatic Responses. Iets in die basses, schelle hihat en een prachtige melodie. Geratel dat zeer bekend in de oren klinkt, al vind ik SR dan net wat geraffineerder en complexer. "Start..." valt een keer of twee een beetje stil, wat nogal jammer is. "Wet Tip Hen Ax" keert terug naar de eerste liedjes op dit album. Kalm ritme met daaronder een zacht voortkabbelende melodie. Hier niet echt geslaagd, aangezien de melodie in dit nummer me barweinig doet, en dan valt zo'n track nogal snel op z'n gezicht. "Mookid" weet wel een leuk melodietje tevoorschijn te toveren, en is dan meteen ook weer een stuk leuker. Weer niks geniaals of zo, gewoon leuke easy-listening. "Alberto Balsam" weet terug wat meer te bekoren. Heeft terug wat meer identiteit, met wat apartere samples. Samples staan ook wat losser van elkaar, waardoor het nummer een wat luchtigere indruk krijgt. "Cow Cud Is A Twin" is wat mij betreft een stevige afknapper. Vervelende track, vervelende samples, vervelende alles. Snel maar naar "Next Heap With" dan, ambient (bijna klassieke) afsluiter van dit album. Ook geen echt schot in de roos vind ik, jammer, want zo is het einde van dit album toch een stuk minder.

Op zich weinig nummers die echt irriteren, maar het is toch allemaal wat mak. Fijne nummertjes, maar niks dat echt in het oog (oor) springt, en toch een paar stevige missers ook. Hou het op een kleine 3.5*. Van Aphex Twin verwacht ik ondertussen een stuk meer.

Aphex Twin - Come to Daddy (1997)

4,0
Come To Daddy is ongetwijfeld (ja toch?) Aphex Twin's meest bekende nummer, niet in het minst door de geniale clip die Cunningham hierbij wist te brouwen. Gelukkig weet deze EP wat meer te bieden dan enkele lauwe remixen om de leegtes op te vullen.

De EP opent met "Come To Daddy" zelf, een track die zijn status zeker verdient. Heerlijk rauwe klanken, stevig geratel en een demonische voice sample. Halverwege komt daar nog een geniaal duistere melodie bij, en het stuk met "de tvdemon" (clip en track blijven onlosmakend verbonden voor mij) is een bijna ongeëvenaard stukje muziekgeschiedenis. Jammer dat dit niet de video clip edit zelf is (bestaat die remix eigenlijk?), want die break tijdens de clip is ook niks minder dan perfect. Anyway, geen betere track dan dit om de EP te openen. "Flim" catapulteert je daarna stevig terug, met rustige en zeer melodieueze klanken. Een nummer dat zeker niet misstaan zou hebben op het Richard D James album, uitermate cute en lieflijk. De Little Lord Faulteroy Mix (Aphex Twin alias) is een soort kruising tussen de voorgaande tracks. Rare voice samples, kalmere ritmes, maar de cuteness is niet zozeer aanwezig. Wel zeer leuke mix verder, al valt er maar weinig van het origineel te herkennen. "Bucephalus Bouncing Ball" is zo'n andere bekende track, vooral dat omdat hij ook terug te vinden is op de Pi soundtrack. Persoonlijk ben ik er niet echt wild van, vooral dan niet door de veel te lange en nogal saaie intro. Wanneer het getik en gebots echt begint wordt het nummer een heel stuk beter, en het laatste gedeelte doet de intro toch grotendeels vergeten.

De Contour Regard versie van "To Cure A Weakling Child" is terug wat chiller, prachtige mix van een nummer dat in z'n originele versie ook al prachtig klonk. Aphex Twin's gepruts en geëxperimenteer klinkt nog steeds fris, en dat is best een groot compliment. Jammer genoeg valt de EP hierna wat in elkaar. "Funny Little Man" is een nogal vervelend nummer. Voice sample doet wat terugdenken aan Bogdan Raczynski, maar die weet er dan toch veel leukere track mee te brouwen. Vervelende samples en veel te simpele ritmes. Ook de "Mummy Mix" van "Come To Daddy" overtuigt niet echt. Leuk typisch gepruts met basses en andere samples, maar het zweeft een beetje in het niets. De onderliggende waves weten ook niet echt een geheel te vormen en zo wordt het een nogal saai geheel. En ook de afsluiter doet me niks. Veel te commerciële klanken, en van al wat Aphex Twin groot maakt is niks terug te vinden in dit nummer. Geen echt slechte track, maar wel teleurstellend.

