Opgenomen in de wisseloord studios nemen de soms logge en soms snelle rifs je mee in een groove waar je weer moeilijk uit loskomt. Het wordt nergens complex en de zang wisselt mooi af van lage weerbarstigheid tot zijn onvervalste high pitches zoals onze vrolijke vriend kan als geen ander. Nou ja, toen dan.
Af en toe wat megadeth like twin gitaarsolo's maar helaas net iets te weinig dubbele bass drum up tempo metal, want dat zijn naar mijn mening meer de " wow " factors van het album ( into the pit, nailed to the gun, war of words). Little crazy haalt na de mooie ballad de vaart er flink uit om vervolgens toch een mooi eindsprintje te maken. Rob is pissed en deelt dit graag met u. Live op halfords live insurrection (2001) lijken de nummers nog venijniger te worden.
Conclusie : Strakke plaat , 4 sterretjes

De instrumentale opener bouwt langzaam op en houdt de spanning goed vast. Dat deze mannen meer kunnen dan alleen rauwe snelle thrash metal maken en daarmee de in 2010 al verwende fans van dat genre snel en gemakkelijk voor zich te winnen wordt al snel duidelijk. Kom je dus voor easy pleasure en hard beuken alleen dan kun je beter verder zoeken in de overvloedige releases van dat jaar. Vind je het prettig dat er technische hoogstandjes worden vertoond, dat de zanger ook kan zingen zonder te schreeuwen en dat het tempo vaak wat tandjes wordt terug geschroefd dan is dit toch uitert genietbaar.
Specialeattentie voor de halford like gilletjes in het refrein van Adept or Die en de stem vervorming bij het fel uitgesproken Overthrow. Bij Immortal Wounds lijkt de zanger expres wat nasaler te zingen (beetje ozzy-like). Deze afwiseling in zangstijlen is erg verfrissend in een tijd waarin thrash metal bands elkaar de loef afsteken wie het bruutste album kan maken. De vele intermezzo's zorgen er daarnaast ook voor dat de soms simpel opgezette riffs en niet bijster originele soloos niet snel gaan vervelen. Het verboden uurtje vliegt dan ook om voordat je het in de gaten hebt. Mede ook door de prima productie.

Heerlijke 80'$$$$ plaat. Lou Gramm is hier echt in topvorm met soul achtige en rock vocalen. Veel toetsen ( tja het is 1985) . Het gitaarwerk komt er af en toe wat bekaaid af en daarom vind ik het knap dat dit album alleen al door het zangwerk een echte rockplaat is. Ultieme break-up cd. Zit je zonder: down on love. Heb je er 2 en kun je niet kiezen: two different worlds. Is het voorbij als gevolg van vorige zin that was yesterday. Ben je er nog boos om: reaction to action met heerlijke solo. Sprak mij toenertijd wel aan al die emoties. Waarschijnlijk is het sentiment maar draai m nog geregeld. Heel hard, in de auto met de ramen dicht!