Iets minder bekende bay area thrash metalaars met wat hooggestemde venijnige gitaarriffs. Op dit laatste album met bassist willy Langehuizen wordt het gekozen speedy thrash pad van de voorganger Know your enemy verder ingeslagen. Holiday in combodia is een punky dead kennedy'S cover en Michael Coons laat op het laatste nummer the omen nog even horen dat hij ook met zijn "normale" zangstem prima uit de voeten kan. Doet af en toe een beetje (veel) denken aan the legacy van het souls of black album van Testament. Uhh andersom dan, dus. (Deze was eerder). Ook het prima Shadow company heeft een mooie intro/outro. De tempowisselingen in het nummer lijken dan weer op hoe Anthrax het doet om je een idee te geven. Leuk album die al bij het "bijna vergeten" gedeelte van mijn rechter hersenhelft was aangekomen.

Leuke afwisselende verzamelaar. Veel top artiesten op een schijfje. Def leppard en tesla vallen echter wat tegen.

Op haar voorganger Lita werd de blondine nog bijgestaan door oa Ozzy en Lemmy en dat wierp zijn vruchten af. Twee singles in de US top 20 en platinum voor het album. Op deze Stiletto probeert ze het meer op eigen kracht, bijgestaan door haar band en wordt de boel wat steviger, voller en vetter geproduceerd. Zelfs wat electronische trucjes en blazers worden ingezet met de bedoeling dat je overdondert en omver geblazen wordt.
De instrumentale openingstrack geeft een letterlijke kick-off met een galmende bassdrum en dient dan ook op hoog volume door je huiskamer rond te waren. Al snel blijkt dat Miss Ford de gitaarpartijen gedubt heeft en als de wekker gaat is het vrij overbodig om "Wake-up!" te roepen, missie was al geslaagd. Vervolgens wordt het prijsnummer geintroduceerd. Hungry (for your sex) kookt en stoomt en wordt afgeblust met een blazerssectie. Persoonlijk kwam ik niet bij van het lachen toen ik voor de lol de hierboven gelinkte clip over mijn scherm liet huppelen. Zelden zo'n mismatch tussen tekst en video gezien.
Afijn de toon is dus gezet, echter is de schrijfkwaliteit van de bandleider lang niet zo sterk als haar gitaarspel. Leuke rockers, fijne meezingers, vette riffing, prima soloos ook. Als ik een vergelijk mag maken dan verwijs ik naar in datzelfde jaar opgenomen A little ain't enough van David Lee Roth. Ook vol goede bedoelingen maar vol met reeds platgetreden paden en een te volle productie.

Deze plaat levert haar dan ook geen hitsingle op en zelfs een promotietour wordt niet ingepland. Lita duikt liever weer de studio in. Inmiddels heeft de tijdsgeest de muzieksmaak zodanig verandert dat nog slechts een handjevol luisteraars dit op durven zetten. Dat geeft niks. Dit stoere wijf hoeft ook niet met iedereen gedeeld te worden.

Deze bleusy southern hard rock plaat is toch een hele verademing tov het eerdere werk van meneer Lynch bij Dokken. Het had nog iets "ruwer" gemogen maar het luistert lekker weg. She's so evil had zo op een Aerosmith album gemogen. Samen met de titel track wat het beste blijft plakken, Want morgen neurie je het nog
De zanger is erg soulful en George Lynch speelt zijn six string zonder dat dit irritant overheerst wat je bij andere gitaargrootheden nog wel eens tegen komt. Het wordt (bijna) nergens cheezy zodat ik het niet onder de glamrock kan plaatsen. Echter bracht Jake e Lee's Badlands een nog veel beter album in dit genre uit dat jaar.