EP die enorm goed begint dus, maar naar het einde wel helemaal wegzakt. Al bij al 4*, al is het dan redelijk nipt.

Aphex Twin - Drukqs (2001)

2,0
Zal me vandaag maar eens wagen aan de "2 CD albums van groten, die het niet helemaal waarmaken". Met als eerste contender, Drukqs. Staan een boel knappe nummers op dit album, maar als geheel komt het toch wat te kort vind ik. Ergens mist er een rooie draad.

"Junweythek" opent mooi. Leuk upgefucked pianomelodietje. "Vordhosbn" ratelt een stuk harder door. Coole track, sterke melodie en typisch AT gewriemel. "Kladfvgbung Micshk" is een pak minder. Gaat echt nergens heen. "Omgyjya Switch7" komt weer een pak ritmischer uit de hoek, maar verzuipt een beetje in z'n eigen samples. Weet nooit een mooi pattern te vormen, en ook de melodieën blazen er maar wat op los. Af en toe vlagen van coole stukken, vooral als de track z'n einde nadert, maar als geheel te onafgewerkt. "Strotha Tynhe" is een degelijk piano intermezzotje. "Gwely Mernans" komt dan weer met zware, donkere drones op de proppen, om zich te uiten als dark ambient. Wel aardig, maar wegens het verloop van het album zie ik het nut niet echt van zulke tracks. "Bbydhyonchord" is zeer matig, "Cock/Ver10" brengt het geheel terug wat op niveau. Coole track die geweldig voortbuldert, met sterke ritmes en af en toe zeer aardige melodieën. "Avril 14th" is een zeer mooi en uberschattig pianomelodietje, echt geweldig. "Mt Saint Michel..." ratelt er weer lekker vandoor, melodisch en ritmisch een fantastische track, "Gwarek2" is dan weer een nummer waar ik minder mee kan. Vage ritmes, eigenlijk meer soundscapes. Weet een Devine veel effectiever te doen. "Orban Eq Trx 4" is zeer matig, zowel op gebied van melodie als ritme valt er weinig boeiends te beleven. "Aussois" is niet meer dan een sample die het volgende pianoriedeltje inleidt. Aardig, maar niet het geniale wat "Avril 14th" was. Afsluiten doet de eerste CD met "Kesson Daslef", wel weer een voltreffer. Zeer mooie melodie, zeer gevoelig en zeer effectief.

CD2 opent een pak explosiever. "54 Cymru Beats" ratelt lekker door, al roept "Btoum-Roumada" het album weer halt toe. Geen piano, wel een orgel deze keer. Matig. "Lornaderek" is een freaky happy birthday sampletje, "Penty Harmonium" weer een orgeldingetje. Slaat eigenlijk nergens op, die hele intro van deze CD. "Meltphace 6" schiet weer enkele versnellingen hoger, mooie ritmes en zeer aangename melodie. "Bit4" is een zinloos intermezzo, "Prep Gwarlek 3B" heeft wel wat weg van dat industriële nummer in Dancer In The Dark. "Father" is dan weer onuitstaanbaar pianogepingel. Met "Taking Control" wordt het weer wat beter, al is dit ook niet AT's beste werk. Nogal droge IDM track, te typisch, en nogal saai. "Petiatil Cx Htdui" is het zoveelste pianotrackje, ook deze is wel aardig, maar meer ook niet. "Ruglen Holon" stelt ook niet bijster veel voor (wéér wat pianogepingel), en het is wachten op "Afx237 V7". Zeer cool gedoe, ook terug te vinden op het Rubber Johnny fragment dat Cunningham maakte ter promotie. Geweldig geratel, en supercoole voice sample. "Ziggomatic V17" blijft lekker doorratelen, al is de sfeer een pak chiller. Zeer aardige track, die mooi openbloeit. "Beskhu3epnm" is voor de laatste keer zinloos gepingel, "Nanou2" is daarentegen wel een prachtige afsluiter van het album. Zeer mooie, lieve track.

