A. blablabla: Van sommige albums heb ik geen idee van wie en waarom ik die op tape had gezet destijds. Deze valt daar ook onder. Nu eindelijk in hoogste kwaliteit mp3 formaat kan ik 30 jaar naar dato het album onder de loep nemen en mezelf afvragen waarom ik de naam van deze onbekende band uit Hawaii nooit vergeten was. Ik besloot dat al lopend te doen en het hondenuitlatende medewandelaarspubliek deze ochtend zullen af en toe wel raar hebben opgekeken bij een plotse armbeweging of mimikmoment van deze oude rocker. Opvallend hoe de muziek door je synapses wordt doorgegeven als hadden zij dat gisteren ook al gedaan maar in de werkelijkheid zal dat toch het geval zijn geweest ver voor het onmantellen van de laatste casettedeck.

B. Het album: In die tijd werden er te pas en te onpas coversongs op een album geplaatst. Aan de hand van dat ene bekende nummer kun je wel iets van een richting aangeven welke kant de metal op zal gaan. Hier is dat Elonar Rigby (the beatles) en de metal is inderdaad melodieus te noemen. Tevens wilde sommige bands graag laten zien waartoe ze allemaal in staat zijn. En dat komt dan de afwisseling erg ten goede maar kan ook als richtingsloos worden gezien. Bij Q5- Steel the Light (1984) heb ik meer het laatste maar bij deze Sacred Rite meer het eerste. De afwisseling vormt namelijk nog wel een geheel. Het album opent dan ook met een vlot metaldeuntje, cold hearted girl, beetje glam zelfs. Wat misschien niet meteen opvalt is de bevlogenheid van de bassist, maar hou m in de smiezen. I've seen the wizard trekt wat steviger van leer maar heeft een heerlijk rustig melodieus tussenstuk.
Tijd voor een powerballad, I will survive doet mij wat "Nederlands" aan. Een trage dungeons and dragons rocker wordt gevolgd door een leuke instrumentale track en dan is het tijd voor de cover. Elanor wordt prima metallized en vervolgens het hoogtepunt van het (vrij korte) album.
The Last Rites is een heuse (prog) metal song a la Queensryche (the warning stijl) en loopt naadloos over in het melodieuze As I was told. Het is eigenlijk jammer dat ze hier twee losse tracks van gemaakt hebben anders was het misschien wel een van de beste epic 80's metal tracks geweest.

C. Conclusie: Volgens mij loop ik wat te hard van stapel. Maar goed, mijn enthousiasme voor dit album is weer herboren en deze gaat vandaag nog aan de stereo gekoppeld worden zodat de buren ook weten waar ik het over heb.

Zeg je metal en 1990, grote kans dat je één van de vele thrash metal albums op je oren hebt. Dit Californische viertal heeft de sokken er aardig in en wisselt snelle stukken af met nog snellere stukken. Steve DiGiorgio steelt de show met zijn fretloze Sheehan-like basspel en heeft ondertussen een indrukwekkende discografie opgebouwd met oa Death, Dragonlord en als laatste wapenfeit Testaments 2016 release Brotherhood of the Snake Daarmee is dit album in ieder geval niet te vergelijken. Het technisch hoogstaande snelle spel en brute kracht relateert eerder aan bands als Death en (oude) Slayer. De composities op Swallowed in Black zijn misschien niet zo sterk als die twee voornoemde bands maakten en de zanger/gitaist mist enige charme in zijn stem. Maar een song als Images is zo freaky als maar zijn kan (binnen dit genre) en duizelt lekker je kop door. Krijg je daar niet genoeg van dan is deze tweede worp van Sadus een regelrechte aanrader.

Melodieuze hard rock album van amerikaans gezelschap Skull onder leiding van guitar commando Bob Kulick inderdaad de broer van Kiss gitarist Bruce. Met Dennis st. James op zang maken ze er samen een leuk plaatje van. Dennis zingt als dave Menneketi en bob scheurt er lekker op los zodat als geheel een vergelijking met Y&T niet moeilijk te maken is. Leukste solo's op breaking the chains en guitar commando's. I like my music loud kan zo op een Kiss plaat. Melige powerballads ontbreken natuurlijk ook niet. Later zou bob samen met ex rainbow zanger Graham Bonnet met de "band" Blackthorne 1 cd opnemen (afterlife 1993) met daarop ook het vlotte Breaking the chains. Afijn, gespierde 80's USA rock dus voor fans van allereerst Y&T en ook Kiss, Dokken etc.

Ik word de laatste 10 jaar niet meer zo heel vaak enthousiast van Live albums. Ook vroeger werd er wel het eea verknutseld (understatement van het jaar) maar leverde het livealbum vaak toch een meerwaarde in de discografie omdat de songs veel steviger danwel anders gebracht werden dan in de studio. Nu heb ik vaak het gevoel naar een best-of te luisteren met publiek ertussen gemixt. Maar zo af en toe springt er eentje bovenuit en dat is hier dus het geval. De meestergitarist tovert uit zijn hoge hoed een setlist die zijn carriere prima weergeeft met de nadruk op zijn laatste solo album genaamd Slash (2010) no’s 3, 5, 8 (instr), 9, 10, 11, 13, 19. Het veel gehoorde commentaar op dat album was dat met al die gast zangers het niet een mooi geheel was en dat Slash zelf te ingetogen was. Nou, hier is uw herkansing. Criss Cornell, Lemmy, Ian astburry, Stockdale etc zijn vervangen door Myles Kennedy. En die zingt de longen uit zijn lijf in de home-town van Slash in een zaaltje ter grootte van 013 zo ongeveer.
Verder vertegenwoordigt zijn nog Appetite for Destruction (1987) 2, 6, 17, 20, 21, G N' R Lies (1988) 15, Use Your Illusion II (1991) 7, It's Five O'Clock Somewhere (1995) 1, 14, Ain't Life Grand (2000) 4, 12 en Contraband (2004) 18.
No 6 Rocket queen heeft een fijne uitgebreide gitaarsolo en natuurlijk ontbreekt 16, Godfather theme niet, met daarin alvast de eerste tonen van Anastasia die later op Apocalyptive Love (2012) zou verschijnen.
Aldus, een gevarieerd album met veelal afwijkende versies of nooit eerder live uitgebracht materiaal afgewisseld met GNR klassiekers en met Slash in topvorm. Hoedje af (ach wat flauw)

Men komt nog wel eens een vergeten juweeltje tegen as je de cd kast opnieuw gaat indelen. En dit is er ook eentje om in te lijsten. Op en top hard rock met bluesy inslag. Pastte indertijd niet echt met wat er op de markt gevraagd werd. Er staat geen paradise city op en menigeen zal dan ook de plaat teleurgesteld weggelegd hebben. Het voordeel van dit genre is dat het nooit uit of in is. Een lekkere rauwe bluesrock plaat gaat er altijd wel in op zijn tijd. Met de begeleiding van de GNR toppers clarck, sorum en reed en alice in chains bassist mike inez laat Slash zijn gitaar ongepolijst zijn werk doen.
Volgens mij werd Beggars & hangers on op single uitgebracht, en laat dat nou net niet de energie uitstralen die de rest van de plaat wel draagt. Neither can I, good to be alive en monkey chow zijn erg meeslepend. Voor sommige zal dit album ook wat te lang duren en dat komt door dat het weinig vernieuwend is en de zang kan wat eenzijdig overkomen. Maar he, it's only rock & roll and me like it. Dikke 4 ×