BLS staat niet bekend om zijn meest afwisselende aanpak van het gewichtige gitaargenre. Er is maar één weg en die gaat door alle trends heen, nergens aanhaken, gewoon rechtdoor.
Deze Spitfire collectie is een mooie samenvatting van zijn eerste 5 BLS albums (vanaf 1999-2004, ieder jaar 1 dus ongeveer) plus de Zakk Wylde solo (1996) en Pride & Glory plaat (1994).
Het album opent vrij kalm met wat uitstekende Southern Rock en een paar ballads om vervolgens los te barsten met Bored to tears. De heavy riffing zoals bekend bij zijn toenmalige werkgever Ozzy Osbourne neemt hier ook weer een sterke plaats in. Dat de man kan soleren zal ondertussen wel bekend zijn en met zijn meestal wat lagere rauwe typische stem zit het ook wel snor. De songs zijn echter niet op grote complexiteit of op snelheid geschoeid en dat past wel bij deze baardmans. Bij no 15 (Crazy or high), 16 en 17 gaat de storm weer wat liggen en meer akoestische riffs afgewisseld met vette riffs en gitaarsolo's (duh).
Twee tot dan toe niet eerder verschenen tracks besluiten deze meer dan prima kennismaking rock&rollercoaster ride met de gitaarmeester wylde.

Single disc overzicht uit 1995 van BS van begin tot 1983. Ben je op zoek naar de roots van de hedendaagse metal en heb je er geen behoefte aan een complete discografie door te worstelen dan geeft deze verzamelaar een mooi overzicht. De bekendste klassiekers staan erop en (hoewel de nummers niet geheel in chronologische volgorde staan) is het gelijk duidelijk dat Dio een nieuwe impuls gaf aan het tanende repertoire van de band. Voor de echte fans verre van compleet, voor nieuwkomers een mooie kennismaking van de wat gedateerde stoner, doom en heavy metal van de 70's, mede door de dik 6 pagina's tellende speaker notes en foto's over Black Sabbaths historie.

Van begin tot eind bere sterke plaat. Dio hier en Ozzy zijn eigen band, win-win situatie. Helaas heeft de samenwerking toen niet lang geduurd. Ze hadden de naam gelijk naar Heaven & Hell moeten omdopen dan hadden we Iommi op Holy Diver horen spelen... If only

Sterke opvolger van Heaven & hell, en dat één jaartje later. Waar zie je dat nog. Jammer dat aan deze succesformule toen snel een einde kwam. Of misschien ook niet. Nu heeft het 2 pareltjes opgeleverd en is de (onvermijdelijke) teloorgang ons bespaard gebleven. Deze mob rules is een tikkie steviger dan H&H en misschien ook wel sterker individueel beoordeeld. Alleen geldt het niet voor alle songs (zoals country girl, hoewel niet slecht maar valt een beetje uit de toon bij de rest). Must have!!

Onevenwichtige samenstelling van de Black Sabbath periode na hun glorie dagen. De albums konden toen al geen potten breken en de beste daarvan (eternal idol) is slechts met 1 nummer vertegenwoordigd. (En het afgrijselijke Forbidden met 3) Nou is zanger Tony Martin ook oververtegenwoordigd op deze 80 min durende cd, en hoewel geen slechte zanger is mij dat wel iets teveel van het goede. Staan er dan geen enkele klassiekers op? Nou ja, eigenlijk niet. Voorruit Devil and daughters en The shining. Jammer, had meer ingezeten

Hard pounding hard rock album van ex-balance gitarist Bob Kulick. In dit project mag power vocalist ( of schreeuwlelijk, whatever you prefer) Graham Bonnet ( ex rainbow, msg, alcatrazz) ook een duit in het zakje doen. En eigenlijk past hij er wel bij. Vanaf het eerste nummer from the cradle to the grave is al gelijk duidelijk wat de bedoeling is. Alles op volle kracht vooruit. Bob zelf soleert wat minder zoals hij op het Skull album deed, maar laat regelmatig zijn klasse nog horen ( over and over). Rainbow's All night long wordt nog eens dunnetjes overgedaan maar de highlights zijn de opener en we won't be forgotten.
Voor als je zin hebt om nog met je hoofd te schudden zoals op Quiet Riot for old times sake.

Heerlijke over geproduceerde hard rock album. Hoeveel gitaardubs staan er wel niet op? Samen met Thunder & Lightning van Thin Lizzy de beste Sykes plaat. Riot, Jelly roll en Billy vind ik de toppers. Alleen is 1989 misschien al een beetje laat voor dit soort hardrock. Heeft iig niet het succes opgeleverd als gehoopt en Geffen records was er waarschijnlijk dan ook snel klaar mee. Maar het album staat als een huis.

Sterke maar veel te late opvolger van titelloze debuut van deze meestergitarist. Daarom was het album destijds al moeilijk te vinden want het (hard) rock gebeuren had al meerdere nieuwe wegen ingeslagen. Itchicoo park is wel even een skip momentje, maar voor de rest rockt het weer lekker weg. She knowshoor ik nog regelmatig op internet radio (classic) rock stations voorbij komen. Leuke ballad ala Mr Big. Voor fans van (late) Whitesnake, (late) Rainbow, Aerosmith en andere clasic rock gitaar bands echt de moeite waard om ff te checken.

De wilde krullen zijn verdwenen en helaas de wilde tongue in cheeck streken ook. Hoorde je nog op Slippery when wet een tekst lijn bij Never say goodbye : Remember when we lost the keys
And you lost more than that in my backseat. Nu is het meer van Like the roses need the rain (in these Arms). Daartegenover staat ook wat zwaardere kost. I believe, Keep the faith, If I was your Mother, Dry County en Save a Prayer laat de band zich van zijn "donkerste" kant zien. Om niet in een depressie te geraken hebben ze wat (soms te) lichtvoetigere party Songs er tussen gekwakt zoals Sleep when I'm dead en Blame it on the love of R&R (is twee keer hetzelde nummer maar dan met andere tekst?)
Omdat Woman in Love en Fear de vaart er flink inhouden (hadden zo van Aerosmith kunnen zijn) en Bed of Roses en I want you hier standaard worden geskipt is dit toch een uitermate swingend Rock n Roll plaatje die mij in ieder geval niet snel verveeld. Samen met Slippery when wet en New Jersey vormen ze een mooie drie eenheid (met ieder hun eigen identiteit) in mijn CD kast en daar blijft het ook bij.

Peace of mind, Foreplay/longtime en smokin' zijn de songs waarvoor ik het album heb aangeschaft. Twingitaar solo's veel samenzang, eigen geluid en pakkende riffs. Natuulijk net iets te Amerikaans gepolijst maar door de Aor bandjes bijna nooit overtroffen. Nice to have feelgood rock album. En oh ja skip 1, 2 anders zet je m al af voordatie goed en wel begonnen is.