Een pak flauwe tot slechte tracks op dit album dus, maar da's niet eens waar ik mij het meest aan stoor. 't Is eerder die schijnbare randomness van het geheel, alsof er wat verschillende projecten van RDJ in eenzelfde playlist gegooid worden, deze vakkundig wordt door elkaar geschud, met dan als resultaat dit album. Geen lijn te vinden, en te weinig echte toppers. 2*

Aphex Twin - Richard D. James Album (1996)

4,5
Aphex Twin die de schattige toer opgaat. Wie had dat ooit gedacht. Aphex verplaatst z'n ratelende beats & bleeps van donkere, harde en ruwe tracks naar de meest cute nummers, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Het album opent zeer mooi met "4". Mooie, gevoelige strings ondersteund door zachte ratels, die af en toe bij wijze van climax even doorschieten. "Cornish Acid" en "Peek" zijn twee mindere nummers. Wat bedrukt en benepen. Het AT geratel zonder aangename melodieën of leuk experimenteel geneuzel. "Fingerbib" pikt de draad gelukkig weer op met een lekker chille melodie, enkele prachtige waves en kalme backing samples. Geen enkele bass te bekennen. "Carn Marth" is terug wat steviger, maar deze keer wel met genoeg punch en drive om het nummer interessant te houden.

Beste gedeelte van het album is ongetwijfeld het middendeel, ingeleid door "To Cure A Weakling Child". Uiterst schattige voice sample en ditto melodie, vergezeld van ietwat stevigere beats, claps en beeps, die kort ook de overhand krijgen, iets na halverwege de track. "Goon Gumpas" dropt de hardere electronic sounds, en wat overblijft is niet ver verwijderd van een hartverwarmend slaapliedje. Je hoeft enkel maar de hoes er weer bij te nemen om uit te barsten in het lachen . "Yellow Calx" is een donkerder nummer, met lekker experimentele ritmes over een wat duistere wave. Leuke track, maar ook geen echte hoogvlieger. Die eer is weggelegd voor "Girl/Boy Song", wat mij betreft toptrack van dit album. Summum van cuteness, prachtige vioolstrings, melodieën die je zou willen knuffelen, en lieve (maar wel drukke) ritmes. De afwerking en uitvoering zijn beiden perfect. Hoogst geniaal nummer. "Logon Rock Witch" is terug een wat minder geslaagd nummer, en niet eentje die ik nog veel zal beluisteren. Gelukkig weer opgevolgd door een andere topper, "Milkman". Aphex Twin die zingt, het is een echte belevenis. Al is het dan meer een voicesample dan een echte zanglijn . OVerheerlijke ratels en betoverende melodietjes, en wat een tekst .

Het laatste deel van het album is terug wat minder, met het harde maar weinig interessante "Inkey$". Ook de twee Girl/Boy remixen halen bijlange na niet het niveau van het origineel. De Redruth mix is op zich nog de beste van de twee, de £18 mix vind ik zelf weinig aan. Gelukkig is er "Beetles" nog, een nummertje in de lijn van Milkman, met schattige vocals en geinig melodietje.

Al bij al zeker een uiterst geslaagde release, die met geniale tracks als "Goon Gumpas", "Beetles", "Girl/Boy Song" en "Milkman" heel wat te bieden heeft. 4.5*.

Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)

4,5
Ik hou het op 4*.

Erg aardige muziek, lekker zweverig. Term ambient is een stretch, dat wel, want uiteindelijk toch veel ritmisch gedoe op dit CDtje.

Toch een erg bezige bij die Aphex Twin. Hoe meer ik van hem hoor, hoe meer ik onder de indruk raak van zijn brede range aan muziek. Alleen mist het vaak allemaal een beetje aan echte toppers.

Audio Output One (2002)

3,0
TTM verzamelaars. Ergens zijn ze wel leuk, maar als je al gedreven een label volgt dan verliezen dit soort CDs hun nut wat natuurlijk. Daarnaast staan er toch ook altijd enkele tracks op die het daglicht beter niet gezien hadden. Maar echt veel te klagen is er hier niet.

