Early power metal ala savatage en queensryche beiden van hun begin periode uit dezelfde tijd als deze dus. Maar dan nog beter. Het is natuurlijk op en top jaren 80 met dito productie van een beginnende band. Veel nwobhm invloeden bij deze amerikaanse underground metal band. Door de weinige promotie kreeg de band weinig tot geen exposure ( lees mtv) en was het snel gedaan helaas. Heerlijke twingitaren, hoge cleane zang wisselen af met rauw geschreeuw en dikke riffs. En opvallend veel lekkere snelle dubbele basskicks.
Kende je de band al maar was je m vergeten, dit album is weer volop te krijgen als semi live dvd (toen op vhs uitgebracht) samen met de prima geremasterde deliver us-ep. Ik zou de tv er niet voor aanzetten maar gewoon genieten van de tijd that ever was.

Ik had me eigenlijk niet zo verdiept in de laatste 2 studio albums van David Coverdale & Co. Zijdelings wat van geluisterd met een "tis wel aardig" idee, maar ach das war einmal. Voor een leuk prijsje deze hele dikke (lees volle) dubbelaar opgepikt. Veel van de tracklist was me niet of nauwelijks bekent vanwege dus die desinteresse. Zou het niks zijn dan hebben we tenminste de bekendere stukken nog om op te verheugen was mijn insteek.
Maar niks wachten, die songs zijn top! CD 1 is de Made in Britain en "was recorded live in concert across the UK". Gelukkig voelt het gewoon als 1 concert dus geen vervelende fade-inns en outs. DC haalt uit als in zijn jonge topjaren had ik u graag willen melden, maar das niet waar. De donkere soulvolle stem heeft wat rasp op de vocalen gekregen. Das geen nieuws natuurlijk maar storend is het allerminst. Bij Here I go again redt hij het echt niet meer maar ach, ik eigenlijk ook niet
Het werk uit dit Millenium komt dan ook wel wat beter uit de verf. Dat werk is op CD 2 nog wat meer vertegenwoordigt die als naam The World Record mee heeft gekregen. Het zal wel, als de cd-s waren verwisselt dan had ik het niet gemerkt zeg maar. Gitaristen Doug Alldrich en Reb Beach krijgen hier hun eigen scheurmoment zoals het de Whitesnake traditie betaamt en dat doen ze met verve. Ook dit plaatje luistert weer lekker weg en met een song als Burn als afsluiter kan het sowieso niet meer stuk.
Er vanuit gaande dat de beste songs van Bad to the Bone (2008) en Forevemore (2011) hier wel op staan kan ik hier voorlopig wel weer mee vooruit. Gelukkig is het geen remake van Live in the heart of the city (hoewel de slide gitaar ook wel eens gebruikt wordt) en geen remake van de powerhouse van Donnington maar een prima aanvulling die qua sound er precies tussen zit. Een dikke aanrader voor de Classic Rockers onder ons.

Disclaimer: Voor degene die een hekel aan eerbetoon albums hebben (vanwege de lage creativiteit, de nummers bestaan immers al) is dit niet aan besteed. Alle credits gaan naar Rush vanwege het beschikbaar stellen van deze fijne collectie Rock songs

Voor degene die Rush composities een warm hart toedragen en willen weten hoe een keur aan boven gemiddelde artiesten hiermee om gaat is dit een vette aanrader.

Niet de eerste de beste zangers laten hier hun vocalen los op meerendeel wat ouder Rush materiaal. We hebben hier de frontmannen van Skid Row, Slaughter, Dream theater, Shadow Gallery, Fates Warning, Devin Townsend project, Great White en Mr. Big.

Voor het gitaarwerk komen ook bekendere snarenplukkers ten tonele die onder andere in de volgende bands hebben gespeeld: Ozzy Osbourne, Deep Purple, Symphony X, Death, Dokken, Shadow Gallery, Dream Theater, Fates Warning

Achter de drumkit mogen Dream theater’s Mike Portnoy (6 maal) en (oa Journey’s) Dean castronovo (3 maal) onder andere met de stokken slaan. Mike doet ze alle zes samen met Mr.Big ’s bass player Billy Sheehan (opvallend: nu in 2013 samen in The Winery Dogs)

Al met al een mooie line-up voor een GMM denk ik zo.
Maar goed, dan nog, hebben ze er een potje van gemaakt of is het een fijne productie geworden? Magna Carta (label) heeft er volgens mij best veel tijd en geld ingestoken om deze tribute naar behoren uit te brengen.

Billy Sheehan kan lekker los gaan, deze muziek is voor hem gemaakt. De guitar heroes vullen de solo's naar eigen inzicht in gelukkig. Want om nou alles letterlijk na te spelen heeft natuurlijk weinig zin, dan hadden ze beter een karaoke variant kunnen maken en had ik het zelf wel ingezongen onder de douche.
De songs worden door meer dan 3 man ingespeeld en dat heeft natuurlijk te maken met de beperkte productie tijd, maar geven ook de riffs van de tweede gitarist (met een eigen sound) wat extra cachet. Op La Villa worden zelfs de solo's afgewisseld door totaal andere stylisten, heel verfrissend.
De eerste 5 nummers hebben een vaste sterke begeleiding en dat maakt de start van het album erg consistent en contrasteert dan ook behoorlijk met Mission (past perfect bij Mr. Big's voice)
Anthem krijgt een geweldige sleaze aanpak van George Lynch, Portnoy heeft in het begin een adhd aanval op een dream theater aanpak van Jacob's Ladder (Bach zou Labrie mooi kunnen vervangen indien nodig aldaar), Fates Warning maakt er maar het beste van op het verkorte closer to the heart en Natural Science krijgt ook een heel eigen metal leven hier (geweldig!).
James Murphy(Death/testament) mag dan blijven staan en heel verdienstelijk doorsoleren op het niet zo afwijkende YYZ. De uitvoering van Red Barchetta kleurt ook netjes binnen de lijntjes.

Het label heeft een plaatsje overgehouden voor de net gecontracteerde Nederlandse band Lemur Voice of de band was toch al in de studio geen idee, maar het blijft een vreemde eend in de bijt. Freewill met een piepklein accentje, ach het mag de pret niet drukken.

Al met al een zeer geslaagde tribute. Eén van de beste in zijn soort.

Hoogtepunten: Working man, La Villa, Mission, Anthem en Natural Science