Vier van de vijf originele bandleden zijn sinds de reünie in 2000 nog steeds in Tesla te vinden. In de jaren tachtig wist de Californische band zich aan de populaire glam metal te onttrekken door een rauwer en southern feel mee te geven aan de muziek. De frontman Keith staat dan ook geregeld met een cowboy hoed on stage. De band was razend populair in de states (meer dan 10 miljoen albums verkocht). De eerste 3 albums en het geweldige 5 man acoustical jam kun je wat mij betreft blind aanschaffen mocht je van eerlijke Amerikaanse hard rock met twin gitaren houden.
Halverwege de jaren negentig viel voor heel Californië het doek en zo ook voor Tesla. In 2000 kwam er de reünie maar de daaropvolgende albums (inclusief twee cover / tribute platen) konden bij mij geen potten breken. Maar nu is er Shock! Een heerlijke afwisselende plaat met prima composities en energieke uitvoeringen. Phil Collen (Def Leppard ) zat achter de knoppen en dat doet hij heel goed. De plaat klinkt fris en gedetailleerd en ook wat Leppard trekjes ontbreken niet. Hebben we dit misschien allemaal al eens eerder gehoord? Vast wel, maar het album rockt en stuwt als in betere tijden. Het resulteert in een warm aanbevolen en een knal op de repeat knop.

Braaf plaatje, heeft zeer weinig met rock te maken op een enkele gitaarsolo na. Vergeleken met dit is ELO heavy metal. Eye in the sky en Old and wise zeer mooi gezongen, zijn de echte uitschieters. Echter na 2 nummers begon ik me vreselijk te irriteren aan de computer drum en al helemaal aan de eentonige computer baslijn. Dat past wel in de titelsong maar niet in de pogingen een rock song neer te zetten. Hoort natuurlijk perfect in die tijd dat het uitkwam. Niet mijn ding dus. Zal niet stemmen, (kom niet verder dan 2*) om de fans niet voor het hoofd te stoten.

Prachtig overzicht van de geschiedenis van de Heavy Metal.
Iron Butterfly doet de kick-off met de single versie uit 1968. De distorted gitaar naast de Doors-like toetsen klinken geweldig. Meer Classic Rock volgt en dan is er in ene Girlschool met Demolition boys (1980). De punk invloeden worden duidelijk en de muziek dus wat simpeler dan bv Rush. Angel witch (1980) maakt het wat steviger en is naast de volgende track van Iron Maiden (1980) een mooi voorbeeld van de opkomst van de britse heavy metal. Black Sabbath met Dio als zanger mag CD 1 afsluiten.
CD 2 opent met de toendertijd snoeiharde hard rock van motorhead (1980). Daar denken we waarschijnlijk nu heel anders over. Meer veelal NWOBHM volgt met onder meer Venom (1981) wat als pre-black metal door het leven zou kunnen gaan. Meer satan bij Mercyfull Fate (1983) om vervolgens de early 80's hairmetal te betreden (wasp en Y&T) en wat klasiiekers om af te sluiten met de Thrash van Metallica (1983).
CD3 opent vanaf 1983 met een hele rits hair metal bands afgewisseld met hardrock uit Japan (Loudness) om te landen bij Helloween wat als power metal wordt bestempeld. Vervolgens sluiten 3 uitstekende Thrashers (als laatste Megadeth) de CD af en zijn we al bij 1986
CD 4 opent met de megahit van Whitesnake (1987) en nog wat AOR. Dan mag Savatage zijn prog-metal laten horen, Lita Ford haar Pop-rock, Manowar zijn Power metal, gevolgd door dus zo'n beetje alle soorten metal die er was tot 1991. De eer om deze box set af te sluiten is voor Sepultura. Dus geen grunge, nu-metal en meer soorten van na 1991
Het mooie van deze box set is dat ook de grote namen erop staan met hun bekende nummers en het niet aanvoelt als iets in elkaar geflanst. Er is dus over nagedacht. Missen we nog wat namen? Offcourse. Van Halen, Ozzy Osbourne, Led zep en natuurlijk ieders eigen favorieten uit die tijd. Ik had graag een ander nummer gezien bij zowel Raven als Metal Church, maar hey, het is een fijn overzicht voor wie zich nog eens wil verdiepen in dagen van weleer (1968-1991) of waar je vader nog naar geluisterd heeft.

De riffs zijn heden ten dage misschien niet meer zo hip. Maar zijn solo's zijn hier toch weer van uitzonderlijke klasse, vaak 2 per song. De opener Armed and Ready gaat volgens mij over impotentie in het pre-viagra tijdperk, maar echt zeker weten doe ik dat niet. Het toetsenintro van Cry for the Nations vond ik toen wel leuk maar nu lijkt het alsof het wat venijn uit het nummer haalt. Was ook de single destijds meen ik.
De drumroffel van Simon Phillips (ex judas priest oa) die leidt naar het weergaloze en aanstekelijke feels like a good thing , gevolgd door het instrumentale into the arena waar de hele band los gaat zijn toch wel de high lights van de CD. Met het wat mystieke Lost Horizons had Michael zijn eigen Stargazer te pakken. Tja, het is een beetje ouwelullen rock misschien maar ach, genieten mag nog steeds.

Afijn, deze Wild Cat vind ik een schoolvoorbeeld hoe 70's rock en punk zich vermengd tot de New Wave of British Heavy Metal. De zang is inderdaad zeer matig maar het gitaarspel is best te genieten. Het is dan ook niet voor niks dat ik de 3 langste songs prefereer boven de rest. En ook Money dan dat laat horen dat een dosis humor toch wel erg bij die scene hoorde. Geen hel en verdoemenis in Pan Tang, nou ja, beetje dan.