Opener van Promo (zou bijna zeggen uiteraard), en een zeer aardige. Leuke samples en een lekkere 'scheurderige' melodie. Net iets te typische basses, maar wel sexy claps en hihats. Klinkt lekker lawaaierig allemaal. "Ladies First" is een heel wat mindere entry en weinig boeiende track. Soort van zeer goedkope Promo rip-off. Ook "Time To B Loud" is eer trieste track. Veels te simpel en doorsnee melodie en standaard gebeuk verder. Veel betere melodie nodig om dit soort tracks te doen werken. "Lyin' Through Your Teeth" is een charmant nummertje. Voice samples zijn lachen, de basses zwaar overstuurd en het geheel beukt gewoon heerlijk weg. Zo'n track die je zeker niet serieus hoeft te nemen, en gerust kunt afluisteren met een brede glimlach op je gezicht. "My Empty Bottle" is de tweede Korsakoff track, en Promo kan ze er beter aflaten. Weer en te simpele melodie, waarmee ook dit nummer volledig in het water valt. Heb op zich niks tegen dit soort trancecore gedoe, maar dan wel graag met goeie melodieën. "Anger Management" is een typische Rude Awakening track, misschien wel iets te typisch. Wel een degelijke darkcore track uiteraard. "Checkmate" beukt wat minder hard, maar heeft wel tempo genoeg om het als partytrackje goed te doen.

Bijna typisch, maar echt goed wordt het pas met Peaky Pounder. Toen ik deze track voor het eerst hoorde (was op deze compilatie), was het een echte eye opener. Blijft voor mij één van Peaky's beste, en daarmee een geniaal nummer. "Statement Of Power" is weer een typisch Promo nummer. Degelijk, maar het mag wat meer zijn. Hetzelfde mag gezegd over de Promo mix van "Exposure", hoewel de melodie hier wel al een stuk compenseert. "Floatin' In Acheron" is een zeer aardig Armageddon Project nummer, al hebben ook deze heren al wat beters uit hun mouwen geschud. "This Underground Vibe" is hetzelfde caliber als "Checkmate". Niet al te hard, maar snel nummertje. De afsluiters zijn weer net van een hoger niveau. "Design The Future" is misschien wat simpel, maar wel zeer effectief, en een track die het gewoon goed blijft doen bij mij. Beetje moeilijk aanwijsbaar wat deze track nu zo goed maakt, maar de eenvoud siert wel hier denk ik, en ook het voice sample geklooi past goed in mijn straatje. Hoogtepunt van deze CD blijft echter Opticunt. Klinkt echt nog steeds vet, vooral die bass dan. Banged perfect weg. Waar blijft die nieuwe release Mr Busker ?

Degelijke collectie darkcore dus, met hier en daar inderdaad een wat valse nooit, en wat gebrek aan variatie en inspiratie, maar de TTM grootheden redden dit album verder moeiteloos. 3*

Audio Output Two (2004)

3,5
Verzamelaars, vroeger kocht ik niks anders, nu koop ik liever albums. Onvolledige nummers die dikwijls random door elkaar gesmeten zijn. Een gevarieerd aanbod, dat wel, maar meestal wil dat ook maar zeggen dat er een hele hoop rommel op staat die er niet thuishoort. Maar ja, Third Movement blijft een apart label, en met nieuw werk van Void, Peaky en N-Vitral kan je het toch niet zomaar links laten liggen.

Het zijn dan ook deze drie die het album de moeite waard maken. Allereerst Void met een ietwat kalmer nummer (vandaar ook z'n Labyrinth alias). Klinkt een beetje als "Miners ...", maar wat meer straight-forward. Niet dat het een gewoon beuknummer is natuurlijk, daarvoor zit het net allemaal iets te ingenieus in elkaar. Mooie waves, spiffy melodietjes en heerlijke backing. Een man waar je altijd op kan rekenen. Andere topper is ongetwijfeld Pidikkeen. Ongelooflijk wat een geluid Peaky toch telkens weer weet te produceren. Samples die ongelooflijk schraal en kil klinken. Van warmte geen sprake, enkel ijzige electronic met een laag dist om U tegen te zeggen. Fenomenale techno dit. Nuppi Eikaanny spreekt mij net wat minder aan, en wel om die funky sample die doorheen de track loopt. Beetje jammer, maar 't kan niet altijd raak zijn. Laatste track die echt de moeite is, is Telladge. N-Vitral is ook al een tijdje onder de grote jongens op het TTM label, en toont nog maar eens waarom. Anders dan de rest, niet snel, maar wel loeiharde techno met lekkere grove hihats en heel wat background geklooi.

