Dit ligt mij wel.

Van shoegaze weet ik niks, voor mij is dit gewoon ambient met een licht laagje electronic over. Kitsch is het zeker, melig al helemaal, maar zolang dat redelijk puur blijft kan ik dat best pruimen. Heerlijk rustgevend en warm. Nergens plaats voor melancholie of zagende watjes die hun haarborstel kwijt zijn en lopen bleiren dat hun vriendin nu maar terug moet komen.

Tussen al het ijskoude gekraak en duister zwaar darkambient gedoe doet dit gewoon even deugd op een kille, gure herfstdag. On My Own is wat tegenvallend, de rest stabiel mooi. Nergens iets dat er echt uitspringt, en haalt ook nergens het niveau van Global Communication's Remotion, maar een mooi zomers plaatje dit. Da's trouwens een aanrader voor mensen die dit wat vinden. 4* voor dit album.

Maar uhm, IDM ?

Dit smaak een beetje vies na het veel veel mooiere "A Strangely Isolated Place".

Schnauss stapt schaamteloos over de melige, cheesy, ik ben een hippy en ga rustig wat mediteren voor een gouden buddha beeld met wierrrookstokjes op de achtergrond en een groot vredesteken naast mijn bed lijn. Waar ik in zijn later werk enige emotie voel, klinkt dit bij momenten als een lekgestoken fietsband.

Op de achtergrond kan het rustig wat voorwiegen, maar als ik er echt naar luister duurt het geen vijf seconden of ik begin mij hevig te irriteren. Mjah, bah.

Hmm, niet al te boeiend vind ik. Klinkt als een album dat men met alle moeite van de wereld sfeervol heeft proberen maken, maar net daardoor faalt het nogal hard vind ik.

Beetje saai, onavontuurlijk, druilerig album. Een verloren herfstdag die je zonder enige emotie verslaapt. Niet echt mijn ding. 1.5*

Underworld ... zo'n groep waarvan je je afvraagt waarom er zo'n lul doorheen ligt te "zingen".Dikwijls leuke ritmes, al kan ook hier wel eens wat fout gaan, maar elke keer weer die vent die erdoor ligt te neuzelen. Begrijp het echt niet.

Neem nu een "Juanita". Grappig melodietje, simpel maar degelijk ritme erover en je hebt een aangenaam trackje. Tot die kerel dus begint te zingen ."Cups" en "Push Upstairs" falen op alle vlakken wat mij betreft. Vervelende melodieën en echt walgelijke zanglijnen. Wanneer er duidelijk gesamples wordt, zoals in het begin van "Pearls Girls", is het allemaal al een heel stuk draaglijker. Leuk nummertje met enkele mooie strings op het einde. "Jumbo" gaat op dezelfde weg voor, en komt met wondermooie melodieën afdraven, al worden die weer vakkundig verpest. "Shudder" is een wat mindere track. Nogal saai geheel, met weinig boeiende ritmes en melodieën.

Het sterktepunt van dit album ligt ongetwijfeld achteraan. "Born Slippy" is natuurlijk de Underworld klassieker, tevens ook het nummer waar dat stfu-gevoel (shut the fuck up voor de niet ingewijden) het hardst de kop opsteekt. Blijft zelfs ondanks dat gekweel een prachtige track. Ben het ook nooit echt eens geweest met die plotse drop, maar ach. Mijn favoriet blijft echter "Rez/Cowgirl". Karl Hyde houdt eindelijk z'n mond en de melodie komt eindelijk perfect tot z'n recht. Middenstuk gewoon negeren of doorspoelen tot twee minuten voor het einde, waar het weer lekker geniaal wordt.

Ongelooflijk hoe een groep het zo kan verklooien voor zichzelf. 1.5*, waarvan 0.5* gaat naar de goeie stukken uit "Rez/Cowgirl", 0.5* naar Born Slippy en 0.5* naar enkele mooie melodieën elders op dit album. En voor mensen met "live" argumenten afkomen, ik heb ze live gezien.

Met ups en down, dit album. Aardige tracks zoals de opener, zelfs een paar echt goeie tracks ook (Rowla - Pearl's Girl), maar ook nogal wat slecht materiaal. Blueski en Stagger zijn vreselijke tracks.

Underworld blijft een project dat het zonder zanger wat mij betreft veel beter zou kunnen stellen. Ik stem trouwens maar op het normale album, zonder bonustracks. Rez en Born Slippy behoren tot Underworlds beste werk, maar horen hier verder niet echt thuis lijkt me. 2.5*. Af en toe is het fijn, maar al te vaak verzandt het album in wat saai geneuzel.