Ik hoor veel potentie. Nummers als Angels, How Great en Blessings zijn fantastisch. Maar ik vind dat bijna alle nummers op de mixtape overproduced zijn, met als dieptepunt Kanye op All We Got. Gastartiesten voegen, op Jay Electronica na, weinig toe, met verschrikkelijk slechte verses van 2Chainz, Lil Yachty en Thugga. Daarnaast hoor ik ook veel elementen die bijna 1-op-1 gekopieerd zijn van andere rappers (veelal Kanye). Het intro van Summer Friends bijvoorbeeld (de Bon Iver-achtige vocalen) is natuurlijk een kopie van de Justin Vernon verses op MBDTF en Yeezus.

Daarnaast vind ik Chano geen fantastische rapper. Hij heeft een fijne stem maar op de verse van Blessings (Reprise) na vind ik zijn verses nergens interessant worden.

Oh, en wie heeft Chance vertelt dat het gedrocht All Night een goed nummer is?

2.5*
Veel potentie, weinig inhoud.

Heb hem toch met een halfje verhoogd. Dit is zeker geen slechte plaat - echter, het grote probleem ligt in het feit dat het een Gorillaz' album is. Hoewel ik geen supergrote Gorillaz fan ben was ik altijd onder de indruk van het feit dat Damon Albarn er keer na keer in wist te slagen om van alles een groter geheel te maken. Dat wil zeggen, hoewel Demon Dayz en vooral Plastic Beach ook compleet vol stonden met gastartiesten, leken deze artiesten meer een deel uit te maken van het organische geluid van de Gorillaz. Op Humanz vind ik dat de rol van deze gastartiesten te groot is. Waar op eerdere Gorillaz albums de gastartiesten zich vaak aan de stijl van de Gorillaz aanpasten, lijken de Gorillaz zich op Humanz aan de gastartiesten aan te passen. Zo is Ascension een typisch Vince Staples nummer en Saturnz Barz zou ook Popcaan ft. Damon Albarn kunnen zijn. Dat wil niet zeggen dat deze nummers niet goed zijn, maar het "magische" gevoel wat de Gorillaz eerder bij mij opriepen is verdwenen.

Dit kan ook liggen aan leeftijd. Als kind waren de Gorillaz mijn eerste aanraking met ietwat alternatieve muziek. Het was de perfecte mix tussen pop en andere stijlen die de Gorillaz zo geweldig maakten voor mij. Bijna al hun nummers waren toegankelijk, maar tegelijkertijd zaten er lagen in die voor mij destijds onbekend waren. Nu, jaren later, ben ik wat ouder en ook ietwat ervarener wat betreft muziek luisteren. Tegelijkertijd heeft de tijd ook niet stilgestaan en lijken meer en meer artiesten in de mainstream zich te realiseren hoe succesvol het kan zijn om popmuziek te mixen met andere vleugjes. Wellicht zijn de Gorillaz niet meer de enige in hun markt, waar ze dit eerder wel waren.

Tegelijkertijd vind ik ook dat dit album cohesie mist. Het voelt niet als een geheel maar meer als een soort compilatiealbum. Desondanks staan hier genoeg geweldige nummers op, zoals de eerder vrijgegeven nummers Ascension, Andromeda en Saturnz Barz. Daarnaast vind ik ook Charger geniaal en Submission is lekker.

Het tweede album wat mij werd aanbevolen door Lara, naast het prachtige Island Songs van Olafur Arnalds. Deze vind ik persoonlijk wat moeilijker te verteren. Er staat prachtige muziek op de plaat, maar veel nummers duren mij te lang. De opbouw is sloom en vaak verlies ik daardoor mijn aandacht wat bij de muziek, waardoor de pracht die volgt minder mooi is dan het had kunnen zijn. Ook vind ik hierdoor de duur van het album te lang. De nummers voelen al wat langdradig - 46 minuten vind ik daardoor iets te veel van het goede. Toch een prima plaat met een paar prachtige nummers. 3.5*

Nadat ik Good Kid M.A.A.D City kapot gedraaid had, keek ik reikhalsend uit naar het nieuwe Kendrick Lamar album. En om er maar niet omheen te draaien: hij valt me een beetje tegen.

Toen i als eerste nummer uitkwam, vreesde ik er al voor. Het is een prima popnummer, maar meer dan dat vind ik het ook niet. Na het optreden bij the Colbert Report en na het droppen van the Blacker the Berry kreeg ik weer hoop. Helaas mocht dit niet baten...