Naast deze nummers zijn er ook nog enkele gewone goeie tracks te vinden. End Of Tomorrow is grappig op z'n eigen manier. Redelijk clean, maar een leuk technomelodietje, zeker als het halverwege wat opgesmukt wordt. Stevige doorstamper die als techno-darkcore link wonderen kan verrichten. En natuurlijk Producer's samenwerking met Promo. Al zou ik hem veel liever eens zien testen met de groten van TTM. Void Vs Producer of Peaky Vs Producer. Zou heel wat meer vuurwerk kunnen opleveren. En laat ik Painting Outside van D-Passion er ook maar bijrekenen. Geen supertrack, zeker niet wanneer je het hoort tussen een hele hoop ander D-Passion spul, maar opzichzelf nog een aardig trackje dat enkele leuke, dansbare passages heeft.

Dan de tegenvallers. Simpel eigenlijk, neem gewoon het Promo werk van deze CD, en je kan alleen maar concluderen dat Promo maar beter (even ?) kan stoppen met tracks producen. Constant Filth is niet meer dan veel lawaai, Credit Is Due een saaie track, zeker in vergelijking met eerder Rude Awakening werk, en Take It Personal hoort eigenlijk in het volgend rubriekje thuis ... domme, idiote kleuter hardcore, dat mooi naast Paul Elstak kan gedraaid worden. Verder kunnen Drifting Away en At War Again ook voor geen meter overtuigen. Beetje saaie filler allemaal.

En als laatste blijven Osiris en Unexist over ... wat kan je zeggen over zo'n nummers. Vraag me af waarom die eigenlijk op het TTM label dingen producen. Beetje geld binnenbrengen zodat de rest z'n ding kan doen hoop ik dan maar. Zal zo wel iets zijn, want kwalitatief brengt het echt niks bij. Allesbehalve een verrassende verzamelaar dus. Zij die het album moesten redden, redden het, zij die gedoemd waren het te verpesten, verpesten het. Laat me toch vooral het goede bijblijven. 3.5*, voor de Peaky's, Voids en N-Vitrals op deze wereld.

Autechre - Amber (1994)

4,0
Zal ook meer even de moeite nemen om eens een berichtje neer te pennen hier. Eén van de eerste Autechre albums die me destijds wist aan te spreken, en daarom nog steeds wat extra voor heeft. Sindsdien is er wel wat veranderd (smaakgewijs dan), maar dit album (zeker gezien z'n leeftijd) houdt heel goed stand.

"Foil" is een aardige opener, hoewel dat "wobbly" waveje toch niet helemaal mijn ding is. Verder wel een aangenaam chill trackje met simpele maar effectieve ritmes. "Montreal" is wat mij betreft een wat mindere track, vooral door de samplekeuze van de melodie. Klinkt een beetje troosteloos. "Silverside" daarentegen is de eerste echte topper, en waarmee de CD voor mij pas echt begint. Prachtige ambient waves met een lekker ritme over, aangevuld met enkele zeer mooie samples. "Slip" heeft even nodig om echt leuk te worden, maar weet halverwege toch mooie melodieën te combineren met aangename en kalme ritmes. "Glitch" is een wat donkerder trackje, met uhm ... glitchy samples. Leuke track, maar sinds 1994 is er op dat gebied ook wat geëvolueerd.

Volgende topper is "Piezo", zeker wanneer halverwege enkele zeer mooie waves het nummer komen vervolledigen. Track eindigt ook prachtig. "Nine" kabbelt prachtig verder, met lekkere warme waves en enkele bleepy melodietjes. "Further" is m'n favoriete track van dit album. Mooie, ijzige waves en weer zo'n bleepy melodietje die, samen met een ietwat industrieel klinkend ritme zorgen voor een zeer aparte sfeer. "Yulquen" is een wat mindere track in vergelijking met de voorgaande. Klinkt allemaal weer net te druilerig.
Gelukkig sluit het album wel in schoonheid af. "Nil" is een prachtige track, met prominenter aanwezig dan de andere tracks, maar nog steeds heel relaxerend. En ook "Teartear" is wat "harder", met iets complexere ritmes en prachtige melodieën.

Al bij al heel wat prachtige tracks, maar net niet constant genoeg voor een echt hoge waardering. Blijft wel een prachtig album, zeer gezien z'n leeftijd. 4*

Goodfella: Gridlock: eens, BoC: meh, Nautilis: op de lijst

Autechre - Gantz Graf (2002)

4,0
Vreemd dat deze EP zo lang ontbrak in m'n collectie, want sinds ik het clipje van Gantz Graf zag was ik verknocht aan dat nummer.

