Vind het maar saaiig en zoutloos. Geen enkel nummer kon me eigenlijk boeien. Paar simpele melodietjes en flauwe beatjes. Niet shockerend slecht maar vond (Bytes) toch heel wat sterker.

2.5*

Nogal matigjes.

Zo'n act die ik op de radio erg graag hoor voorbijkomen, vooral dan omdat het relatief "hard" is voor wat doorgaans als radiovoer verkocht wordt.

Apprecieer ze verder ook wel, samen met andere acts (The Subs etc) hebben ze een beetje de typische minimal "onze build-up is meteen ook de climax" hype doorbroken. Het is weer wat in het oudere rave patroon vervallen, wat mij toch wat meer boeit.

Verder zijn de lekkere inkomers en de stofzuigertjes er wel, maar echt knallen wil het maar niet. Heb blijkbaar ook liever mixes van deze nummers dan de nummers zelf. Er zijn een aantal coole Warp mixes in de omloop, de twee die hierop staan zijn aardig flauwtjes.

Jammer, want zo is het album wat povertjes. Mist vooral veel power en knallers.

2.0*

Zoals wel meer van die Britse dance/electronic/pop projectjes ... leuk singeltje en verder matigheid troef.

Maar één uitschieter, en da's Block Rockin' Beats. Verder is het "It Doesn't Matter" en "Don't Stop the Rock" luie techno intermezzo ook nog best aardig te noemen.

Maar de rest ? Hippe (?) electronic al lijkt het gecomponeerd voor een big budget Bond film uit de mid 90s. "Dig Your Own Hole" is een mooi voorbeeld daarvan. Erg vervelend is het vaak niet, maar zo ongelooflijk zoutloos en leeg, terwijl er muzikaal toch vanalles gebeurd. Jammer dat alles klinkt als een "ver weg papje" muziek.

2* dan maar, voor het leuke hitje en een fijn intermezzo.

Erg sfeervol albumpje dit. Vooral door de hoofdtelefoon komen alle weirde, nogal duistere klanken mooi tot hun recht. Rustige electronic, vaak met een ambient randje eraan. Heeft de tijd ook wonderwel overleefd.

4*

Erg schattig. Voor een crossover album nog best te doen. Lekker fris en poppy. Iets wat het album na een tijdje wel wat begint te irriteren, maar een nummertje als Such Greats Heights wordt ongetwijfeld mijn 21e nummertje in het mapje "pop".

Leuke mix tussen pop en electronic, maar niet meer voor een paar losse nummertjes. Als album redelijk saai en leeg. 2.5*

Beste Prodigy album, maar dat is dan ook geen achievement. Toppen met het eerste album is altijd een beetje pijnlijk, in het geval van The Prodigy is het eerder schrijnend. Jammer dat dit beloftevolle album nooit is verzilverd met een waar meesterwerk. Maar soit, gelukkig is er dit album nog om van te genieten.

Experience blijft een zeer leuk album, maar echt fris klinkt het niet meer . Wat er overgebleven is van de tracks zijn schattige melodieën, leuke gepitchete samples en heel wat jeugdsentiment. Jericho bevat in ieder geval alle drie en is een luchtig dansnummertje, zo ook "Music Reach 1/2/3/4" en "Wind It Up", al klinken die toch wat donkerder. "Your Love [Rmx]" is eigenlijk Mellow avant la lettre, met schattige breakbeatjes, die typische Engelse Mellow samples en melodietjes, en een zomers sfeertje.

Beste van het album bevindt zich middenin, met Hyperspeed als perfecte inleiding. Wat steviger, heerlijk waveje en schattig sampletje. Mooi gevolgd door Charly, één van de bekendste en beste Prodigy schijven. Legendarische melodie(sample) en schattig geneuzel. Niet de beste dancetrack, maar een uiterst aangenaam nummertje. Maar meest bekende en best Prodigy track blijft toch "Out Of Space". Legendarisch in z'n geheel, en het hardste(?) nummer ook van het album. Toch in elk geval het drukste nummer. Blijft één van de meest opzwepende nummers die ik ken, met die oh zo lekkere beginwave, prachtige breaks en leuke voicesamples.