Er staan wat mij betreft veel te veel kleine irritatiefactortjes op dit album, zoals de te harde bas op Wesley's Theory, het nutteloze en irritante For Free, de irritante stemmetjes/refreintjes op u, Institutionalized en Hood Politics en vooral het nietszeggende en veels te lang durende interview met 2PAC. Zonde, want ik vind veel van deze nummers erg vet. Ook kan ik mij soms ergeren aan Kendrick's teksten. Waar hij naar mijn inziens het racisme in de VS perfect weet te verwoorden op TBTB, snap ik het nut niet van nummers als These Walls en wederom For Free.

Waar GKMC echt een verhaal was, vind ik de structuur van TPAB erg matig. Het is wel erg simpel om een paar nummers te schrijven en naderhand een gedicht te maken die daar zogenaamd bij aansluit.

Dat ik zo kritisch ben over het album ligt vooral aan het feit dat ik Kendrick zo hoog heb zitten. Ik verwachtte geen perfect album, maar had wel gehoopt op een album met een langere houdbaarheidsdatum. Ik ben overwegend positief over TPAB, maar toch wel lichtelijk teleurgesteld.

Ik zie Kendrick tegenwoordig vaak vergeleken worden met mensen als Martin Luther King en Malcolm X en hoewel ik het hiermee eens zou zijn als dit een album was gevuld met geweldige nummers als TBTB, vind ik deze vergelijkingen ongepast als Kendrick blijft rappen over het potentiële spraakvermogen van vrouwelijke genitalia en over de waarde van zijn jongeheer.

3.25*

Huilen.

Dat kwalitatief goede Nederlandse hip-hop al lang en reeds is overleden, was al duidelijk. Nadat Rico, Sticks en Typhoon overgingen in de Fakkelteitgroep ging helaas ook hun niveau ietwat omlaag. Op enkele kleine hoogtepuntjes na (Fresku, Zwart Licht, Lobi da Basi) was kwaliteit ver te zoeken in Nederhop. Wat Nederlandse rappers daarentegen wel goed kunnen is hits maken. Gers Pardoel, Sef, Dio, the Opposites, de Jeugd.. noem ze maar op. Op New Wave komen een paar van de grootste Nederlandse hip-pop talenten samen en dat levert een handvol interessante top 40 nummers op. Zo is Drank & Drugs een grote hit en staan er nog meer potentiële krakers op. Je moet dit niet gaan luisteren voor diepgaande teksten of prachtige instrumentaties, maar als je op zoek bent naar wat feesthits, dan kan New Wave iets voor je zijn.

A Moon Shaped Pool. Het negende album van een band waar ik al een lange tijd een haat-liefdeverhouding mee heb. Hoewel ik op elk album wel een paar fantastische nummers hoor, heb ik nog nooit kunnen genieten van een heel album. En om een lange review maar even kort samen te vatten, ook Moon Shaped Pool weet mij niet in zijn geheel te boeien.

Waar ligt het voor mij toch aan dat ik niet de magie kan horen die heel veel andere mensen wel horen? Mijn grootste probleem met dit album ligt niet in de instrumentatie. Nee, bijna elk nummer heeft prachtige orkestrale stukken waar de klasse van afdruipt. Mijn grootste probleem met dit album ligt in het element waardoor ik Sufjan Stevens' laatste album zo geweldig vond: de emotie. Ik voel het gewoon niet. Ik vind de meeste teksten, op een paar interessante oneliners na, niet van een erg hoog niveau. Voor mijn gevoel gaan de nummers nergens heen. Je ziet het ook op vele fora en websites; mensen die speculeren over wat de teksten nou echt betekenen terwijl niemand het zeker weet. Begrijp me niet verkeerd, abstractie kan geweldig uitpakken, maar 52 minuten lang niets concreets zeggen terwijl de muziek rustig voortkabbelt.

Mijn tweede probleem met dit album ligt in Thom Yorke's stem. Hoewel ik Yorke nooit een geweldige zanger heb gevonden, vind ik hem op dit album nog minder dan andere albums. Op dit album zoekt hij nergens interessante zangstructuren op en net zoals vele instrumentaties kabbelt het maar voort. Het is degelijk, en voor een Radiohead album is degelijk niet genoeg.

