Met een onverstaanbare zanger op high speed hard rock heb je het gevoel dat je naar het japanse Loudness aan het luisteren bent. Behalve het refrein echt geen woord. Deze Jeff Martin duikt een paar jaar later als drummer op bij jake e lee's badlands. Goeie keus. Toch zit dit album vol charmes. Ten eerste het spelplezier, de echte livesfeer, dan nog veel ruimte voor diverse soloos ( en dat op een enkel elpee lengte) en het onophoudelijke hoge tempo van de dubbele basskicks in de songs. Bijna on-amerikaans. De trommelaar Scot travis zou een jaar later naar Judas Priest verkassen en de malmsteen achtige snarenplukker Paul Gilbert richtte Mr. Big op nog voor deze live release ( beetje overbodige info misschien maar het rond het verhaaltje wel leuk af).

Dit legendarische hardrock album is samen met deep purples machine head en in rock het beste wat RitchieBlackmore in de jaren 70 in een studio gespeeld heeft. Dat de sfeer van het album erg bepalend is blijkt wel dat het goed gespeelde Stargazer door Dream Theater op de silver linings bonustracks cd het toch niet haalt bij het origineel. De riff van Do you close your eyes is erg pakkend maar het ontbreekt aan een goeie solo en is nogal eens gekopieerd door de master himself later on. A light in the black is voor mij de highlight van het album met het stuwende drumwerk van CozyPowell en het gitaar/keyboard duel met Carey. Dio zingt zijn longen uit het kleine lijfje en veel rouwer dan op het debuut van deze raargenaamde band.
Op de compilatie catch the rainbow staan 4 van de 6 nummers van dit album, mocht je je meer willen verdiepen in de legacy van Rainbow.

Ik ken de originele uitvoeringen ome Cole niet allemaal. Dus hoef ik niet te vergelijken, wel zo relaxed. Zoals de meeste nummers op dit lekkere afwisselende album. Alle muziekstijlen komen voorbij doordat de artiesten een eigen arrangement brengen naar gelang hun smaak. Nehneh cherry, jungle brothers en de t-twins hebben de tand des tijds niet doorstaan. Highlights: funny duet van debbie met iggy, U2, Tom Waits en les negresses vertes.

CD opent met de bekende introductie gevolgd door Spotlight kid en too late for tears. (Onder spotlight kid loopt nog een of ander irritant geluidsspoor van een zingende dame. heel vreemd) Dan begint het publiek long live r&r te zingen en of ze het spontaan inzetten of dat het gepland was weet ik niet, maar met het walsende stuk met we zijn op tv erin gaat de song behoorlijk de mist in. De volgende 2 songs gaan prima maar dan krijgt de toetsenist 5 minutes of glory (waarvan 4 teveel) en in Still I'm sad de drummer (chuck Burgi) ook nog eens. Hierdoor is CD 1 verre van vlekkeloos en het concert "hapert" zal ik maar zeggen. CD 2 Is van voor tot achter wel een lekkere concert registratie en luistert heerlijk weg. De mannen hebben er plezier in en Ritchie probeert geen 666 minuten lange solo neer te zetten. Doogie White zingt goed (tis geen dio hoor) maar lult af en toe teveel. Het is dan ook een live registratie van de gehele show en dat heeft ook zijn charme. Hadden ze het een dag later opgenomen dan had de setlist waarschijnlijk er weer net iets anders uitgezien (itt iron maiden concerten). Hoogtepunten Ariel en Perfect strangers. CD1 3* en CD2 4.5*

Je hebt diverse soorten cover albums. De één waar 1 artiest diverse covers maakt van diverse andere artiesten en één waar diverse artiesten 1 andere artiest (of soms meerdere artiesten) coveren. In het eerste geval is het vaak zoeken naar geslaagde tracks en in het tweede geval mits goed uitgevoerd, het liefst door originele bands, is het soms echt genieten geblazen. Dan moeten ze wel dicht bij hun eigen sound blijven en niet proberen de originele artiest na te doen. Oftewel geef er een eigen draai aan. En dat wordt hier grotendeels bereikt.
En zo blijkt dat Adrenaline Mob een betere gitarist in huis heeft dan Ronnie destijds, Dat Anthrax van alle markten thuis is, dat Halestorm er een slap aftreksel van maakt, en dat Killswitch engine de originaliteitsprijs krijgt (Ik vind dat grunten op Holy Diver echt geweldig (stond al op Kerrang's verzamelaar, jaren terug) Dat Biff erg zijn best doet, dat Scorpions nog steeds een powerballad weten neer te zetten alsof de tijd heeft stil gestaan, dat doro nog steeds een stoer wijf is, dat Glen Hughes na de eerste 3 noten geskipt wordt, dat Man on the silver mountain wel degelijk een Metal song is, dat Metallica toch weer de show steelt, dat...Ach luistert u zelf, aan de songs kan het in ieder geval niet liggen. Ik heb me wel vermaakt

Sommige platen kun je blijven draaien en krijg je geen genoeg van. Helaas valt deze daar niet onder. In de tijd met saskia en serge en lots of Abba in de hitlijsten ( om de tijdsgeest maar eens aan te geven) was dit een subliem prog rock album. Ben je hiermee opgegroeid zal het altijd een klassieker blijven. Echter 35 + jaar na dato kun je nog wel genieten van de vakmanschap maar zal het jaren 70 geluid en dito productie je niet ontgaan. Kun je daar iets mee dan is het een topper, maar er is juist in de wat proggy rock hoek ondertussen veel vooruitgang geboekt ook door Alex, Geddy en Neal zelf. In bijvoorbeeld Lessons zit onder het refrein een prima riff, waar helaas een iel solo gitaartje doorheen schrekt. Op tears blijkt Geddy wel een normale zangstem te hebben. Het stoere passage to bankok als ook 2112 en something for nothing wordt in latere live versies veel overtuigender gebracht. Op zich dus een prima album wat helaas de tand des tijds niet heeft doorstaan.

Jacobs ladder en Natural Science steken er met kop en schouders bovenuit. De lekkere riff van spirit of the radio wordt teniet gedaan door de wat zouteloze teksten en het reggae stukje en die rock nroll piano op het eind. Freewill is me wat te lang gerekt door het lange refrein dat een keer of 6 wordt herhaald. (Ja, neurie maar vast mee De andere twee stukken zijn wel aardig. Geddy heeft een nieuw orgeltje en laat dat te pas en onpas graag horen. Daarnaast zijn de gitaren wat hooggestemd zodat het hardrock gedeelte, mocht je dat zo noemen, wat wegvalt. De plaat heeft duidelijk een bastille day song nodig voor wat peper. Het blijft Rush natuurlijk en vakmanschap is gewaarborgd, echter ik zou niet 1 nummer in willen ruilen met die van de opvolger.