De rest van het album blijft aan een lekkere constante aangenaam, maar geraakt niet meer aan het hoogtepunt dat het middelste gedeelte was. Buiten "Fire" dan, wat ik nog steeds een enorm leuke track blijf vinden. uiterst cute en komisch trackje. Enige mindere track op het hele album is "Death Of The Prodigy Dancers". Net te conventionele sound, en wat vervelende voice samples. Nog even de lekker rustige en mooie intro van "Weather Experience vermelden", en we zijn zo wat rond.

12 jaar na datum is het allemaal zo indrukwekkend niet meer, en eigenlijk best tam, maar vooral dankzij de schattigheid van de nummertjes, en het retrogevoel dat dit album uitstraalt blijft het het bij mij best goed doen. 4*tjes.

Nogal platte plaat die m'n interesse in The Prodigy volledig deed overwaaien. Waar Experience toen een leuke speelse plaat was, is Jilted redelijk droog, bedeesd en expressieloos. Het is een overgangsalbum waar stilaan de rockinvloeden werden geïntroduceerd, niet zozeer qua instrumenten, dan wel qua sfeer. Nogal zeurderige klanken en weinig push.

Tracks als Voodoo People, Their Law en Poison vind ik zware afknappers, No Good, Claustrophobic Sting en voornamelijk Skylined redden de plaat nog enigszins, de rest van de tracks zijn vooral braaf en keurig naar mijn mening.

2* voor het begin van het einde van The Prodigy.

Droog, plat en futloos.

Kende enkel de singeltjes, en uitgezonderd Firestarter vond ik die al weinig. De rest van het album is eigenlijk meer van het zelfde maar minder. Moet al een stevig saai feestje zijn wil je mij hier wild mee krijgen (ik denk dat aan studentenTDs ed).

1* voor Firestarter. Gelukkig zagen ze er nog wel stoer uit in hun clipjes

Niet slecht, maar af en toe zit het er toch stevig naast vind ik.

Turn The Page is zeker het beste nummer. Maar om dan 1 seconde later "Has it come to this Oh! Oh! Oh! Oh!" te horen ... ouch. Leuke nummers als "The Irony of It All" worden afgewisseld met melige shit ala "Let's Push Thing's Forward". Nee dank u.

Meest typische nummer is daarom misschien wel "It's Too Late". Begint prachtig, erg cool en stijlvol, en dan dat refreintje. Hoe stevig kan je een track verkloten.

2.5* kan er wel af. Soms leuk, soms kut. En iets teveel ge"geezer", maar uiteindelijk wel een aardig album. Echt hoogstaand vind ik het niet, behalve Turn The Page.

Begint vooral erg mooi. Die eerste drie nummers zijn geweldig sterk. Dan vlakt het allemaal wat af, loopt het zelfs een beetje uit op een sisser. Een trackje als Le Monde doet mij vooral aan de eerste van Hooverphonic denken, al halen ze dat niveau nergens.

Balanceert tussen de 2.5* en de 3*. Hou het op 3*, hangt er vanaf hoeveel het einde van de plaat mij na verloop van tijd zal gaan vervelen.

Inderdaad jammer van de vervelende mix van stijlen. Eerste CD valt op zich nog wel mee. De DJ Niel en Endymion tracks behoren tot het leukere partyhardcore werk, maar het begin van CD2 is echt amper door te raken.

En dat contrasteert erg scherp met geniale Producer en N-Vitral. Op CD 1 zijn het vooral Peaky en Hellfish die de aandacht trekken, met Jensen & Lowtek een erg fijne outsider.

Beste nummer komt ongetwijfeld van Void Settler. Geweldig talent, geweldige track.

Voor de verzameling, 3.5*. Opvallend vooral dat zelfs de slechtere hardcore nummers toch een pak harder en voller klinken dan die oude nummers (Thunderdome 6-22). Muziek die nu saai en futloos lijkt, maar vroeger vast en zeker enkele daken gekost zou hebben.

Lage stemmen bij deze CD valt me op. Zal me nog maar eens hardop afvragen of iedereen deze release wel geheel gehoord heeft (aangezien die 2de bonus CD niet al te common was dacht ik), maar de meesten houden het mond toch mooi dicht, dus veel zal het wel niet uitmaken.

