Goodbeye goodbeye rock n roller. Welk album begint er nou met een eulogy, nou deze dus. Het waren zware tijden verteld hij verder in Hard times en daarmee neemt de zingende sologitarist afscheid van zijn publiek. Lullig dat er dan nog 11 songs moeten komen. Gelukkig is niet alles zo zwaar op de hand en is dit verder een no-nonsense hardrock album US-style met rockers en ballads, allemaal meezingbaar en natuurlijk doorspekt met de typische Meniketti solo's. De powerballad Come in from the rain doet zelfs aan vroegere tijden denken totdat je merkt dat de tweede gitaarsolo door de fade-out om zeep wordt geholpen. Moet het dan weer als hapklare radiovriendelijke brokken geserveerd worden? Kennelijk wel. De platenmaatschappij weet ondertussen toch wel dat Dave niet de looks, noch de stem, noch de uitstraling heeft om de ene na de andere hit te scoren. Laat hem dan ook lekker uitrazen zoals weleer, dat leverde hem nog een mooie Pinkpop plaats op in 1982 (dat zegt nu niks meer, maar toen er 1 "harde" band per jaargang mocht komen toch een mooie prestatie). Afijn, de killers en fillers wisselen elkaar mooi af zodat het toch wel een lekker plaatje is. Hard Times, Come in from the rain, Ten Lovers,She's Gone en Surrender zijn bij mij de favorites.
En o ja, de band is later uit den dode opgestaan en tourt nog als een dolle. Komen ze bij je in de buurt is het nog steeds een must-see. De energy levels overstijgen dan de Ten plus met gemak.