Sommige nummers op dit album zijn fantastisch, zoals het energieke Identikit, het dromerige Daydreaming of het prachtige Decks Dark. Maar op andere nummers werkt het voor mij gewoon niet. Ful Stop, Desert Island Disk, Glass Eyes.. nummers waar ik mijn aandacht niet bij kan houden omdat er simpelweg niets interessants te beleven is. Een prima album, maar niet meer dan dat.

3.5*

Hans Zimmer meets Sufjan Stevens. Met Planetarium waan je je in een prachtige ruimtefilm, waarin epische, bombastische muziek wordt afgewisseld met zachte klanken. Af en toe staan er wat miskleunen op (Saturn), soms is de productie en de zang iets te glad, maar de geduldige luisteraar wordt hier toch wel erg beloond met prachtige composities en typische Sufjan nummers. Op sommige nummers hoor je ook oude/nieuwe (het album is namelijk in 2012/2013 gemaakt) Sufjan nummers terug, zoals Age of Adz/Too Much/Impossible Soul op Jupiter en Death with Dignity op Mercury. Desondanks zijn er ook veel verrassende nummers te vinden, zoals het aanstekelijke Moon (die beat had zo van een Drake album kunnen komen!) of Pluto (Sufjan meets Final Fantasy). Een muzikale ontdekkingsreis - fantastisch.

Let ook vooral op de prachtige teksten. Sufjan duikt diep in de Griekse mythologie om verhalen te scheppen, af en toe gemixt met verhalen uit Sufjan's eigen leven. Zoals bijvoorbeeld op Venus, waarin Sufjan een liefdeservaring (lees: seks) via mythologie:

Methodist summer camp
you show me yours, I show you mine

gevolgd door:

Go slow
Pandemos, fill of me

Ook interessant is dat, mijn inziens, dit nummer verwijst naar een seksuele ervaring met een vrouw (Venus, de vrouwelijke planeet). Hoewel dit natuurlijk niet erg choquerend is, is dit na al de discussie omtrent Sufjan's geaardheid toch weer een verhaal dat de gemoederen weer een beetje kan opschudden. En zo ontdek ik bij elke luisterbeurt steeds meer. Zo hoort muziek voor mij ook te zijn:- een ontdekkingstocht door kleurrijke landschappen, prachtig geschreven poëzie en een haast oneindig aantal bijzondere details. Dit is zeker niet Sufjan's beste album (als het überhaupt als Sufjan album beschouwd mag worden), maar dit laat wel weer zien wat een fantastische artiest hij toch is.

4*

EDIT: Hoe langer ik naar de tekst van Venus kijk, hoe meer ik begin te twijfelen over de geaardheid van Sufjan's liefdespartner.

Leonard Cohen, David Bowie, Child of Lov. Wat is de overeenkomst tussen deze artiesten? Allemaal trokken ze alles uit de kast om met hun laatste album hun eigen dood aan te kondigen. Hoe vaker ik deze plaat luister, hoe meer ik denk dat dit album de Nederlandse voorganger was van Blackstar.

Martijn Teerlinck - een redelijk anonieme man in de muziekwereld totdat hij zijn enige project in 2013 uitbracht. Tot grote verbazing van vele stonden er samenwerkingen met MF DOOM en Damon Albarn op het album van een willekeurige Nederlandse dichter. Hoe was dit toch mogelijk? De mysterie rond Child of Lov groeide na de release van het album: ondanks grote aankondigingen, trad hij nooit op. Toen in december 2013 ook nog eens duidelijk werd dat hij plots was overleden, was er voor mij een fenomeen geboren.

Dus, waarom denk ik dat Martijn hier zijn eigen dood voorspelde? Allereerst wist hij dat hij waarschijnlijk niet lang zou leven. Al vanaf jongs af aan kwakkelde hij met zijn gezondheid. Het was ook de reden waarom hij zijn optredens afzegde: zijn frequente ziekenhuisbezoeken gooiden roet in het eten.

Hoe vaker ik nu naar het album luister, hoe meer het mij lijkt dat de dood hier het grote thema is. Allereerst de albumcover: hoewel dit een redelijk willekeurige cover lijkt, lijkt het me vrij duidelijk waarom hij gekozen heeft om zichzelf met een aureool af te beelden. De teksten dan: op Fly spreken deze voor zich:

Maybe this is time for goodbye
I really need my wings to fly
I'm up in the sky

Of het einde van Warrior (alhoewel dit ook zou kunnen verwijzen naar het einde van een relatie)

I said I'm moving, oh follow the lead that I found for a better tomorrow
Oh, look in the mirror ... warrior

Maar het duidelijkst is het op One Day. Het refrein spreekt wederom voor zich.