Wat mij betreft wel een heerlijke klassieker. Ik hou wel (en nog steeds) van die ouwe Thunderdome sound. Nog lekker rauw en ongeslepen, dikwijls ver verwijderd van de commerciëlere klanken die er later in zouden kruipen. "BOTTROP" is in ieder geval een perfecte opener. Legendarisch sampletje, vette bass en ongepolijste melodie. Vlot ritme, en het geheel klinkt gewoon lekker "roest". "Terapia" is zo mogelijk nog een grotere klassieker, en valt onder de wat cleanere hardcore uit de tijd. Blijft wel een zeer leuke track. "Bonehead" is wat minder misschien. Bass popped net teveel, en ook het melodietje is niet al te boeiend. "Amok" behoort tot hetzelfde clubje tracks als "Terapia". Wat cleaner, met duidelijke trance (the Bonzai kind) invloeden, leuke samples en goeie melodieën. Blijft een ijzersterke track. "I'll Take You All..." is weer wat minder. Klinkt wel lekker druk, maar weet toch niet echt meer te bekoren. Topper van dit album (en denk wel dat menig hardcore fan het hiermee eens zal zijn) is "For You Marlene". Goddelijke wave en prachtige bass, nog steeds. "Sonic-Mine EP" is een leuk, trippy trackje. Geinige verkrachting met best veel geklooi, dat uitmondt in lekker snel gebeuk. "Mescalum" is weer een beetje minder, wat te droog naar mijn mening. En ook "Hei, Dieghito" is nooit mijn favoriet geweest. Geen leuke samples, en een wat lompe bass. Niveau wordt terug opgekrikt met "Blood Of An English Muffin". Leuke melodie en geinige collectie sampletjes. "Overload" is hoort ook bij de mindere, "Cosmic Trash" is de tweede topper. Heerlijke snelle melodie, die doorheen het nummer eigenlijk enkel maar sneller wordt. Prachtig trackje. "Party" is wat droog, en klinkt ook redelijk verouderd, "Freedom" maakt dat weer makkelijk goed. Heerlijke intro heeft dat nummer toch. Sappige melodie, leuke voice sample, en verder gewoon lekker stampen. Derde topper. "Hardcore" is een stevige, zwaar gedistorte track, vooral in het begin dan. Met het terug te horen, lijkt darkcore helemaal zo origineel niet meer . "Ad Nauseum" vormt weer een dalletje, beetje saaie track, maar CD1 weet toch nog goed af te sluiten met Ritmo Del Diavolo. Ook een mooie retrotrack, die net wat meer naar het Bonzaigebeuren leunt.

CD2 is een Dreamteam compilatie, met eigenlijk als uitschieter het eerste nummer. Zeer mooie intro, en een leuk vervolg. De daaropvolgende Gizmo track zijn naar mijn mening wat minder, al klinkt "Kristalized" wel lekker. Nooit zo'n fan geweest van de man. "Buzz Fuzz" doet het beter, met als uitschieter "Nasty Man". Zeer leuke melodieën in dat nummer, maar ook "Vienna Bass" en "Boomering" klinken behoorlijk. The Prophet is altijd m'n persoonlijke favoriet geweest, maar weet het hier nog niet helemaal waar te maken. Klinkt nog net ietsjes te plat, al heeft zo'n "Feel It" toch ook wel z'n charme. Alsluiten doet de CD met Dano, ook niet echt één van m'n favorieten, en duidelijk toch de minste van de vier.

Vooral CD1 blijft me bij als zeer boeiend, gekoppeld aan veel mooie herinneringen, maar ook nu nog steeds zeer aangenaam klinkend vind ik. Klinkt wat oud inderdaad, maar ik hou wel van de ruwe. CD2 is een leuke collectie Dreamteam track, maar dan vooral voor verzamelaars. Al bij al een ruime 4*.

Ik heb ook nog wel wat met die oude Thunderdomes. Stralen een soort ruwe charme uit. Muziek uit de prille hardcore tijd, toen de lijnen nog niet helemaal uitgetekend waren, en er nog wat uit de bocht mocht gevlogen worden (af en toe met geniale resultaten). Moesten er wat minder tracks op die CDs gestaan hebben, had er al veel sneller wat bijgeschreven