EP opent ermee, en is meteen ook (uiteraard) het beste nummer. Heerlijk geflipt, ratelend, schokkend en pulserend trackje. Experimenteel, maar krijgt perfect vorm (ook mede dankzij de clip denk ik). Zonder twijfel één van de beste Autechre nummers vind ik. Mooie omschrijving ook die Herman hierboven quotete.

"Dial." is een stuk minder vind ik. Nogal vervelend melodietje, en daardoor niet echt boeiend. Ritmes zijn wel leuk, maar het verbleekt allemaal wat bij "Gantz Graf". Succes van het EPtje valt en staat dus met "Cap.IV", en gelukkig weet die ook volop te overtuigen. Lekker drukke, 'convulted' ritmes waaronder zachtjes een waveje omhoog kruipt. Creëert een prachtig effect, waarop je zowel lekker kan wegdromen als stevig uit de bol op kan gaan. Heerlijke track ook.

Beetje jammer van "Dial." dus, anders had hier nog wel een hogere score ingezeten. Toch zeker 4* voor deze EP, met twee echt geniale tracks en één misser. Aanrader.

Autechre - Tri Repetae (1995)

Alternatieve titel: Tri Repetae ++

3,5
Toch vreemd, zo'n ++. Wat velen bij In Sides van Orbital hebben, heb ik bij deze. Leuk hoor, maar zo'n Anvil Vapre doet mij toch meer op zichzelf staand dan gecombineerd. En Garbage vond ik wat minder Autechre werk. Voor de afzonderlijke releases heb ik respectievelijk 4.5* en 3.5* staan. Tri Repetae zelf dan maar.

Aardige Autechre plaat, die degelijk maar redelijk ongeïnspireerd opent met "Dael". Duurt te lang voor de track openbreekt, of ten minste aanstalte maakt, want echt openbreken komt er niet van. Verder is het ritmisch te flauw om echt te kunnen overtuigen. Doorsnee IDM. Clipper is iets beter, wat meer sfeer, maar weet ook nergens echt uit te breken, mooi te worden of uniek te zijn. Tracks als deze heb ik intussen met honderden liggen. Met "Leterel" gaat het weer een stapje in de goeie richting. Begint wat beter te vloeien, heeft wel weer iets te lang nodig om echt uit te breken, maar verder een zeer mooi nummertje. Tijdelijk hoogtepunt, want Rotar is weer wat matiger. Doet me denken aan een ongeïnspireerde Quench track (welke dan wel 8 jaar later uitgebracht zou zijn, maar muziek hoort tijdloos te zijn). "Stud" is dan weer wat aardiger, vooral die glitchy klanken. Brengt wat variatie in het iets-te-saai-geratel met aardig-tot-mooi-melodietje-achter gedoe.

"Eutow" is een geweldige sprong voorwaarts. Hier komt plots wel Autechre's talent piepen. Erg mooie, volle klanken en een erg lekker melodietje. Zacht geroffel in de achtergrond, wat wavegeklooi en het zit wel goed. Ook "C/Pach" klinkt wel lekker, al treedt ook hier weer een beetje IDM moeheid op. Met de overdosis die er beschikbaar is, is dit gewoon niet goed genoeg meer. Gelukkig brengen de laatste 3 tracks nog wat variatie, of ten minste minder conventioneel geratel. "Gnit" als eerste, met wat duisterder gepiep en gekraak. Minimalistisch melodietje, erg subtiele waves en zeer mooi geratel. Topper. "Overand" is te saai om echt te bekoren. Puur melodieuze track, maar verre van het betoverende resultaat dat een Gridlock of Proem daarmee boventoveren. Aardig rustpuntje (wel een beetje vreemd, zo ver naar het einde), meer niet. "Rsdio" sluit aardig af, al kan het soms wat droog klinken.

Overgewaardeerd album als je het mij vraagt. Vooral Tri Repetae zelf is nogal een droge brok met te weinig hoogtepunten, en veel tracks die hopeloos verouderd zijn. De extras maken nog wel wat goed, vooral zo'n Anvil Vapre dan. 3* en 4* maken 3.5*