Hold me until the morning
Hold me until the morning
One day baby I gotta die
And I lay down
Dont leave me lying here

Maar de verse erna is ook zeker het analyzeren waard.

Wrap me
In a white sheet
Cut a hole out for my mouth

Allemaal vrij duidelijke aanwijzingen lijkt me. Maar ook de videoclips spelen een rol in het verhaal wat Martijn wilde vertellen. Zo valt er in One Day te zien hoe een vrouw relationele dingen blijft doen met een levenloos lichaam. Wellicht een bericht voor zijn toenmalige vriendin? Laat me los. Ga door met je leven. Houd niet vast aan mijn dood.

Wellicht verklaart het ook hoe hij zoveel grote artiesten op zijn album heeft weten te krijgen. De dood overstijgt immers alle grenzen. Misschien ga ik te diep in op deze zelfbedachte theorie, maar voor mij geeft het het album net dat speciale randje. Martijn Teerlinck. Cole Williams. Child of Lov. Je was een monument voor de Nederlandse muziekwereld. Het ga je goed.

Tyler heeft verdomde veel talent in het trekken van aandacht - in de goede zin van het woord. Hij kan nummers maken die wellicht niet kwalitatief fantastisch zijn maar die wel weten te boeien, met natuurlijk als grote voorbeeld Yonkers. Dat is ook waarom ik dit album (en Cherry Bomb) totaal niet snap. De jaren dat Tyler angsty tienermuziek liggen natuurlijk achter hem, maar ik hoor nog steeds voldoende potentie om een goed album te maken. Een album dat pakt. Zoals al eerder gezegd - Flower Boy doet dit totaal niet. Na het horen van Who Dat Boy en 911 / Mr. Lonely had ik goede hoop dat er nu eindelijk een album zou komen waarin Tyler van begin tot eind de aandacht vast wist te houden. Dat is echter totaal niet het geval. Nummers als Boredom, Glitter, November en Pothole zijn vlak, muzikaal ondermaats en missen ook maar enige vorm van thematiek. Het is beluisterbaar, zeker, maar daarmee is ook alles gezegd. En als ik dan terugkijk op alles wat Tyler tot nu toe heeft uitgebracht in zijn gehele carriere lijkt me dit toch wel een breekpunt. Zijn relevantie was hij al grotendeels verloren en, hoewel die nu enigszins weer is aangewakkerd door zijn coming out (als het al een coming out is) lijkt me dit misschien ook wel het begin van het einde.

Tyler Gregory Okonma, beter bekend als Tyler the Creator, heeft eindelijk zijn lang verwachte album Wolf gereleaset. Na zijn twee schokkende eerste albums ( Goblin en Bastard ), waarin hij veel rapt over verkrachting en moord, lijkt de rapper nu volwassen te zijn geworden.

Ook ik keek erg naar dit album uit. Tyler is zeker niet de beste rapper. Hij is ook niet de beste rapper in zijn eigen rapcollectief. Maar Tyler straalt een zeker charisma uit. Waar betere rappers als Hodgy en Domo relatief onbekend zijn, is Tyler een soort cultheld.

Het album begint direct goed met het nummer Jamba. Het eerste wat mij opviel, is dat Tyler zijn rapstijl ietwat veranderd heeft. Ja, hij rapt nog steeds over macabere zaken, maar hij is niet meer de rapper die zijn luisteraar slechts wil shockeren. Jamba bevat een van de beste verses van het hele album door Hodgy Beats.

Daarna begint het niveau wat te dalen. Cowboy begint met een duistere beat, maar de piano in het refrein maakt het veel luchtiger dan eerdere werken zoals Radical. Waar Cowboy nog van een zeer redelijk niveau is, vind ik Awkward en Domo23 toch nummers die geschrapt hadden kunnen worden. Net op het moment dat ik aan het niveau van Wolf begon te twijfelen, kwam daar het nummer Answer. Op dit nummer laat Tyler zien gegroeid te zijn. Hij rapt luchtig over hoe zijn vader hem en zijn moeder heeft verlaten.