CD1 opent met een klassieker, hoewel wat mij betreft niet echt terecht. Afgezien van die break met het ambient waveje niet zo speciaal. "Caramba" is zo'n geinig melodieus ding, soort van Serious Beats track op speed. Zeer geinig. Eerste topper is voor mij "Caotic". Zo'n track die echt stevig uit de bocht gaat, en opent met ongelooflijk valse waves, er daarna een gortdroge bass bijgooit, maar gewoon heerlijk beukt. Klinkt zeer apart, en daarom nog steeds lekker. "Fascination" is meteen de tweede topper. Blijft een geniale partytrack vind ik. Vrolijk en snel knallend, leuke melodietjes, volle ritmes en veel variatie. Muziek met een wijdse glimlach. "I Am The Master" vind ik wat minder. Wat saaie melodie en net te typisch geworden. "What Kind Of Madness" is weer een stuk leuker. Lekkere verkrachting (blijf ik wel een zwak voor hebben), net als "Verroted", die nog een stuk steviger door de mangel gehaald wordt. Beetje cheesy muziek, maar blijf wel grappig. "Music Pumpin'" is weer zo'n lekkker feestnummertje, met schattige bassjes, leuke sampletjes en simpele melodietjes. "Brainwashkiller" valt me een beetje tegen, toch een track die ik vroeger heel leuk vond. Ook wat te typisch geworden denk ik.

"Pump It" is een basic hardcore track, die ook half op'n Serious Beats had kunnen staan. Wat harder, maar verder oertypisch. "Percolator" is de volgende hoogvlieger. Weer zo'n nummer die garanti een glimlach op m'n gezicht tovert. Leuke opbouw, doet allemaal zeer retro aan, maar toch uniek. "Was Is'n Teschno" is een enorm debiel Duits avant-la-lettre gabbertrackje, maar lig er wel telkens plat van. "Are You Down" weet me dan weer te bekoren met z'n melodietje en leuke samples. "Strange Invaders" net hetzelfde, maar is kwalitatief ook nog een stukje beter. Haalde z'n introsample trouwens uit Bad Taste. "Lovely Ugly Brutal World" is zo'n track die ook sterk uit de bocht gaat, maar met minder positieve resultaten. Waves zijn wel lekker trippy, maar de basses vind ik maar niks, en het geheel is verder best saai. "Lick My Ass" speelt wat met Acid invloeden, maar is verder m'n ding ook niet. "Biolunch" daarentegen beukt wel lekker door. "The Silence" is een track die ik me levendig blijf herinneren, aangezien ik vroeger best fan was van die Sorcerer. Stond garant voor de hardere hardcore (terror zeg maar). Veelal snelle ritmewisselingen en veel contrast tussen kalme en harde stukken. "Sounds Of Frustration" klinkt eigenlijk val al de tracks op CD1 nog het geliktst vind ik, maar daarom toch wat minder. Hoef het niet zo, gelikte retro. Daar ligt voor mij zeker de charme niet.

CD2 begint redelijk slecht, met "Boy's Interface" (te typisch) en "DJ Fuck" (debiel maar niet grappig). Ook die "Dominatin'" track heb ik nooit wat gevonden. "Rabbit City 011" is de eerste degelijke track. Lekker ruw en ongepolijst. Bassen knallen niet echt maar maken wel veel lawaai. "Junkfood" is matig, en ook "Energy" kan niet echt overtuigen. "Recession" van Neophyte is anders wel een heerlijk nummer. Toen onze heren nog goed waren zeg maar. Heerlijk distorted en overstuurd, net zoals "When I'm Gone". Twee vette trackjes. "Cranium Accelleration" is er weer eentje in het rijtje coole danstracks. Wat luchtiger en schattiger. Leuk headboppertje. Zo ook "Bidibodibu". Debiel maar wel grappig deze keer . "Cocaine" is weer een klassieker die me minder ligt. Geen slecht nummer, maar wederom wat flauw en identiteitsloos vind ik.

Van "Blow Your Mind" onthou ik vooral de geniale (après)intro, waar het snelle voicesampletje z'n intreden maakt. Verder nogal basic. "XTC" vind ik een ruktrack. Te traag, te leeg, te saai. Ook "Party People" lijdt aan deze ziekte. saaie tracks. "Severe Trauma" is een stuk drukker, is wel degelijk, maar weet ook niet echt te overtuigen. En ook "Kingdom" en "Hakke" zijn niet zoveel soeps. "The Techno God" vind ik wel een heerlijke afsluiter. Leuke melodie met coole bassjes eroverheen.