Het nummer daarna ( Slater ) is weer zo'n nummer die zeker het niveau van het album niet verbetert. 48 daarentegen is weer een uitstekend nummer. Zeker niet een nummer die ik van Tyler had verwacht, maar wel een nummer waar Tyler's flow uitstekend tot zijn recht komt. Het nummer daarna, Colossus, is weer zo'n nummer wat niet zo lekker uit de verf komt. Wolf is 71 minuten lang, maar het wordt wel een erg lange zit met miskleunen zoals Colossus en Slater.

Een erg wisselvallig album, dacht ik. Ik verwachte nog 1 of 2 erg sterke tracks en 3/4 mindere, maar ik werd positief verrast. PartyIsntOver/Campfire/Bimmer is een driedelig nummer. Het eerste gedeelte bestaat uit een klein refreintje. Het tweede gedeelte ( Bonfire ) zorgt voor kippenvel. De magische stem van Laetitia Sadier en het kinderkoortje maakt dit nummer op een bepaalde manier erg grimmig en toch indrukwekkend. Het derde gedeelte ( Bimmer ) bevat een van de hardste en geniaalste beats op het hele album. Frank Ocean laat weer eens horen waarom hij die Grammy verdiende en Tyler zorgt voor een van zijn beste verses. Het enige probleem met deze track is dat er geen enkele connectie is tussen de gedeeltes. IFHY laat me dit kleine probleempje direct vergeten. Wat vraag je nog meer van een track? Het heeft alles: een harde bas, een orgel sample, Pharrell...

Pigs is de track die het dichtst bij Tyler's oude stijl komt. Moord e.d. komen weer aan bod, maar toch op een minder shockerende manier dan op oude nummers. Tyler laat op dit nummer horen dat hij tekstueel erg sterk is, maar zijn flow speelt hem vaak parten. Een nummer om snel te vergeten is Parking Lot. Het nummer is niet slecht, maar het zit verpakt tussen twee erg sterke nummers. Vooral track nummer 14, Rusty, is waar ik op gehoopt had. Domo Genesis laat zien dat hij een van de beste rappers van OFWGKTA is en Earl Sweatshirt op een track kan nooit kwaad. Toch zijn het niet de gastrappers die dit nummer zo goed maken. Tyler's sterkste verse van het hele album staat op Rusty. Als het niveau van het hele album zo hoog was, dan was dit een album van het niveau Nas.

Helaas blijft het bij pieken zoals Rusty die dit album goed maken. Het volgende nummer Trashwang, is weliswaar een parodie op slechte rapnummers van tegenwoordig, maar het past totaal niet op dit album. Maar dan...

Halleluja! Een nummer wat niemand van Tyler had verwacht: Treehome95. Een jazznummer, met de vocals van Coco O en de legendarische Erykah Badu. Tyler is figurant op zijn eigen album. Een nummer dat me weet te pakken zonder echte reden.

De laatste twee tracks zijn ook van een hoog niveau, maar dan op een heel andere manier. Tamale is een energiek nummer. De combinatie trompetten, bas en Tallulah Willis zal het vast erg goed doen bij liveoptredens. Een nummer waarbij je bijna niet stil kan blijven zitten. De afsluiter van het album, Lone, is een nummer waar Tyler zijn emotionele kant weer laat zien. Tyler's flow past niet bij het nummer, en toch is het misschien wel het sterkste nummer van het album. Een hele andere kant dan we van Tyler gewend zijn.

Tyler laat op dit album zien dat hij ouder is geworden. Wijzer misschien. Minder teksten over moord, verkrachting enz., meer nummers over zijn emoties. Er staan veel sterke nummers op Wolf, maar het album is erg wisselvallig. Hoge pieken ( Rusty, Lone ) maar ook diepe dalen ( Colossus, Slater ). 18 nummers op een album is gewoon te veel. Had Tyler die nummers geschrapt, dan was dit een fenomenaal 3de album geweest. Nu laat dit album me toch zitten met een dubbel gevoel.

4/5

Ik kan hier een lang verhaal ophangen over het album maar als ik eerlijk moet zijn vind ik dat het album helemaal niet waard. Dit is een typische U2 plaat geworden en dat, in combinatie met mijn score, moet genoeg zeggen. Na het zien van de eerste scores was ik erg benieuwd maar het is simpelweg gewoon weer een matige plaat. Nergens beklijft het, nergens wordt het ook maar enigszins interessant, nergens gebeurt er ook maar iets noemenswaardig.