Net als Thunderdome I krijgt ook deze 4*. Blijf met veel nostalgie terugkijken naar die oude Thunderdomes. Veel tracks die (net) anders zijn, ruw en onafgewerkt, maar wel duidelijke diamantjes. 4*

CDtje waar zoveel goeie herinneringen aan vasthangen. Al moet wel gezegd dat vooral het begin van beide CDs mij bevielen. Veel leuke, vaak komische, trackjes.

Zoals oa "Nonshlen Tustokken", onzin track van Rob Gee die nog steeds een glimlach laat verschijnen. Bassjes klinken een beetje flauw, maar verder blijft het wel een cool nummertje, met die foute samples en koddig gitaarmelodietje. Ook "Speedy Gonzales" blijft zo'n track die ik af en toe nog graag eens opzet. Silly, dat zeker, maar gewoon fijn en schattig. "At War" heb ik altijd wat minder gevonden. Simpel gebeuk en een nogal domme voice sample. Ook "The Passion" was nooit zo mijn favoriet, al klinken die melodietjes nu wel heerlijk retro. Nee, gaf mij maar "La Onde". Zeer mooie waves, coole voice sample, vooral die intro dan, want de rest is ook redelijk standaard. "Viva La Revolution" vond ik ook altijd wel leuk, al is dat eigenlijk mellow, nu ik het zo terughoor. Cute . "World's Famous MF" is wat saaie hardcore, wat traag en foute voice sample. Dan liever "House Of Spoo". Lekker snel, simpel HC melodietje en wat makkelijk gepruts. Geen geniaal nummer, gewoon leuk. "Thousand" was ook altijd wel fijn. Twee climaxen, meer is er niet, maar het climaxt wel twee keer erg lekker, dus wat zou het. Favoriet van CD1 is ongetwijfeld "Mind Destroyer". Wreed coole melodie, dito voice samples. Wat volgt is net allemaal wat minder. Hardcore draaide vroeger toch vooral om leuke sampletjes en melodietjes (voor mij dan), en de volgende tracks zorgen vooral voor veel gebeuk. Zo'n "Take Control" klinkt dan nu nog wel lekker ruw en vet, maar een "Mutha Fucka House" bijvoorbeeld, kan ik nog maar weinig mee. "Tumult" sluit CD1 af, passend titeltje, want lekker veel distortion en stevig gebonk. Beetje jammer van dat hoog sampletje, maar verder wel een oké nummertje.

CD2 opent weer met zo'n nonsenstrack. "El Gallinero" heeft op zich weinig in zich, behalve dan een op de maat kakelende kip die nogal debiel klinkt. Vandaar dat het zo'n leuke track is. Kan best begrijpen dat mensen hier weinig aan hebben, ik hou wel van muzikale humor, zeker als ze op het einde nog even dat beest afknallen . "Fucking Hostile" is weer wat minder. Doet wat denken aan "At War", met weer zo'n stomme luidruchtige voice sample. "Festa Italiani" is een pak beter. Zeer mooi melodietje, weirde maar zeer coole voice samples en een nog steeds lekkere (maar eigenlijk geen hardcore) bass. Fantastische retro track. Favoriet trackje op deze CD blijft echter "Up" van Ilsa Gold. Speciaal project, dat steeds coole tracks wist te maken. Zeer mooie melodiën en prachtige samples. Ook geen harde muziek, wel lekker dromerig gebeuk. "BOTTROP" blijft een leuk trackje, maar heb liever het origineel. "Step The Fuck Back" van Santana is ook zeer aardig, toch is dat ook nooit zo mijn artiest geweest. Altijd wel goeie tracks, nooit echt geniaal. Al is het melodietje hier nog steeds erg cool. "Why" doet me een pak minder, enkel die wave is wel mooi. "Antibiotic Prod" klinkt ook nog steeds erg lekker. Leuk headnod trackje, dat vooral goed klinkt wanneer dat zagerig melodietje even ophoudt. "King Of FMM" is nog steeds slecht. Nooit goed gevonden. Dan liever "Bonzai Channel One", één van mijn eerste aanrakingen met hardcore (was toen een hit op de radio in BE). Blijft een coole track, met enorm veel nostalgie aan verbonden. En net als op CD1 wordt het dan een tijdje een pak minder leuk. Tot "The Box" het weer een stuk leuker maakt. Altijd een lekkere track gevonden, vooral dat breakje halverwege. "Error" is redelijk kut, "Mass Hysteria" sluit de CD nog wel lekker af.

Ook dit blijft een leuke CD, maar toch één van de mindere early Thunderdomes. Daarom geen 4* maar 3.5*. Boel herinneringen, en een hoop tracks die ook nu nog, zij het omdat ze gewoon nog fris klinken, of omdat er zo'n retrosfeer rondhangt, lekker blijven.

De twaalfde editie is, net zoals ThIV één van de hoogtepunten uit de reeks, vind ik dan. Terug een pak beter dan de vreselijke XI, en de start van weer een reeks leukere uitgaves.

Eerste CD start al leuk met een zeer fijne mix van een hardcoreklassieker(tje). "Answer Me" is één van de betere tracks uit de Ruffneck stal, mooie duistere sfeer, lekker creapy, en verder dat typische Ruffneck gebeuk. "Immortality" is een aardige verkrachting van "Born To Be Wild", en ook "The Dope Man" dweept met geinige voice sampletjes. Hardcoregewijs is het standaard gebeuk, maar dat doet weinig af aan de lolligheid. "Mind Explosion" is een luchtiger nummertje, schattige melodietjes waar ik vroeger helemaal weg van was. "U Gotta Give It Babe" moet het dan vooral hebben van een aanstekelijk ritme. Niet hard, wel snel. "I Wanna Rock Ya" is de eerste echte topper. Het is denk ik dit trackje dat The Prophet tot een begrip maakte (althans, voor mij dan toch). Blijft ook een geweldig opgewekt trackje, eentje die nog steeds een glimlach doet verschijnen. "Pump It" is weer wat gewoner, zo ook "Hardcore Power". Twee degelijke tracks, maar niet echt geweldig. "Return Of A Looney" is weer zo'n crossover trackje. Heel wat mellow elementen, maar een iets hardere bass die dan toch de doorslag gegeven heeft denk ik. "What The Fuck..." is eigenlijk de enige mindere track. Heb dit altijd een zeer vervelende remix van "Just Laugh" gevonden. "The Mixer" is matig, "Loud As Fuck" weer een pak leuker. Lollige melodietjes, vooral dan het middengedeelte. De rest van dit album is vooral aardige middelmaat. Weinig herkenbaar eigenlijk, maar degelijke trackjes die op zich niet vervelen, maar ook amper de aandacht naar zich toetrekken.

CD2 opent gelijk (in oude traditie) met een Rob Gee klassiekertje. "Ecstacy.." was een halve hit destijds, lekker flauw, maar wel leuk. En ook "Ruffneck" is een geweldige track. Lekker volle, redelijk hectische hardcore die er vandoor scheurt. Zoals vaak, hard is het ivm hedendaagse standaarden niet meer, maar toch blijft het lekker klinken. "Code Red" is meteen de tweede klassieker. Zeer aardige Elstak track, die het toch vooral moet hebben van z'n samples. "Raggabum" is weer wat lolliger, en ook "Bonkers" is een zeer luchtig nummertje. Twee fijne tracks. "Integrator" is matig, vooral dankzij dat trieste melodietje, de rest klinkt wel best leuk. "Motherfuckin' Music" is erg matig, het "Get On The Move" mixje is weer een pak beter. Ver verwijdert van mellow is het niet, alleen weer een bass die net wat harder bonkt. Dan weer een moot middelmaat tot "What Is Wrong With Me" opduikt. Droge samples, droge bassen, droge sfeer, coole track. "B With U" is degelijk, "The Way We Rock" weer een pak beter. Lekker snel ook, leuke samples en leuke melodieën. Zeer makkelijk verteerbare muziek. "Make You Dance" is matig, zo ook "Testcrashin'", al heeft die track wel enkele hele leuke stukjes. Vooral iets na halvewege begint die track toch leuk te kicken. "Drop It" is een zeer aardig beukertje, "Sing It Louder" weer zo'n semi-Happy Hardcore track. Maar wel een erg aardige. "Natural Born Killer" is het laatste hoogtepunt op deze CD, lekker vol en stevig doorknallend, de afsluiter is een weinig memorabel Dano nummertje.

Iets te veel middelmaat op deze CD voor een echt hoge score, maar weinig tracks die me echt vervelen, en toch enkele klassiekers en toppers die blijkbaar de tijd goed overleefd hebben. 3.5*